Tourverslagen

Verslag van 30 Augustus

Mogelijk denkt "men" dat je geen verslag kunt schrijven van weer een skate-tocht, want ze zijn toch allemaal hetzelfde. Maar het zit anders; je weet toch ook wel dat het twaalfde truffelgebakje nog net zo lekker is dan de eerste ! Dat weet een kind. En zo zit dat dus.

Deze tig-ste tocht was weer een tocht om van te smullen. Heerlijk geskate en ik geniet nog na van het soepele rollen op mijn oude wielen en van de voorbeelden van die hele goeie skaters om me heen. Ton had nieuwe skates; met 110 mm wielen. Groene wielen. Groen Links en Groen Rechts. Dat is pas evenwicht. Echt Top ! Fred was terug van vakantie; kwam wat laat en dus met een vaartje aangereden, wat Pieter de bewonderende kreet "Zoooo!"ontlokte. Fred had iets van "Staal" op zijn kledij wat onmiddellijk de aandacht van Chiel trok, natuurlijk. Gewoon staal, hoor, en andere niet edele metalen, is de passie van deze edel-stalen mannen.

Roswitha kwam met een nieuwe vriendin, Anja. Zij is lang geleden er al bij geweest en kwam nu eindelijk weer. Zij rijdt heel goed en Tony moet haar maar weer gauw op "de lijst"zetten.

Ramona (the iron lady) kwam, met net zo’n vaart als Fred, maar dan bedoel ik haar auto.

Toen daarvan het stof was weggewaaid, telde ik 11 personen. Niet echt veel, maar deze Maandag was begonnen met stortbuien en harde wind, en er waren nog torenhoge wolken hier en daar, maar de wind begon al te minderen en de lucht begon helemaal schoon te worden. Niet-skaters, jullie hebben weer veel gemist !! De route was weer perfect; niet vaak zoveel mooi asfalt gezien. Ton zal het wel bedacht hebben en dan kom je geen bobbeltje tegen. Wel hier en daar wat takjes op de weg maar tegen de tijd dat het ging schemeren waren we alweer op glad ijs.

Marcel was er in volle beschermingt maar ik merkte op dat hij "ze niet achter zijn ellebogen heeft", waarvoor hij mij bedankte. We moesten nog even wachten op Cyril, maar dat is hij dik waard. De tocht leidde ons tot Rustenburg en vandaar via Hensbroek weer naar de omgeving van HeerHugowaard. Bij Hensbroek was er een rustpauze en daar kreeg Pieter op zijn mobieltje bericht dat er een nieuwe Wereldburger geboren was. Mijn schoonvader vroeg altijd : "Wat is ‘t, een kind of een meisje ? ", maar zoiets mag je i.v.m. "de emancipatie van de vrouw" niet meer vragen ( hoewel ik het leuk blijf vinden) (Je kunt het ook omdraaien, hoor, meisjes !) Maar wat een pas geboren baby al niet losmaakt in een mens; alle opgekropte liefde komt er in een keer uit. Het grootste gevaar voor zo’n hulpeloos broekeschijtertje is eigenlijk dat ie doodgeknuffeld kan worden. ’t Loopt meestal goed af; de wereldbevolking groeit nog.

Maaike was voorrijdster en bleef onverstoorbaar haar mooie regelmatige slag behouden; stijl en klasse, heeft Maaike!!

Via de kerkweg bereikten we het bruggetje over de ringsloot waar twee fietsers geduldig wachtten tot wij er allemaal over gekrabbeld waren. Zo te hooi en te gras kom je veel aardige mensen tegen. Dat bruggetje is van ons; het staat op de homepage van "onze " website.

Op de basis bleven de meesten nog even napraten. Ik luisterde en hoorde Fred over "topsporters" praten, over de zware trainingen en dat maar enkelen tenslotte de lauweren oogsten. In gedachten maak ik een grote lauwerenkrans en hang die om de HeerHugowaardse skaters; zo, dat is dat, allemaal toppers.

Tot volgende week, hopelijk.Mijn paragnost voorspelt volgende Maandag mooi weer en een strenge winter maar het tegendeel heeft ook een kans. Nou, als dat niet duidelijk is !! En voor geen geld !! Die man is onbetaalbaar voor mij.

Groeten,

Piet

Verslag maandag 16 augustus

Het weer deze dag was tegen alle voorspellingen in toch nog goed geworden, helaas stimuleerde dit niet iedere skater om naar “de Fonkelsteen” te komen. We waren met een kleine groep van ongeveer 12 personen.

Vandaag zou het bewijs geleverd gaan worden in de zaak “Piet on new wheels”.

Vorige week moest Piet afhaken vanwege a: de niet goed functionerende nieuwe wieltjes.

Of b: de niet goed functionerende conditie van Piet zelf.

Vol trots en met glinsterende oogjes liet Piet zijn weer oude gemonteerde wieltjes zien, opdat wij vandaag zouden meemaken dat het gehakkel van de afgelopen twee keer niet aan hemzelf had gelegen, maar dat alles geheel te wijten was aan het inferieur materiaalgebruik.

We gingen dan ook meteen in volle vaart (nou ja volle) richting de Beukenlaan en Jan Glijnisweg om zo via de kippenbrug richting Hensbroek te rijden. Al snel werd duidelijk

dat Piet deze avond wel zou uitrijden, want er was geen zweetdruppeltje te ontdekken, de ademhaling leek ook niet problematisch te gaan en de rikketik tikte als vanouds.

Via de Dorpsweg rijden we door Hensbroek richting Obdam. Hier treffen we een oer-oud-Hollands fenomeen aan: de dorpskermis. We laten ons hier niet kennen en om de tuin leiden en rijden gezellig dwars over deze kermis heen, met een beetje gevaar voor eigen leven vanwege allerlei over de weg liggende stroomkabels.

Een stuk verderop passeren we de ophaalbrug en duiken we de Lage hoek in om hier een lekker stuk te gaan racen. Hier passeren we een conculega skater, welke dacht een stuk voorsprong te hebben genomen, maar die we na niet al te veel moeite mijlenver achter ons lieten. Hij droop vervolgens af want op het moment dat hij ons weer in het vizier kreeg omdat wij een welverdiende stop in lasten keerde hij na wat rek- en strekoefeningen om.

Via de N241 (het fietspad dan wel natuurlijk) bereiken we het Verlaat en rijden zo richting de Noord. Via Middenweg Westtangent Robijn en Smaragd rijden we het laatste stukje weer over de Middenweg richting de Fonkelsteen.

Op dat mooie moment zou je toch willen dat er een grote bos bloemen en rondemissen voor Piet waren geweest, want het was overduidelijk: Piet had zijn missie volbracht en stond nog altijd frisjes en vol energie op de skates. Piet: alle hulde, het lag niet aan je conditie, je respectabele leeftijd en het zat ook niet tussen je oren. Die stomme nieuwe wieltjes waren echt de oorzaak van alle ellende.

Iedereen weer bedankt voor de aanwezigheid en graag tot de volgende keer.

Robert

Verslag maandag 9 augustus.

De verzamelplaats was iets minder gevuld dan normaal, maar ja dat is dan ook normaal in deze zomerperiode. Alhoewel het weer toch wel deed vermoeden dat meerdere skeeleraars zich geprikkeld voelden om gezamenlijk een mooie zomerse rit te gaan maken.

Gezien de moeilijke rit van Piet vorige week, ging allereerst alle belangstelling uit naar hem. Hierbij kun je je natuurlijk afvragen of deze belangstelling al dan wel of niet terecht was afgedwongen. Maar gezien Piet’s onlosmakelijk verbonden vertrouwen en doorzettingsvermogen kunnen we toch wel aannemen dat het hier om zeer terechte belangstelling ging. Piet had vorige week namelijk nieuwe wieltjes gemonteerd en deze bleken hem gedurende de rit parten te gaan spelen. Kortom waarvan in het verleden van kunnen bijhouden geen enkel probleem was voor Piet, werd nu echter wel een probleem. Vandaag zou blijken of dit wederom het geval was of niet.

We vertrokken via de reuzenpandasingel, Westerweg, Spoorbrug over richting Beverkoog. Daar werd al meteen geraced en werd een nieuwe skater even los gelaten om hem vervolgens even te laten zien dat je uiteindelijk op skeelers toch even wat meer vermogen hebt dan op skates.

Voordat we de molenkade op zouden rijden liet Piet blijken het niet bij te kunnen benen. Na enige overredingskracht van een ieder zou Piet het toch nog een stuk gaan proberen. Via de Drechterwaard komen we bij de Noorderkade en rijden we richting Vlielandbrug. Daar aangekomen geeft Piet het op. Hij kan echt niet meer. Piet geeft aan alleen naar het vertrekpunt terug te willen rijden en slaat het aanbod van diverse leden af om met hem mee te rijden. Erg jammer, maar ook eerlijk en goed naar z’n lichaam luisterend haakt Piet af. Piet had aangegeven dat hij wederom dacht dat z’n nieuwe wieltjes hem parten speelde en gezien de “rare” slijtage zou hij daar wel eens gelijk in kunnen hebben. Hij had de wieltjes deze keer via internet besteld en niet gekocht bij z’n reguliere verkooppunt. Tsja internet, je ziet maar weer, niet altijd de juiste winkel….

Een beetje met tegenzin moesten we Piet achterlaten, maar later zou blijken dat Piet gezond en wel was teruggekeerd bij de Fonkelsteen. Onze tocht vervolgde langs het kanaal om vervolgens verderop de Koedijker vlotbrug over te steken. Nog een lekker stukje racen en vervolgens over een aantal wildroosters door het Geestmerambacht.

Via Langedijk komen we uiteindelijk weer in Heerhugowaard aan en rijden de vertrouwde thuiskomst-route over het industrieterrein. Bij aankomst bij de Fonkelsteen volgt uiteraard de eindgroet en valt één onzer ogen op een briefje van Piet:

Hoi Skaters,
Ik ben gesloopt teruggekomen maar heb alle onderdelen van de bezemwagen nog bij me. thuis helpt mijn vrouw me wel om alles weer op de juiste plaats te monteren, voor zover alles ooit op de juiste plaats zat. Bedankt voor het medeleven en als het probleem door het materiaal en niet door de leeftijd wordt veroorzaakt, dan ben ik er Maandag weer want deze "ouwe" heeft nog nooit eerder zo'n goede bemanning gehad.

Groetjes Piet.

Piet : Hopelijk lag dit alles inderdaad aan het materiaal en ben je er gewoon weer, de volgende keer op je oude vertrouwde wieltjes die de boel niet vertragen maar je juist op handen dragen.

Gegroet allemaal en bedankt voor jullie deelname

Robert

Maandag, 2 Augustus 2010

Als eerste, uiteraard , bezette ik de basis en na mij kwam een jonge dame zich melden, Karin, verleid tot skaten door Arthur, ons nog onbekend, maar die kort daarop arriveerde. Hij had na twaalf jaar zijn skates van de vliering gehaald, het stof er af geblazen en rollen maar. Dat kan wel met een fles wijn, maar.... lees verder en huiver !

Fred is op vacantie en daarom zal dit verslag wat later op de site komen,hopelijk als alles is vergeten ! Hillie en Ton ook op vacantie. Maar gelukkig is daar Robert, die de touwtjes stevig in handen nam, het eigen risico etc. uitlegde en daarna een voorrijdster zocht. Want Richtje en Maaike zijn er ook al niet. Toen Renate zich net even bukte, wees ik haar geniepig aan en Robert zei meteen "Ja, Renate , wil jij voorrijden!?". Zij meteen : "Maar ik kan niet zo hard , hoor !" en wij dachten "daarom juist !". ..... Wat een vergissing ! Als een haas schoot ze weg en meteen raakte ik op achter, gelukkig nog met Arthur en Karin. We bereikten Oterleek en wij drieën werkten ons in het zweet om onze voorrijders in het oog te houden. Later, op de lange weg naar Schermerhorn wachtte Bart ons bezorgd op en kreeg ik de gelegenheid om hem te vragen om Renate en de groep een beetje te dimmen. Onderhand begon een skate van Arthur zachtjes Arabische muziek te spelen, een teken van oliecrisis, dacht ik. Waar de voorgroep ons opwachtte, werd echter geconstateerd dat hij een schroefje verloren had, en laat ik nou zo'n schroefje al jaaaaren bij me hebben ! Ik gloeide van trots door mijn zweet heen en was me nog steeds niet bewust van mijn naderende ondergang..... Ik vroeg Renate om verder wat langzamer te rijden, me verschuilend achter Karin, en ze beloofde het met de hand op haar hart. Ze schoot weg als een pijl uit de boog en ik begon me af te vragen of ik misschien toch te oud...... Nog even was het noodlot mij gunstig maar trof Bart met dezelfde materiaal-pech als Arthur en kon ik weer even rusten; en weer had ik nog zo'n schroefje. Weer was ik even de held van de avond en ik wentelde me gelukzalig in die roem.

Toen we weer verder gingen, greep het noodlot mij eindelijk aan: in no time zag ik de groep nog als kleurige figuurtjes aan de horizon, rijdend achter een "gedimde" Renate.

Jim deed een poging om mij op te beuren door met me mee achter te blijven. Door een of ander raadsel kon Karin het opeens wel bijhouden en Arthur, met mijn schroefje, nu ook met gemak. Ik bleef hopeloos achter en door mijn eenzaamheid kwam ik tot inkeer en het besef dat ik wel stiekum naar Renate kan wijzen alsof zij de langzaamste zou zijn, maar een vrouw weet ook wat zij niet ziet en de wraak van een vrouw is verschrikkelijk. Een eindeloos eind verder werd er op mij gewacht en goedbedoeld medelijden werd als drek over mij heen gegoten. 't Zijn lieve mensen maar, o, wat doet dat pijn !

Met een volledig gesloopte bezemwagen arriveerden we weer op de Middenweg en ik hoorde Karin nog zeggen : "O, we zijn er alweer!' ("Alweer ?", dacht ik, "gggoddank!!"). Waarschijnlijk door mijn pepermuntjes was ze zo fris nog als een hoentje; mijn enige troost dat ik nog wat voor de mensheid heb mogen betekenen. Met de staart tussen de benen ben ik weer huiswaarts gereden, onderweg mezelf voorhoudend om vrolijk te lijken, thuis. Mijn vrouw vroeg hoe het was geweest en of ik het bij kon houden. Ik zei van "leuk"en van "wel", en, of ik nou zo slecht kan liegen of dat zij ook al dat bijzondere zintuig heeft waarmee zij "ziet" wat zij niet kan weten, weer kreeg ik die warme deken van medelijden over mijn oververhitte lijf . Mijn vrouw zei dat ik aan mijn nieuwe wielen moet wennen ....en dat ik tevoren zo hard geklust had en zo ....en dat ik geen achttien meer ben en zo ....en nog meer. Moedeloos besloot ik maar hard te gaan trainen, maar voorlopig effe niet......!

Achteraf toch wel leuk, hoor, en Robert, Renate, Peter en zijn vrouw, wier naam ik steeds vergeet en daarvoor duizendmaal excuses ( ik ga echt voorzichtiger zijn met vrouwen) maar zij zou vaker moeten komen, Marijke, Bart, Marcel, Arthur, Karin, Jan en Jim, hartstikke bedankt voor de gezelligheid en jullie medeleven en voor de les !!

Piet.

Verslag van 19 Juli 2010

Vorige week ging het precies op "onze tijd" regenen terwijl het daarvoor en daarna mooi weer was. Daarom besloot ik nu mijn vaste paragnost te raadplegen alvorens naar De Waard te racen. De geleerde Ziener keek op een glazen buis waar C/F op stond en een ander glazen ding waar Barst op stond en deelde mij daarna mede, tegen een geringe vergoeding, dat "het kon vriezen of dooien". Gewapend met deze kostbare informatie spoedde ik mij huiswaarts, en , hoewel ik de wijze waarzegger blindelings vertrouw, ging ik voor een "second opinion". Ik volg de trend : "Vraag ALTIJD een second opinion !" Al ligt je hoofd naast je in het gras.. Second opinion ! Dat kost mij weinig, want thuis heb ik ook een glazen ding waar "buienradar" op staat en daaruit concludeerde ik vrijwel hetzelfde.

Met een gerust hart arriveerde ik bij de "Fonkelsteen", een plek die mij nu aantrekt als honing een bij. Peter kwam ,toen Ton, Fred, Bart met Ramona, Sonja, Renate, Maaike en Tony ( nog net op tijd) , en Hillie, op de fiets. Totaal maar elf rijders.Vacantietijd, 4-daagse, erg warm... zal er mee te maken hebben. Als Ton er maar is, dan komt het wel goed. En Hillie, zodat we veilig skaten onder haar vleugels. (Je ziet ze niet, die vleugels, maar ze heeft ze want ze is een engel) Sonja in kledij met een klaver(tje) - vier, wat geluk brengt. Als Sonja er is hebben we natuurlijk zo al geluk. Maaike, nog in Oranje. Natuurlijk, "Den Vaderland getrouwe....tot in den dood". Oranje wint of verliest, maar Nederland blijft Oranje. Niet voor niets dat onze lucht elke avond Oranje kleurt.

Robert had ons in zijn verslag aangeraden om in Oranje te komen skaten, vorige week, maar dat viel in het water. Mooi verslag, trouwens, want sindsdien skate ik "naast mijn schoenen" en volgens Hillie heb ik nu de juiste slag te pakken !

We gingen naar Alkmaar, zo bekend, maar ik hou van Alkmaar. Niet groot, niet klein, oud en jong, mooi en eenvoudig. Heerlijke stad. Via de spoorbrug met de roosters die ik nu moeiteloos neem, via de Berenkoog waar het op Maandagavond stil is en voor ons een pretpark, door het tunneltje naar de Hoornse vaart en via via naar het Groot Noord-Hollands Kanaal. Van dat kanaal hou ik ook; heb er paling gevangen, lang geleden. Magisch kanaal. Via de Singel , door de Langestraat naar De Mient. Ton had al aangekondigd dat we een ijsje zouden gaan kopen. Er ontwikkelde zich toen al meteen een discussie over waar ijsboeren waren en waar het het beste..... allemaal volwassen mensen maar die buitensporige belangstelling voor ijsboeren baart mij wel zorgen ! De klinkers en bobbels van de Langestraat en De Mient werden er voor getrotseerd. Mijn ijsje viel nog op de grond maar ik hou van Holland en zand schuurt de maag. Hollands zand, dan. Helemaal terug over die bobbels naar de Kanaalkade en de Friese brug over, weer richting basis.

Maaike op haar nieuwe skates, die zij voor de volle honderd procent waard is, was een voorrijdster en precies goed voor ons om te volgen. Of ik nu echt de juiste slag te pakken had of wat dan ook, ik heb weer super genoten van de tocht en niet moe, maar "verkwikt", kwam ik weer thuis.

Het was geen lange rit, 20 km, maar we hebben ons laten zien in De Stad, waar op Maandagavond in de zomer, iedereen zit en eet en drinkt en snoept. Super situatie voor skaters.

Bedankt, rollende vrienden, ook dit is weer op papier gezet en zal daardoor nooit meer vergeten worden.

Gegroet, Piet

Verslag maandag 5 juli

Mag ik weer eens een verslag schrijven, dan gebeurt er natuurlijk van alles. Wellicht dat een loszittend wieltje van een van mijn skeelers (welke ik gelukkig van te voren controleerde en netjes vast had gemaakt) de voorbode was voor deze tocht met “hindernissen”.

“Alle ballen” verzamelden zich weer rond de klok van 19.30 uur bij de Fonkelsteen.
Gelukkig was er her en der oranjevreugde te bespeuren waarbij Piet de grote uitblinker was. Van die gouwe ouwe moeten we het dan toch maar weer hebben en hopelijk kunnen we er a.s. maandag weer van genieten na het behalen van de wereldtitel. Bij deze dan ook maar meteen de oproep aan een ieder die dan meerijdt: Kom zoveel als mogelijk in het oranje!!!!! Desnoods spuit je de skeelers in het oranje, maakt niet uit verzin maar wat unieks.

Via de Sparrenlaan, Beukenlaan, Korte Dreef komen we uit op de Krusemanlaan. Aan het eind steken we de dijk over om vervolgens richting en door Obdam te rijden. Als we dan Obdam verlaten gebeurt het grote wonder. Waar menig autocoureur van droomt en nooit voor elkaar krijgt, lukt deze jongen (Hoe groot zijn naam ook moge zijn en zeker na dit incident, helaas zijn naam ontgaat mij even.) hij rijdt zijn wiel aan flarden. En niet zo’n beetje ook , het complete rubber vliegt eraf en ligt gloeiend heet na te smeulen op het asfalt, over rokende banden gesproken!!! Aan de formule 1 is een groot coureur ontgaan, we mogen er dan ook best trots zijn dat deze jongen “gewoon” met ons “clubje” meerijdt. Volgende keer graag een erehaag met bloemen voor hem.

Na deze consternatie gaat deze skater gewoon op 3 wieltjes verder. We vervolgen deze hectische tocht via de beroemde Lage Hoek waar weer als vanouds lekker hard gereden kan worden na het fluitsignaal van Ton. Nadat alle ballen weer verzameld zijn bij de molen rijden we weer in een rustig tempo via de A.C. de Graafweg en de Veenhuizerweg richting de Noord. Daar rijden we over de Middenweg naar de Westtangent, waar na de oversteek het volgende mirakel zich voltrekt. Een van de wieltjes van Piet wordt geblokkeerd door een steentje en weer staan we met z’n allen stil. De materiele schade valt nu gelukkig mee, maar ja hoe erg kan een mens “gebroken” zijn na zo’n incident. Maar Piet laat zich ook hier niet kennen en zorgt in alle rust voor herstel en worstelt als een oerechte Hollander en komt weer ongeschonden boven.

Bij aankomst bij de Fonkelsteen en na de alom bekende afsluitende groet blijkt dat van eerder genoemd persoon in dit verhaal nog een ander wieltje het bijna begeven heeft, ook deze lag bijna aan flarden. Advies: Beste man, koop eens fatsoenlijk materiaal en gebruik deze rotzooi nog 1 keer en wel a.s. maandag volledig oranjegespoten nadat Nederland zondag de finale heeft gewonnen.

Iedereen en vooral Ton weer bedankt voor deze ontzettend mooie tocht bij erg lekker weer.

Groeten, Robert

Verslag van maandag 28 Juni 2010

Mooi weer, maar warm !! Helaas maar 12 personen die aan deze tropen-training deelnamen.
Geeft niks. 12 is een stokoud magisch getal en brengt vast gekuk. Er zijn 12 maanden; Jezus had genoeg aan 12 apostelen. Er zitten 12 inches in een foot. Ik heb zelfs een 12-vingerige darm. Niks getsie. Iedereen heeft dat.
Tony wil graag weten wie, om te zien of ze al verdiend hebben om op de lijst te komen en dus noem ik ze op : Hillie, op de fiets, Edith, Renate, Ramona, Maaike, Richtje, Sonja, Ton, Fred, Ger , Jan en Piet.
Je ziet het, vrouwen in de meerderheid. Die zijn blijkbaar dapperder. 't Valt ook op dat mannen namen hebben van hoogstens 4 letters, vrouwen altijd meer. Vrouwen hebben gewoon altijd iets meer !! Maar we zouden het over skaten hebben; Ton had, i.v.m. de warmte, een route van 30 km bedacht. Voor we vertrekken moet ik even stilstaan bij de toeschouwers: Damian, een turf hoog, kwam kijken, op de fiets, stormde toen gauw naar huis en kwam op skates terug. Nu al een prima skater, maar zijn moeder kon de bescherming niet vinden. Hij is een originele Fonkelsteen-student. Aan het eind van de rit kwam een man in een rolstoel kijken; hij had met een groep van meer dan 400 man, met een rolstoel, een rondje om het IJselmeer gereden in 2 dagen en was nu van plan om per rolstoel naar Barcelona te gaan.....
Wat is nou 30 km ??!
We vertrokken richting Oterleek . We kozen de Polderweg, waar alles nog gewoon mooi is, weilanden, slootjes, boerderijen, koeien met mooie kalfjes en honden die nog groeten, en kwamen op de Huygendijk die ons naar Rustenburg voerde. Het zweet vloeide al rijkelijk en de bezoekers van het restaurant daar oogden ons meewarig van achter hun pilsje na. Zij verbaasden zich wellicht dat we niet naar voetbal gingen kijken en ze weten niet dat wij zweten met liefde en plezier. De wereld is in de ban van de voetbal, maar wij nu even niet. Er moet een link zijn met voetbal en skaten, maar we tackelen elkaar niet, de overtredingen zijn gewettigd vanwege de verkeers-regelaars in ons amidden, we "verdienen" geen millioenen en we zijn blij als "onze" vrouwen meedoen. Maar een link is er misschien en daar kom ik vast nog wel op.
Dan de Rustenburgerweg naar de Noordervaart; één lange streep. Sonja herinnerde zich nog zoiets, maar dan in Australië, waar zij ook zo'n rechte weg hadden bereden, maar dan 2500 km lang.
Prima asfalt, overigens. Linksaf richting Schermerhorn. Kijk, een brede sloot, molens en glad asfalt; meer hoef ik echt niet. Die weg reden we wel helemaal af en koeler werd het niet en het was heel ver van huis.
Zonder water red je het niet in de tropen en een grote fles heb je nodig. Hillie had extra water in de aanbieding; gebroken been of niet, ze blijft als een moeder voor ons zorgen en mocht Pietje wat vergeten zijn dan is Hillie daar !!
Aan het eind linksaf naar Avenhorn en daarna naar Ursem. Toen zag ik door een floers van zweet weer Rustenburg op een bord en dacht ik even dat we al in Zuid-Afrika aangekomen waren, maar dat kon niet, realiseerde ik me, want in Z.A. is het nu koud. En daar zaten diezelfde mensen nog achter hun pilsje. Noord Holland dus, gelukkig.
Vandaar nog maar een stukkie terug naar De Waard over de Rustenburgerweg . We reden nog langs een cafe waar we toegejuicht en aangemoedigd werden door lieden die de nieuwe overwinning van Oranje vierden. Ja, Maaike had gelijk, ik had mijn shirt van Hup Holland aan moeten doen. Maar de link met voetbal en skaten heb ik nog niet, hoor. Wel nog een verschil : aan het eind hebben wij altijd gewonnen !!
En Ramona doet het zelfs zonder water. Logisch, als je van ijzer bent zou je van water gaan roesten. Even mijn helm af, mijn petje op en die weer af voor Ramona. Gemiddeld 17 km/h rijden door heel de tropen van Noord Holland zonder water, ik geef 't je te doen !
Ton, bedankt voor je goeie idee en al het werk wat er achter zit. Al doe je het met plezier, je doet het toch allemaal voor ons. Wéér mijn petje af, chapeau !
Mijn auto begint wat te sputteren, merkte ik op weg naar huis. Geeft weer niks; op skates kan de Leeuw de hele wereld aan.... Daar is de link !!!

Gegroet, Piet

Verslag van Maandag, 21 Juni 2010

De zomer is begonnen en goed ook; een goed begin is het halve werk, zegt men, dus dat gaat er goed uitzien. Ik telde 19 personen bij de Fonkelsteenschool, waar veel auto's stonden omdat er blijkbaar een ouderavond was. Die kinderen worden goed in de gaten gehouden, en zo hoort het ook. Ouders en leraren dienen kinderen orde en regel bij te brengen ! ( Dat ik zelf wel van on-geregeld hou, staat geheel los van het bovenstaande. )
Enige regeling moet er toch wel aan deze rit vooraf gegaan zijn, want we reden weer een perfecte route. Even wat anders; ik telde er 19, maar herinner me er maar 18. Op willekeurige volgorde: Ger, Fred, Chiel, Ton, Jack, Jan, Robert, Marcel, Richtje, Ramona, Sonja, Christine, Cyril, Jim,Tony, Roswitha, David, en ik. 18 !! Wie ben ik vergeten ?? Hillie was er niet. Zou ze misschien toch haar Engelbewaarder gestuurd hebben ? En hoe die heet??
Raadsels zullen er altijd blijven, dus gaan we maar verder: Via de G.P.Singel naar het bedrijven-terrein. Voor ik begon op te letten, reden we al langs wegen genoemd naar Marconi, Newton, ik zag Snellius, Celsius, Kelvin en zelfs Einstein op de borden. Allemaal mannen, ver voor mijn vader zelfs, die al wisten wat ik nu nog moet leren. Nee, daar zal een straat niet gauw naar mij genoemd worden. En wat een bedrijven; er wordt echt wel hard gewerkt in Noord Holland. Tenslotte kwamen we op de Westerweg en toen In Noord Scharwoude. Daar gingen we de Voorburggracht langs en skatend over de Loopakker die bijna aansluit op De Swaan. Denk nou maar niet dat ik dat zo maar allemaal heb gevolgd, want als ik dat kon, zou ik zelfs eisen dat een weg naar mij genoemd wordt. Nee, Google ! De Swaan heeft een boerderij De Swaan, waar je kerstpakketten kunt bestellen. Eerst de zomer maar eens afmaken. Daarna kwam de Veertweg en via de Spanjaardsdam bereikten we Sint Pancras. De ijsheilige. Niet dat hij iets met ijs of schaatsen te maken had, hoor, heiligen waren beslist met heel andere dingen bezig, en wij wachten daar nog even mee tot het nodig wordt. Zelfs ik, op mijn leeftijd, wacht nog even met braaf worden. 't Is behoorlijk zwaar; braaf zijn !
We reden het hele dorp door over de Bovenweg en aan het eind, langs de Nollenweg, naar de Huijgendijk tot we weer bij de Westtangent kwamen. Nou, de rest kan je wel raden.
In het begin van de rit, voor N.Scharwoude nog, rook het naar varkens. Wonderlijk dat een karbonaatje, gebakken, zo lekker ruikt en dit helemaal niet. Of misschien moet je er aan wennen. Op de Veertweg kwam dat luchtje ook nog even terug, minder sterk; misschien biggetjes. Ik rook biggetjes ! Ik lijk de boze wolf wel !
Op de Spanjaardsdam reed er een dame te paard voor ons. Ik maakte me al zorgen dat het beest van ons zou schrikken, maar zij hield het mooie dier stevig in de hand. Een wonder, in mijn ogen. Ik vind een paard veel te sterk en veel te groot om er dicht bij te komen. En zo'n dier heeft roer noch rem noch radar. En daar gaan ze op zitten !! Nou, radar misschien wel, maar wie bedient dat ? Die ruiter blijkbaar. Knap, hoor.
Het blijkt dat we 24,9 km hebben afgelegd. De blockers wel meer, hoor. Vijf blockers, Ton, Fred, Robert, Jack en Richtje droegen de eretekenen als verkeersregelaars en met hen rijden we als vroeger de treinen; vlug, veilig en voordelig.Daar ben ik dankbaar voor. Over voordelig gesproken ; moet er niet nog een kleinigheid gedokt worden voor onderhoud van de website ? Nog niks over gehoord. Kom volgende week allemaal en neem een euro mee, voor de zekerheid. En wat zei ik !!? Ramona was er weer en geen centje pijn. Jammer dat niemand met me wedden wou.

Groeten,
Piet

Maandag 14 Juni, 2010

De zoveelste Maandagavond met mooi weer. En de hele wereld versierd met vlaggetjes vanwege de WK voetbal. Goddank heeft het Nederlands elftal de eerste wedstrijd gewonnen, anders was er een zwarte wolk over Nederland gedaald, erger dan de wolk van de vulkaan. Ondanks de harde wind kwamen er nu 19 skaters opdagen. Ik ga ze toch weer allemaal noemen, want daarmee geef ik ze ook, als eerbewijs, een abstract lintje van trouw. De volgorde is willekeurig, dus noem ik Hillie eerst. Ze kwam om op de fiets mee te rijden. Het staal, of is het titanium ? , in haar been werd besproken en als je precies alles over staal en zo wilt weten, bleek Chiel de expert. Ik heb bewondering voor mensen die goed in hun vak zijn; wát het ook is. Soms betrap ik mezelf er zelfs op dat ik bewondering voel voor iemand die een bank zonder slag of stoot of bloed weet te beroven. Dat mag natuurlijk niet, maar het is zo knap! Het tegengestelde, een slechte tandarts bijvoorbeeld, vervult me onmiddellijk met afschuw. Maar ik dwaal af; we hadden het over het been van Hillie.
Jammer dat Onze Lieve Heer de mens in het stenen tijdperk heeft geschapen. In de tegenwoordige tijd had Chiel Hem wel aan beter materiaal kunnen helpen. Er was een nieuwe skater, Johan, welkom, en hij had wel wat eerder kunnen komen want hij skate goed. Pieter en Jim waren er, gelukkig niet na de eerste keer gestopt en die trouw beloon ik met bovenstaand lintje, wat pas aan de hemelpoort van pas zal komen, maar toch.... Tony, gelukkig thuis en weer present. Ramona, en wat jammer dat ze tijdens de rit moest afhaken vanwege pijn na een verkeerde beweging. Maar ze komt terug, wedden !! Maaike kreeg de koppositie met ook een verkeersregelaar-vest; dubbele eer en verdiend ! Christine, als eerste aanwezig en anders was ik weer naar huis gegaan, Roswitha met Arne, gecombineerde schoonheid en skate-power, Edith,van wie je hetzelfde zou kunnen zeggen, natuurlijk Ton, omdat het zonder hem niet meer kan, en Fred , die de website doet en goed, Henk, ondanks het mooie zeilweer, maar misschien heeft zijn boot een motor en dan moet je af en toe uit de oliedampen weg, Ger, weer in topconditie, Robert, de enige die mijn "hup, Holland shirt "prees, Marcel met zijn onverwoestbaar goed humeur. De rit ging naar Alkmaar, via het Luna-park en het dijkje naast de ringsloot rechtdoor steeds tot aan de Leeghwater-brug, oei, alles voor-de-wind. Op die brug viel ik laatst bijna omdat het asfalt zacht wordt, daar, al bij 20 graden. De Heer Leeghwater verdient beter onderhoud aan zijn brug, want hij is bekend vanwege de molens en het droog maken van polders, waar wij nu van genieten. Vandaar naar de rotonde en via de Vondelstraat en de Willem de Zwijger-laan naar de stad. Weer zo'n beroemde man; Willem de Zwijger was echt niet zo'n verstokte zwijger, maar ik las dat Zuidelijke Heren ooit eens een verzoek aan hem richtten, waarop ze geen antwoord kregen. Willem dacht : "Bekijk het maar" en zo werd, op de bekende Belgische spot-manier, hem die bijnaam gegeven. Geschiedenis is leerzaam maar ook leuk. Zo rijden we door Alkmaar, dat zelfs de strenge Hertog van Alva de baas was. Willem van Oranje had de Spaanse koning, (altijd geëerd) , gevraagd om zijn wrede soldaten, die de bevolking terroriseerden, uit Holland weg te halen, maar die koning, dat was een echte zwijger. Daarom besloot meneer Oranje om ze zelf maar weg te jagen. En dat lukte voor het eerst hier in Alkmaar. De onbuigzame Duc d'Alva moest wijken Naar hem zijn nog de onbuigzame "dukdalven" genoemd, waar Henk aan afmeert, zo nu en dan. Daar denk ik aan als we langs de singel rijden. We komen weer bij het Kanaal, steken de brug over, linksom, en daar gebeurde het met Ramona, verdorie, net de liefste van allemaal. De Zijperstraat volgend en rechtuit, komen we tenslotte in Sint Pancras en op het bedrijventerrein, tegen de harde wind in, gaan de remmen los. Nou, bij mij waren die al los , maar gelukkig wacht de groep aan het eind. Ik moet gewoon vaker trainen. En biefstuk eten. Later, in De Waard, gingen we nog een rondje om, om de 25 km vol te maken. Ik had het idee dat het een lange rit was omdat we zo ver weg waren geweest, maar dat viel dus mee. Ramona was ook alweer gearriveerd, lachend. Ik heb altijd al gezegd dat zij van ijzer is, maar misschien wel van titanium. Op weg naar huis kreeg ik in de auto nog zo,n mooie lazy-cowboy-song kado; het leven kan soms heel gewoon mooi en rustig zijn. Heerlijk geskate; bedankt, allemaal, jullie zijn mijn pepermuntjes meer dan waard. Maar ik had concurrentie van dropjes, van wie ook weer ? Hartstikke lekkere droppies !

Piet

Verslag van 7 Juni 2010

Man, wat heb ik lekker geskate ! 't Ging wel hard, maar ik kon het bijhouden (en dus moet eigenlijk iedereen dat wel kunnen.) Maar op een gegeven moment verloor Peter een lampje. Ik wachtte op hem; ben tenslotte bezemwagen. De groep reed door en was helaas al gauw buiten fluitje-afstand en Peter en ik moesten ze proberen in te halen. Kilometers op ( mijn ) topsnelheid ! Thuis vertelde ik het aan mijn vrouw en zei dat ik "kapot"was : "Wil je even kijken of bij mij alles nog op de juiste plaats zit" vroeg ik haar. Antwoord:"Nee, alles zit niet op de juiste plaats, maar dat was altijd al zo". ( Vrouwen !! Sssou je se niet ??!)
Maar er is nieuws : Christine was er weer en daarmee is de groep uiteraard weer een stuk mooier. (Dit lijkt ruwe taal, maar hoe je het ook leest, het blijft waar). En ook Edith was er eindelijk weer; nu missen we niks meer. Henk kwam eindelijk van zijn boot af. We heetten een nieuwe knappe jonge man welkom, Jim, die goed kan skaten en die ik waarschijnlijk, als bezemwagen, niet vaak zal zien.
Verder waren er de dames Richtje ( Ger komt volgende week weer en dan zal Richtje een keer overslaan), Maaike, Renate, Roswitha met David ( of was het Arne; ik had hem moeten meten want ik herken ze aan de lengte), en de mannen Ton, Robert, Chiel, Kees, Marcel, Peter, Pieter en Piet. Ik noem ze ook voor de conroleur die ginds op die toren in de Noordzee de administratie bijhoudt.
Vorige Maandag ben ik vergeten Jack te noemen, dus tel ik hem er nu bij want hij zou boos kunnen worden en we willen hem terug! Ik weet nu dat het "Jack"is en hoe kon ik dat vergeten.
De route was nu makkelijk te volgen en dat zal ik aantonen: we gingen achter de school om en kwamen via de Huygenhoekring bij het Grietjespad en tenslotte op de Jan Glijnisweg en de Oostdijk, staken het zwikzwak bruggetje over (waar we op de foto gingen zonder die molen) en daarna via de kerkweg naar Hensbroek. Een lange rechte weg, de dorpsstraten van Hensbroek en Obdam volgend, bracht ons bij de Lutkedijk, waar een bord stond dat we niet verder konden. Dat deden we wel want de weg was vernieuwd en was mooi om te skaten, behalve dat er wel verraderlijke steentjes lagen, hier en daar. Daar verloor Peter zijn lampje. Via de Berkmeerdijk kwamen we weer op de Oostdijk, en schoten meteen dat kleine weggetje in waar we de Beukenlaan bereikten. ( Goed onthouden of niet !!??) De dreef, las ik op de borden, we gingen het zoab testen van een gloednieuw stuk weg, de Ton van der Linden boulevard, en de uitslag was positief, maar er moet nog wel een gladde skatelaag over. Via de Marcel Admiraallaan, de Robert Zantkade en het Richtje Taalpad, een prachtig lang fietspad, kwamen we tenslotte op de Amstel, waar nog een auto ons voorbij raasde op een manier die deed vermoeden dat de chauffeur te veel van datzelfde spul had gedronken. Chiel ging even eerder naar huis en ook Pieter rook de stal. Maar verder ging ieder mee tot het bittere end en maar goed ook want Roos had de CD's met ons TV-debuut in de verkoop. En Last but not least kwam Hillie op de fiets haar been laten zien en dat ziet er prima uit. Komt vast helemaal goed. Nee, ik was niet echt "kapot", iedereen kan beter skaten dan ik en dus, als ik het kan bijhouden, kan iedereen het toch wel proberen !!? Kom skaten; er is echt geen leukere manier om al het andere even te vergeten. Daarna voel je je weer tot alles in staat.
De afstand weet ik niet precies maar 25 km kan je zo wel noteren.
Tony, op je toren, je moet vast de groeten hebben van ons allemaal. Kom gauw weer want je verleert het zo, hoor!
Met dank aan de Leiding, de blockers, de TV-artiesten en de doodgewone skaters.

Piet

Verslag van Maandag, 31 Mei 2010

Zondag er voor en ook Maandagmorgen zag het er nog wel somber uit. De helden die ondanks de dreiging de 5 dorpentocht gereden hebben, werden ook werkelijk op regen onthaald en toch wel stoer dat ze nu toch kwamen, ondanks de vastgeroeste wielen. Nu was het opeens weer prachtig weer.We waren met z'n 13-nen. Geeft niks. Ik woon op 7 x 13 en heel gelukkig.
Wie waren die dertien ? : Hillie, op de fiets; gaat heel goed met haar been en 't is al bijna September als ze weer "stronger than before" zal zijn. Renate, trouwe skatester, Maaike weer, was op vacantie geweest en als een van de allerbesten had ze eigenlijk ook op de TV gemoeten. Richtje, gebracht door Ger, maar Ger kon helaas weer niet en volgende week ook niet. (werkt te hard en te veel; niet verder vertellen!) Sonja, die het altijd goed bij kan houden, hoe hard het ook gaat. De mannen Ton, Kees, Fred, Marcel, Chiel, Jan , Pieter en ikke.
Ton had weer een perfecte route geplanned, maar ik werd te veel in beslag genomen door de schoonheid van Noord Holland om me heen en door het gebabbel van Hillie op haar fiets naast me , zodat ik maar fragmenten van de route heb onthouden, het Grietjespad, bijvoorbeeld, de Huygenhoekring, omdat 't zo'n lange naam is, de Polderweg, Oterleek, waar we met twee keer beentje over voorbij waren zodat er niemand is gestoord, Rustenburg, daarna kleine mooie weggetjes, waar ik gek op ben; al dat mooie groen. Dat mag nooit verdwijnen. Daarom ga ik ook Groen-links stemmen straks. We kwamen in De Goorn, met die mooie kerk, ook al zoiets wat moet blijven. Wat je ook gelooft, die kerken zijn toch kunstwerken. Daarom denk ik dat ik toch maar CDA ga stemmen. En ik zag Spierdijk op de borden. Het is een prachtige omgeving en een krot of een oud huis zie je er niet. Noord Holland ziet er welvarend uit en dat geeft mij een goed gevoel. Ze werken er hard en verdienen die welvaart. Dat moet ook zo blijven, daarom denk ik dat ik toch maar VVD ga stemmen. Op een gegeven moment liepen we vast op een stuk weg, "werk in uitvoering", dat er gister nog niet was volgens Ton. Toch maar langs het kantje verder, anders zouden we verdwalen. Ik kreeg een steenje klem in mijn skate, maar Pieter had het er 1, 2, 3 weer uit op de manier zoals het er in gekomen was; met geweld. We kwamen langs een weiland met mooie bruin/wit gevlekte koeien met heel jonge kalfjes er bij. Mooi dat ze die tegenwoordig bij moeder koe laten, hoewel zo'n kalfje natuurlijk tot op het bot verwend wordt met chocolademelk ! En waarschijnlijk ook wel vaak een kauwgumpie want hij moet ook leren herkauwen. Ik denk dat ik maar op de Partij van de Dieren stem, want ik hou van die beesten, ondanks dat de boeren daar ons wel een poepje laten ruiken.
Man, het is gewoon genieten, zo'n rit. Het ging me net hard genoeg, maar steeds vraagt Richtje of het niemand te hard gaat en tegenwoordig hebben we minstens twee pepermunt-pauzes. Het was 24,3 kilometer genieten van de vrijheid. Skaten is op zich al gezond en het geeft je een gevoel van vrijheid. Wie houdt er nou niet van vrijheid ! Ik denk dat ik maar op de Partij van de Vrijheid stem.
Ja, ik geef het toe, ik ben een zwevende kiezer en eigenlijk wil ik gewoon dat alle partijen samen regeren zonder oppositie. Nederland gewoon mooi houden, Noord Holland natuurlijk voorop en vrije toegang op alle wegen voor skaters. Wie kan daar nou tegen zijn ?
We waren vroeg terug op de basis en er werd nog lang nagepraat. We konden een CD bestellen met de opname van Radio-TV N-H waar wij "figureren" !! Ik denk dat Fred of Ton die maakt. Gauw bestellen !! Toen ik weg reed waren ze nog niet uitgepraat. De zon stond al heel laag maar was nog te sterk om in te kijken. De lucht is blijkbaar heel schoon. En door de inspanning zit die schone lucht nou heel diep in mijn longen. Lekker hoor !!
Bedankt allemaal voor die super mooie rit en de gezelligheid.

Piet

Verslag 24 Mei 2010,

Tweede Pinksterdag. We zullen het maar op de feestdag gooien dat er maar 10 kwamen opdagen.
Ik zou geen andere reden kunnen bedenken want het was super skate weer. Maar er zijn ook pluspunten: Ger was er weer, en helemaal in vorm, zodat we nu, met Richtje compleet, weer van een compacte unit verzekerd waren. En Maarten kwam met Fred mee. Behoorlijk lang geleden dat we Maarten zagen want hij traint elders heel trouw. Mijn compliment alvast dat hij, met de handicap van pijn in z'n voet, gewoon met gemak de 25 km uitreed. Verder was Renate aanwezig en verovert zo een plaats in de vaste kern. Peter kwam met Marijke en die horen bij elkaar en bij ons. Met drie blockers, Ton, Fred en Robert, konden we elk kruispunt lam leggen en stonden de hele avond alle stoplichten op groen.
De route was weer gericht op makkelijk te berijden asfalt; via de R.Panda naar de Prov. Weg en richting Alkmaar. Afslag bij de Nollenweg en bij St.Pancras onder het tunneltje door en de Hoornse weg op. Hier en daar kreeg je wel de indruk dat je steeds maar omhoog moest, maar dat komt vast omdat je daar meer op let dan als je lekker naar beneden rolt. Via een fietspad, dat , geloof ik, de Rekerdijk heet, met van die golfjes in de weg waar je een beetje zeeziek van wordt ( ik, tenminste; want ik weet dat dat gevoel dat je maag op en neer gaat, dat dat "zeeziek"is ) , en de Muiderwaard, komen we uit bij het N-H-Kanaal, waar we even rusten op de Vlielandbrug. Heel verstandig en ik vertel later waarom.
Na die brug reden we langs het kanaal naar Koedijk. Daar de vlotbrug over. En niet gerust op die brug en dat is ook weer verstandig want een vlotbrug is precies andersom.
Rijden op Koedijk is al een soort "rusten"want nergens vind je een dorp met mooier asfalt. Via een afslag kwamen we bij het Geestmer Ambacht en via de Nauertogt in Broek op Langedijk. Daar kan je zien dat al die kool, rooie, witte, groene, savoije en "poepewitte" en wellicht nog meer soorten, de boeren daar geen windeieren heeft gelegd want er staan mooie huizen en het is daar gewoon heel mooi met veel water en groen. Van harte gegund, overigens, want ik herinner me nog het "koolsnijden" in de herfst, om 6 uur op het land, nog bijna donker en het eerste koolblad giet al ijwater in je laars.Koud !! En die kolen zijn niet bepaald licht. En ze zijn rond, maar moesten opgestapeld worden in een schuit; wee je gebeente als de stapel in elkaar stortte. Topsporters, die bouwers.
Verder ben ik de route een beetje kwijt want ik keek mijn ogen uit maar liet de leiding aan negen anderen over. We hielden nog even een tweede pepermunt-pauze op een brug en dat is weer verstandig.
En nu moet ik wel,zoals hier boven beloofd, vertellen waarom mij dat verstandig lijkt. Hoewel uitspraken van Confusius aan duidelijkheid te wensen over laten, is de volgende wel zeker op ons van toepassing :
"Wie even stopt op een brug, kan nog zonder veel moeite terug".
(In het Chinees rijmt het waarschijnlijk niet)
De avond is dus weer geslaagd, dank zij de wijze weg die was gekozen en ik hoop dat de volgende week weer meer mensen willen deelnemen aan het plezier dat Ton ons gratis aanbiedt.

Groeten en bedankt voor de fijne avond,
Piet.

Verslag van 17 Mei 2010

Wie weet hoe het vorige week ging, weet ook dat we nu skaten met een groep, bestaande uit filmsterren en gewone mensen. Nou, ja, gewoon... ? Wat zijn dat voor mensen die zulk zwaar onbetaald sport-werk doen ?
Eerst even de namen van vandaag. Ik telde 17 personen. Nog te weinig, hoor, want mooier kunnen we het weer niet maken. Haast geen wolkje aan de lucht en zelfs de maan probeerde zo weinig mogelijk blauw te bezetten. OK, in willekeurige volgorde : Eerst Sonja ( omdat ze zich zo lief verontschuldigde dat ze mijn verslag nog niet had gelezen); Kees, omdat hij zijn buurmeisje Thesa had meegenomen, Sjaak, omdat ik niet weet of het Jac(q)(u)e(s) of zo geschreven wordt;Marcel, komt laat maar staat binnen 'n minuut op de wieltjes; Ramona, die altijd heel voorzichtig parkeert, Hee, zeg, ik heb op iedereen wel wat aan te merken, lijkt wel, dus de anderen noem ik dan maar gewoon : Robert, (collega verslaggever), Ton, natuurlijk, Fred, ook natuurlijk, Roswitha (Roos voor vrienden) met David en Arne, die laten zien wat we hadden kunnen leren als we niet zo vroeg geboren waren, Cyriel (met die mooie auto en die aparte zonnebril, (slijtvast, krasvast, mug-dicht en beslaat niet en dat kost wel een paar centen!), Jan, die het wel fijn vindt dat hij nog niet de oudste is ( graag gedaan), Renate, op weg naar de top, en gelukkig weer Richtje om de boel bij mekaar te houden.Ger bracht haar en zag haar node vertrekken. En Piet, ikke dus (geen commentaar).
Bij de basis maakten we kennis met een skater van 1 turf hoog, maar veel belovend !
We vertrokken naar het Noorden. Noord Holland wordt mooier naarmate je noordelijker komt. Al gauw kwamen we op de Oostdijk en de Berkmeerdijk. Waar dijken zijn is water en dat maakt Holland mooi. Gek eigenlijk, dat een land mooi is omdat er zoveel water is. Er liggen daar ook een paar woonboten, die met onderzeeërs gemeen hebben dat ze ook "klaar voor onder water"zijn. Een liter verf zou die eigenschap al verbergen. Bij de "nieuwe brug" hielden we een pepermuntstop en gingen daarna de Lage Hoek in, vrije tocht tot de molen "De Vier Winden".(Die molen zag ik diezelfde morgen al op TV N-H. ) Na , of met, de Hollandse schilders, zijn de molens wel de mooiste producten van onze cultuur. Volgens mij dan weer, natuurlijk. Ik heb een klapje gehad van zo'n wiek, en dat voelt nog fijn aan !! Via de Langereis kwamen we bij de A.C.de Graaf weg. En al die tijd prachtig asfalt. Jammer dat Thesa het al heel gauw had moeten opgeven, want deze route is gewoon super asfalt. En de omgeving, dat blijft altijd mooi; een mooi paard wilde met ons mee rennen, maar dat verdraaide hek zat in de weg, een achter bomen verschuild huis met een tuin met gezellig klokkende kalkoenen. (Het is nog lang geen kerstmis), een koet op haar nest, midden in de sloot. Volgens mij hebben we twee weken geleden al een koet met pulletjes gezien. Deze is laat ! Maar dat was ook bij "Verlaat". Zo heet het daar en zo is het daar.
Voor de statistieken kunt U 26 kilometer invullen als de afgelegde afstand, maar ik had er zo nog wel 26 bij willen doen. Vanwege mijn leeftijd moet ik er mee stoppen maar ik kan het nog niet laten, dus, lieve mensen, pas nog even het gedoog-beleid op mij toe.
Een nog veel oudere Chinese man heeft eens een wijs woord gezegd ( dat was zijn werk, wijze dingen zeggen) en wat hij zei sloeg niet op appels of kersen of tomaten, maar natuurlijk op het skaten. Hij zei : "Rond is gezond". Weer erg confuus maar ik trek er lering uit.
Met dank aan de organisatie en de blockers en de windbrekers,

Piet.

Verslag van 10 Mei 2010

Steeds donkerder wolken trokken zich samen boven Heiloo maar ik ging toch maar even kijken want het weerbericht was droog. Bij aankomst op de basis stond daar de auto van RTV N-H en ik dacht meteen "ha ! het gaat door ".
Een vriendelijke man kwam mij meteen de hand reiken, Hans, en daarna Steven (hopelijk zijn naam goed gespeld) met een knoert van 'n camera en Saskia met een knots van een microfoon.
Ik dacht dat "muskieten" van krant en TV altijd hun slachtoffers op prehistorische wijze aan de haren hun beeld binnen sleepten maar voor ik het wist was de camera al op me gericht zonder dat ik wat voelde en had ik Saskia al alles over mezelf verteld wat er over mij dan te vertellen valt. Dat kwam ook wel omdat Saskia zei dat haar Opa bij dezelfde company heeft gevaren als ik; dat maakt mij loslippig.
Hillie, Fred en Ton kwamen ook uit de auto; de samenzwering had namelijk al bij Hillie thuis plaatsgevonden.
We waren met z'n 17-nen. De vriendelijke TV mensen tel ik natuurlijk wel degelijk mee en Hillie ook, want, hoewel demissionair en aldus niet bevoegd om belangrijke beslissingen te nemen, zien wij elders dat "belangrijk" voorbij 5 miljard is, en daarom heeft zij nog een behoorlijke vinger in de pap. Zij reed mee , ook om Hans als gids te dienen.
Tony wil vast weten wie er nog meer kwamen: Chiel, Jan ( uit St.Pancras), Pieter, ( voor de 2de keer) ,Sonja, Renate, en Roswitha met David en Arne ( goed onthouden ?), Robert, ik zei de gek en, ja, Richtje gelukkig weer. Ger bracht haar, maar zelf kan hij nog niet meegaan. Jammer dat er niet veel meer skaters kwamen opdagen. Misschien is de vakantie de oorzaak of de dreiging van regen. Later hoorden we dat het rondom De Waard behoorlijk heeft geregend , maar op onze route viel geen druppeltje ! "Het weer, mede mogelijk gemaakt door RTV Noord-Holland !"
We gingen op pad, richting Rustenburg. Saskia ging, gewapend met die microfoon als een deegrol van Katrijn in de hand, op skates mee. Zij klaagde steeds over haar conditie maar volgens mij heeft ze een ijzeren conditie. Ik heb altijd gevaren op schepen van ijzer en die vond ik best wel erg sterk. Wat wil je dan ? Schepen van titanium ? Die overdrijven !
Nu en dan en ook onverwachts werden we gefilmd van alle kanten. Zal best nog wel een toer zijn om van ons groepje ongeregeld een redelijk beeld te scheppen. Steven zal wel hier en daar wat bij moeten knippen, maar het zijn vaklui, hoor. Misschien herkennen we het later zelf niet eens want je moet niet gek opkijken als we op tv komen op klompen en met bisschop-mijters op. De techniek is tot veel in staat. Tenslotte gaat het om de kijkcijfers ! Maar ze zijn hartstikke aardig, hoor, en het zal best meevallen. Zou ook leuk zijn als Steven en Saskia ook weer eens mee komen skaten. Steven heeft Roches skates en doet meer aan stunt-skaten, zoals Richard ( die er niet was, helaas). Hans heeft ook wel geskate, zei hij. Als hij nu en dan uit de auto kwam, bekeek hij het spul met een blik vol tolerantie , want hij heeft natuurlijk wel gekkere mensen gezien, maar van lust om mee te doen verdenk ik hem niet. Hans was chauffeur en ik zou blind op hem vertrouwen.
Van Rustenburg gingen we rechtdoor naar de Noordervaart, skatend achter de auto , zodat Steven het even zittend kon filmen. Wel een gesleep, zo'n camera, maar hij is er mee geboren, zoals wij op wieltjes. De beste skaters reden voorop, de beste beentjes voor gezet, dus wachten we met spanning op de uitzending. Daarna ging het richting De Omval; we reden al hard, maar nu ging het nog harder en kon ik het niet meer bijbenen. Geeft niks; aan het einde wachtten ze en daarna gingen we via het Luna park weer naar "huis". Mensen, wat een avontuur en wat een fijne rit met super asfalt.
De uitzending van RTV N-H zal waarschijnlijk op 18 Mei zijn. Dan zijn wij in één klap beroemd !
Daarom besluit ik met weer een Oude Chinese wijsheid, die wellicht nog van Confusius afkomstig is : "Roem rijdt op kleine wieltjes.........." Die puntjes horen er ook bij. Het zijn Chinese puntjes . Daar moeten we het maar weer mee doen.
Bedankt allemaal voor de super mooie avond en RTV N-H voor het mooie weer.

Groeten, Piet

Verslag van 3 mei 2010

Wegens nat wegdek kon de rit helaas niet doorgegaan.
Tot volgende week allemaal (, samen met de crew van RTV Noord Holland).

Verslag van 26 April 2010

Er komen er meer meedoen ! En Hillie kwam op de fiets haar been laten zien en ook meerijden. Dat gaat de goeie kant op. Tony had al, namens ons allemaal , een bloemetje voor haar. We zouden langs haar huis rijden, maar ze was er al. Niet als leidster; Ton is nu de baas. Maar, zoals iemand opmerkte, Hillie demissionair.
De "nieuwen" waren Kees, die al eerder meedeed maar lang weg geweest is. Pieter, woont vlakbij maar was voor het eerst. Cyril was er weer en Sonja; waar bléven ze !! Had Roswitha ook een meneer extra mee?; ik weet het niet zeker. Ik telde 23 personen.
Komt, Skaters aller kunnen en leeftijden, want Ton kwam met de met de mededeling dat RTV Noord Holland opnamen wil komen maken over ons, skaters, en daarvoor gaat een datum vastgesteld worden; voor een gesprek en een tocht met een reporter. Zorg dat je er bij komt ! Regionale bekendheid via televisie. Wie kan er nu gezegd hebben dat hij/zij op tv is geweest.
En niet alleen daarom; deze tocht was weer genieten. Eerst naar Rustenburg. Vandaar naar de Wogmeer. Veel lange rechte wegen maar een prachtige omgeving. Ik zag een vrolijke koe, ik zag een zwaan op haar nest, en ik hoorde kikkers. Hoe groot en belangrijk onze Minister President ons landje ook probeert te verkopen, het blijft goddank een kikkerlandje. Heerlijk land. Vreemdelingen vinden dat soms ook.
De maan kwam op; wit. Geen enkel hemellichaam dat zo van gedaante en kleur kan veranderen. Het blijft een verrassing hoe hij er de volgende keer zal uitzien.
Wel wat veel paardenpoep op de weg. Niet dat het me stoort; we zijn politiek genoeg om er om heen te draaien. Maar ik telde wel zes hopen! Als ik die boer was, zou ik maar eens gauw met het beestje naar de dokter gaan. Zes !
Van de Wogmeer was het weer een lang stuk mooi asfalt naar De Waard. Een stuk waar de rang-orde even wordt vastgesteld als ieder even de vrijheid krijgt om alle remmen los te gooien. Alleen Maaike blijft andere, nóg mooiere , prioriteiten stellen en Piet, zei de gek, is nu eenmaal aangesteld als hekkensluiter en hoeft zich, gelukkig, niet te bewijzen.Of is, wellicht, onverbeterlijk.
Het was nog niet donker, maar voor de sier toch de lichtjes even aan. Ook leuk om die in het spiegelende glas van de bedrijven te zien. De avond is zo gewoon te snel voorbij.
Voor verder onderzoek naar het fenomeen "skaten", stuitte ik op Oude Chinese wijsheden. Je moet het gewoon ver zoeken ! Hier komt de eerste : "Sport wekt de illusie dat je met hard werken vooruit kunt komen !" Hebben we daar wat aan ? Beetje confusius.

Bedankt, allemaal, voor de gezellige sportieve avond en graag meer van hetzelfde !

Piet.

P.S. RTV Noord Holland komt 10 mei a.s. filmopnamen maken (bij slecht weer wordt dit een week opgeschoven). Voor zover nu bekend is, zal de uitzending op 25 mei zijn.

Verslag van 19 April, 2010

Bewolkt, maar droog.Ook nog geen regen van vulkaanas.Gewoon niks wat ons zou weerhouden om te gaan skaten. 20 Deelnemers. Christine ,woont het verste weg,was er natuurlijk als eerste. Ramona kwam weer, met Bart. De eerste kilometers bleef Ramona wat achter, maar later bleef ze weer mooi in de voorste gelederen. Zij is onze Iron Lady, want ze geeft geen krimp. Maar ze mist Richtje erg om bij te blijven. Bart deed weer dubbele dienst als blocker. Roswitha had een auto vol met David, Arne en Jet. Dat zet zoden aan de dijk en meteen ook skaters waar je wat van kunt leren. Dat geldt ook voor Richard en Marijke, die met Peter meekwamen. Richard rijdt in stunt-skate-outfit. Die helm ! Different! En die broek deed me denken aan de kledinglijn van onze Nederlanders uit het verre Westen. De pijpen zijn nooit te lang. Je kunt er niet in joggen, wel in sjokken. Capuchon hoort er bij. Die kledinglijn verdient tot Kunst verheven te worden. Wat zeg ik ? 't IS kunst en niet voor watjes. Richard demonstreerde meteen al kunsten die ik ook zou gaan leren als ik niet te vroeg geboren was.Chiel was er weer want hij wil wat kilo'tjes kwijt en dat lukt zo aardig. Niet te veel kwijt raken want soms hebben we een fors postuur nodig. Jan, uit Sint Pancras, (een ijsheilige.) Nee, niet Jan, maar Sint Pancras is ijsheilige. Jan was er vorig jaar even , maar besluit nu om vaak te komen. Renate, niet meer weg te denken en dat zouden we ook niet willen. Ron, maar Ron moest het bij de omval af laten weten omdat zijn rug hem plaagde. Maaike, mooie sterke skatester. Tony, gelukkig ook weer, maar hij kon niemand arresteren want iedereen was gehelmd. Marcel, als altijd opgewekt. Fred als Superblocker en hij houdt ook de website nu bij.

Kijk naar Fred en je weet hoe je moet skaten.

En tenslotte , omdat zijn naam met een T begint,Ton. Maar, hoewel wij onze Generalissima wel missen, hebben we aan Ton een ware Generaal. Hij kan nu laten zien wat hij kan en deze rit was weer super uitgewerkt. We gingen eerst naar het Lunapark, nergens mooier skaten, (het ruikt er naar hyacinten en even later naar schapendrollen, buitenlucht) er dwars doorheen, naar de wirwar van wegen bij St.Pancras en vandaar naar Alkmaar waar we na de Friese Brug Arne kwijt raakten want hij ging met een zere voet naar huis. 2 down, zeggen ze bij de honkbal. Door de Alkmaarse wijk tot het pad langs de Hoornse vaart, waar ik een paar meerkoeten zag met pulletjes. Pa en Ma hadden moeite het kroost kalm te houden; te vroeg geboren maar te laat naar bed ! Bij St.Pancras kozen we de Berenkoog. Geen verkeer, brede weg, mooi asfalt, super om even aan de haal te gaan. Op het pad langs de spoorlijn schrok een ganzenfamilie van ons en koos luid snaterend het ruime sop: "HÉP je je kroost op tijd naar bed, komt er zo'n stelletje ongeregeld onze rust verstoren !" Ja, ik versta dierentaal. Laatst, op een mooie vliegtuig-vrije zaterdagmorgen, reed ik op skates langs een boerderij en een vogel riep iets. Ik dacht: "'t sal toch niet waar wese !" en ik stopte om het nog eens te horen. Weet je wat ie riep? : "Geen nieuwe fiets !"

Ïk zweer 't ! Zo'n beestje weet niet wat of wie ik ben en probeert er achter te komen door weg te strepen wat ik niet was : Geen nieuwe fiets ! Onze buren hebben een merel die constant "Salmonella" roept. Die denkt : "Dan lusten ze mijn eieren niet !" Gewoon goed luisteren, dan merk je dat je ze verstaat. Na de spoorbrug gingen we langs de Provinciale weg tot het kruispunt waar je over de spoorlijn op het industrie-terrein komt en daar is het voor ons ook een paradijs. Helaas waren we toen al gauw weer op de thuisplaat. 20 en een halve kilometer afgelegd. Nog niet helemaal donker zodat Ton gelukkig mijn startonderbreker nog vond, die ik had verloren, zodat ik thuis kan wachten op de volgende Maandagavond en niet een week in de auto.

Allemaal heel erg bedankt voor de fijne rit en de gezelligheid.

Groeten, Piet

Verslag maandag 12 april 2010,

De eerste rit en natuurlijk was ik het eerst aanwezig want ik ben het s-ss-senuwachtigste. Christine kwam vlak na mij want zij is het enthousiastste. En daarna kwamen de deelnemers van alle kanten. Ger en Richtje kwamen ons uitzwaaien want ze konden zelf vandaag niet; kijk! Dat zijn de ware kernkrachten! Tony had het blijkbaar ook niet gered, jammer, maar voor de enkeling die niet uitgerust was volgens de Wet Voerman wel een gelukje; anders zou hij/zij in elkaar gekrompen zijn onder zijn strenge blik. Hillie was er niet en iedereen wist nu al wel van haar ongeluk. We willen haar terug en omdat goede wensen echt werken, dat weet ik zeker, al weet ik niet hoe, zal ze heel snel genezen. Maar Ton heeft haar heel goed vervangen; de ceremonie bij aanvang werd hem haast te veel omdat al die lieve meiden hem in bewondering stonden aan te staren, maar zijn uitgestippelde route en de bewaking tijdens de rit waren uit de kunst. Blockers Sjaak en Fred hebben met Ton de route wel 2 keer gereden. Het is me nog steeds een raadsel hoe die mannen zo'n snelheid kunnen ontwikkelen. Maaike was ook in de begeleiding en ik zelf mocht ook een verkeersleider-hesje aan omdat ik de hekken sluit. Sjaak had een vriend meegebracht, Erik-Jan, voor het eerst met ons maar vast van plan om blocker te worden! Wie heb ik nog niet genoemd ? Peter, met gevolg, Marcel was er, en Chiel, Renate, Ron, Roswitha met David. Ik vergeet er een paar, volgens mij. Alles wat ik hier schrijf is trouwens "volgens mij" en dat zal ik niet steeds herhalen. Ik rijd achteraan en beleef het beslist anders dan wie vooraan rijdt. (Iedereen beleeft de wereld anders, volgens mij) We vertrokken via het tegelpad rond de "Fonkelsteen" in Noordelijke richting, tegen de wind in. Een lief meisje, de jongste en kleinste, kon het meteen al niet bijhouden. Ze stond goed op haar skates, daar mankeerde het niet aan, maar nog onvoldoende geöefend. Ze moest afhaken. Ik vond het vreselijk sneu want ze was er echt dapper aan begonnen. Hopelijk gaat ze hard trainen en komt ze terug ! Ik hoop echt dat ze dit leest en terug komt. Misschien is het hier de plaats om aan te geven wat je moet kunnen om mee te kunnen gaan: Als je in staat bent om ongeveer 20 minuten achter elkaar ongeveer 20 km per uur te rijden, en je kunt redelijk remmen, dan kan je mee. Na elke 20 minuten houden we namelijk meestal even rust. Het grootste deel van de rit wordt langzamer gereden. De route, vergeef het me, kan ik niet precies herhalen. De Noord in omdat de Noordenwind heerste. Behoorlijk fris ook, maar als je rijdt word je dan juist zo lekker warm. Er was een lange weg, tegen de wind in en er waren wegen, lang en recht met super asfalt waar we vóór de wind gingen en alle remmen los. Man, hoe komt het toch dat skaten zo lekker is !. In het verleden hebben we dat wel eens op allerlei wetenschappelijke wijzen proberen te verklaren, maar het blijft een raadsel waarom 's avonds tot het donker wordt, en soms nog later, mensen zich op wankele wieltjes nutteloos uitputten en tenslotte bekaf met stralende gezichten eindigen waar ze begonnen zijn. We zagen in het Westen nog een prachtige rode bol ondergaan. Als hij morgen net zo mooi weer opkomt, zitten we goed ! Deze eerste keer van 2010 is dus een klapper geweest. Heerhugowaard is sowieso een skate-paradijs maar je bent ook zo gauw lekker buiten in de polder. Ton en de blockers bedankt voor de mooie rit; als ik die route precies moet beschrijven, moeten we die zeker nog een keer over doen. Op weg naar huis zag ik de Avondster, Venus, de zon volgen. Het blijft een raadsel hoe die bollen schijnbaar vrij in de ruimte zweven en toch niet uit hun vaste banen kunnen ontsnappen. Raadsels ! Er zijn gelukkig nog veel geheimen die op een verklaring wachten. Ik vond het altijd jammer dat Columbus Amerika ontdekt heeft. Ik had het liever zelf gedaan. Maar zelf heb ik Heerhugowaard ontdekt en dat mag ook wel in de krant ! Volgens mij.

Tot Maandagavond weer !

Piet.

Verslag maandag 7 september,

Er verzamelden zo’n 16 skeeleraars om op deze prachtige avond alle zweetdruppeltjes uit hun lijven te persen. De tocht zou ons deze keer naar Koedijk te brengen en ook weer thuis. Via de Reuzenpandasingel rijden we naar de Westtangent. Daar steken we Westerweg over en komen bij de spoorbrug uit. Hier is het voor de blokkers even extra opletten met het tegemoetkomend verkeer.Via de Beverkoog rijden we (niet langs het hondenopleidingsveldje) naar Sint-Pancras. Bij de bakker slaan we linksaf en gaan zo verder de wijk in.

We rijden over het fietspad de rijksweg onderdoor en kriskrassen nog wat verder totdat we bij kanaaldijk aankomen. En hier missen we dan toch Piet met z’n overheerlijke pepermunt. Piet kon er wederom helaas niet bij zijn en nu i.v.m. problemen met z’n knie. Hopelijk is dit snel weer beter zodat we en weer kunnen genieten van Piet z’n gezelschap, z’n eervolle taak als achterrijder en natuurlijk de heerlijke peppillen. Gelukkig was er iemand zo vriendelijk om lekkere Mentos mee te nemen, waarvoor alsnog hartelijke dank.

Na deze pauze slaan we linksaf en gaan we, al dan niet racend, langs het kanaal richting de koedijker vlotbrug. (Fred trekt een harde sprint achter de racefietser aan en laat iedereen achter zich). De vlotbrug steken we over om even verderop weer via een andere brug het zelfde kanaal weer over te steken.
Via de Drechterwaard en de Rekerdijk komen we langs de molenkade, alwaar we prachtig skatend van de mooie molens kunnen genieten. Via de Berenkoog racen we door het donker richting spoorbrug alwaar we daarna via de reuzenpandasingel weer bij de Fonkelsteen aankomen.

Al met al een mooie tocht met prachtig weer en alhoewel het steeds vroeger donker wordt, blijft het toch de moeite waard om ook de laatste paar keren nog weer mee te gaan.

Groeten

Robert

Verslag maandag 17 augustus.

Om 19.30 uur is er weer een verzameling van ongeveer 17 geïnspireerde wieltjesmensen. Deze keer had ik de eervolle taak om de route uit te mogen zetten, daar Hillie geopereerd was aan haar hand en nog niet in staat van dienst was om mee te kunnen rijden. Wel liet ze (plichtsgetrouw als ze is) haar gezicht nog even zien en kwam ze natuurlijk even haar geopereerde hand/arm showen.

De zondag ervoor inspireerde mij om de tocht richting Shermerhorn uit te zetten. Met 7 nightskaters hadden we de eilandspoldertocht gereden, waarbij we ook nog heus geïnterviewd waren door het Noord Hollands Dagblad. Al met al een zeer leuke tocht waarbij het meer om de kwaliteit van de omgeving ging dan om de kwaliteit van het (k.t) asfalt (we waren al door Hillie gewaarschuwd).

We reden met z’n allen richting Oterleek. Om zo via de polderweg en de Huijgendijk richting Ursem te gaan. Onderaan de brug werd er even een pauze ingelast. Hoe verder we in het seizoen komen des te hoger ligt het gemiddelde tempo en dat was voor sommigen te merken. We vervolgen onze route via de Mijzerdijk en komen dan in Schermerhorn aan. Dwars door dit dorp komen we aan op de N243 en deze scheuren we helemaal af naar Almaar. En dit scheuren neemt Jack nogal letterlijk en gaat er als een speer vandoor. Niemand kan em bijbenen, laat staan bijskeeleren.

Bij de omval aangekomen merken we dat de avonden toch al weer snel korter aan het worden zijn, plotseling is het een stuk donkerder geworden. Wie deed er hier het licht uit? Via de Schermerdijk komen we in het Park van Luna en rijden via de Reuzenpandasingel weer naar de Fonkelsteen. Na een enthousiast handjeklap en ongeveer 27 km op de denkbeeldige teller is alweer een einde gekomen aan deze prachtige avond (wat was het toch weer mooi weer).

Iedereen is zo ongeveer wel met vakantie geweest dus a.s. maandag moet de teller toch minimaal op 20 skaters staan. Stiekem is dit dus een oproep voor de luie skaters onder ons om het toch maar weer eens te gaan proberen, kom op je kunt het echt waar….

Groeten Robert

Verslag maandag 3 augustus,

Hillie stond klaar met een bos bloemen. Hierbij kun je van alles gaan denken; “waar heb ik dat nou weer aan verdiend”, of “Wie is er jarig geweest”, “welk jubileum heb ik nou weer gemist”. “Heeft er iemand van de club een ongelofelijke prestatie geleverd”. Niets van dit alles was waar, de bos bloemen was bedoeld voor Riek en ook een beetje voor Peter. Vanwege de val van Riek enkele weken geleden heeft ze besloten om te stoppen (en daarmee ook Peter). De val bleek toch ernstigere verwondingen teweeg te hebben gebracht dan in eerste instantie door de arts was geconstateerd. Een kopij van de röntgenfoto werd ons allen getoond en daarop was duidelijk een breuk zichtbaar. Nou heel veel sterkte de komende tijd en onze dank voor jullie beider inzet de afgelopen jaren. We zullen zeer zeker een keer een route langs jullie plannen en dan komen we met z’n allen op de koffie (met appeltaart natuurlijk).

Met ruim 20 koppen sterk vertrekken we na de mooie woorden van Hillie richting de Jan Glijnisweg waar we aan het eind de kippenbrug oversteken. En er waren inderdaad een aantal “kippen” die er vanaf sprongen in het heerlijke frisse water, waarbij ons acrobatiek van de eerste plank werd ons voorgeschoteld door de jeugd.
Via de kerkweg komen we op de Burgemeester Kooimanweg uit, waar we weer even mogen racen, na enkele meters blijkt dan duidelijk waarom Hillie deze weg nooit neemt. Deze weg blijkt allerlei hobbels, bobbels en ander ongerief te bevatten, dus voor racen een echte conditiebreker. Hieruit blijkt dan toch maar weer eens, heb vertrouwen in Uw leiding want Hillie kiest altijd de mooiste, beste en gladste route. Indien je denkt, tja kan deze route niet eens anders, deze kennen we nu wel, dan weet je dus vanaf nu: nee dat kan niet anders, de beste route is reeds voor je uitgezet.

Uiteindelijke komen we bij de N 507 uit. Hiervoor ben ik even een gedeelte van de route kwijtgeraakt en dat komt door Piet. Deze heeft het lef aan een passerende ruiter te vragen of ze niet bang is dat ze op hol slaat, de ruiter antwoord geheel naar waarheid : “Nee hoor dat gebeurt niet”. Waarop Piet zegt : “en het paard dan”? Nu weten we allemaal dat wijsheid met de jaren komt en dat is ook zo, maar het is niet alleen, hoe ouder hoe wijzer, maar ook hoe ouder hoe brutaler. Maar het was natuurlijk allemaal niet zo brutaal bedoeld als hier nu geïnsinueerd wordt.

In ieder geval rijden we langs de N507 langs het golfterrein en komen we al dan niet racend aan in Obdam. Hierna vervolgen we de route weer langs de Oostdijk en komen we uiteindelijk weer bij de Fonkelsteen aan. Hier deelt Hillie nog even mede dat ze deze week nog even onder het mes moet i.v.m. een tunnelsyndroom. Hierdoor zal ze niet in staat zijn om a.s. maandag een route voor te bereiden en mee te rijden. We wensen Hillie een succesvolle operatie toe en een spoedig herstel, zodat a: de vreselijke pijn verdwenen is en b: wij weer over een aantal weken kunnen rekenen op een hele mooie route.
a.s. maandag zal ondergetekende verantwoording nemen voor de dan te rijden route.

Allemaal weer bedankt voor jullie deelname en graag tot a.s. maandag.

Groeten Robert

Maandag,27 Juli,

Deze keer was ik het eerst ter plekke. Buienradar beloofde dat om half acht alle regen wel voorbij zou zijn, maar voor de zekerheid had ik een lange broek aan en een korte broek mee.

Toen kwam Peter en meteen daarna Renate, beide in korte broek om de zon uit te dagen. Toen kwam Edith, in body-warmer, dus op het ergste voorbereid.

Maar het hielp allemaal niks. Af en toe een druppeltje regen, af en toe wat meer, genoeg om de weg net bijna niet droog genoeg te houden. Pesterijtjes !

Misschien hadden we een paraplu mee moeten nemen. Volgens de Wet van Murphy blijft het droog als je de hele dag met een paraplu loopt te zeulen.

Maaike kwam, en Henk en nog wat later ook Hillie en Ton en Marcel. Maar er bleven mini-druppeltjes vallen en er hingen beloften van meer in de lucht.

Hillie vond dat we niet mochten mopperen want dit was de eerste Maandag dat het regende.Geen verslag dus, maar toch deze mededeling voor de mensen die niet kwamen; en voor degenen die wel kwamen maar al wat eerder weer vertrokken, om ze gerust te stellen.

Nu ik het toch over de wet van Murphy heb, kan ik wel even doorzeuren over "De Wet". Het is toch mooi dat we vaak rijden onder de gedoogwet ; dank zij de blockers mogen we op de grote weg, als voetgangers. Toch wel fijn, dat gedogen. Beter dan wetten van Meden en Persen. Die volkeren hadden zulke strenge wetten dat Amsterdammers er vaak nog van huiveren, sprekend over "De wet van meten en persen". Wij kennen ook nog de Wet Voerman:
Artikel 1 : Als je geen helm draagt, hebben we liever dat je niet mee gaat.
Artikel 2. Als het schemerig wordt, alsjeblieft verlichting voeren. Dus bij het winkelen even er aan denken dat je nog leuke lichies en batterijtjes moet kopen voor later.
Artikel 3: Over verdere beschermings-middelen praten we niet maar we zien het wel ....!
Dat zijn toch ook wetten zo soepel als skatersbenen !

En deze avond hadden we dus gewoon "wet", in het Engels "nat"en dus gingen we niet skaten. Om 8 uur scheen de zon alweer, dus het was niet kwaad bedoeld, denk ik, en voor de volgende dag was heel mooi weer voorspeld, dus, OK, Hillie, ik zal niet mopperen.

Gegroet,

Piet

Maandag, 20 Juli

Voor Tony eerst even de deelnemers : Bart, Christine, Edith, Herman, Marcel, Peter , Piet, Ramona, Renate, Sonja en Ton.

Ik zag Edith heel sip kijken en vroeg haar verschrikt wat er loos was. Ze was haar beschermingsspullen vergeten. Als je had gezien hoe ze keek, zou je beslist niet van start durven gaan. Maar Ton was de redder in de nood en ging even thuis wat voor haar halen. Onbetaalbaar, die Ton. En ik wil nooit meer iemand zo verdrietig zien kijken. Er blijkt wel uit hoe graag Edith skate !

Daarom snap ik ook niet waarom iedereen met vakantie is ! We waren weer met z'n elven maar. Ik heb ook echt medelijden met degenen die in een of ander tropisch land verkoeling moeten zoeken onder een palmboom en de kans lopen een cocosnoot op hun kop te krijgen. En dan heb je nog geluk; het zou ook zo'n grote tropische teek kunnen zijn. Of denk eens aan die stakkers die achter een groot bord kalamares zitten in Griekenland, snakkend naar een zoute haring of een bord bruine bonen met stroop.

Het is niet anders. Hopelijk komen ze ongeschonden allemaal weer terug. We toerden door De Waard, die doolhof met die aparte straatnamen. Zuidtangent, Westtangent.....

Bij die namen vraag ik me altijd af wie ze heeft bedacht. Dan vermoed ik dat die in de bouwkeet zijn ontstaan bij de aanleg van die wijken. Ik hóór ze in die keet overleggen, bij een kop lauwe koffie en het broodje van thuis : "He, Arie, je moet wel uitkijke dat je die tangent parallel laat lopen met die coordinaat van de sinuslijn, anders krijg je dat die hypothenusa kruist ..... mompel mompel....." en de mannen die het moeten uitvoeren met bulldozers en draglines zitten er bij, kauwen hun broodje en wachten het af met een heilig respect voor die knappe koppen. En dat heilige respect deel ik met hen. Toch denk ik dat die wiskunde-namen ooit zullen wijken als er weer beroemdheden vernoemd moeten worden.

Opeens had Bart technische problemen. Er was iets gebroken aan zijn schoen. Ik hoorde hem mopperen over "skates van 300 Euro..." en ik ben met hem eens dat voor die prijs er dan ook niets mee mag gebeuren. Hopelijk kan de schoenmaker het wel verhelpen. Daar zag het wel naar uit en dan die andere schoen ook meteen maar breek-proof laten maken. In de polder kwam een frisse Noord Hollandse wind ons strelen en verder kwam er ook geen onheil meer op ons af. Bij de brug voor de Lutkedijk hielden we pepermuntstop. Daarna bezochten we Obdam en Spanbroek, dorpen waar het heel goed gaat, aan de huizen te zien. Onze nieuwste deelneemster, Renate, kon het goed bijhouden met Peter aan de kop en Ton en Bart overal tegelijk voor de veiligheid. Mooi zo, want dan komt Renate vast de volgende week weer.

Ik zag diverse zwermen spreeuwen, en hoewel ik blij ben dat er nog zoveel zijn, vraag ik me af waarom ze nu al voor de trek naar het Zuiden aan het oefenen zijn. 't Is verdorie net pas zomer !

Bij Rustenburg ging het weer richting HeerHugowaard en om kwart over 9 waren we al weer op de basis. Heerlijke tocht; 24 km en een beetje. Lekker gereden. En dit was de eerste keer dat ik zelf helemaal niets was vergeten.

Op weg naar huis keek de zon toch nog even onder de wolken door en toen wist ik dat ik toch mijn zonnebril was vergeten. Maar daarom bleef die lieve zon natuurlijk al die tijd achter de wolken en kreeg ik pas nu die knipoog. Goed gevoel dat er in dit heelal ook met de kleine dingen rekening wordt gehouden. Zonnetje, bedankt, en jullie, menselijke zonnetjes, ook bedankt voor de mooie rit !

Piet.

Maandag, 13 Juli
We waren maar met z'n elven ! Het gekkengetal. Het was ook te gek, zulk mooi weer tref je toch zelden ! Voor Tony ter info en invulling in "De Lijst": Bart, Christine, Edith, Jantine, Marijke, Peter (zonder Riek helaas), andere Peter, Piet, Ramona, Sonja en last but not least: Ton.

Peter had de leiding en Ton had de route gepland, of andersom, of allebei. In elk geval een stukkie vakwerk weer. We begonnen met dwars door De Waard te rijden. Er waren wel bijzonder veel auto's wakker. Er wordt 's avonds laat nog hard gewerkt, blijkbaar. En nadat ik de route kwijt was, waren we opeens in Noord Scharwoude. Genaderd uit een ongebruikelijke richting, zodat de bewoners volkomen verrast werden en wij het hele dorp door konden rijden zonder een schot te lossen.

Aan de andere kant van het dorp was er toch nog een loslopend hondje dat een fantastische schijnaanval uitvoerde. Ik schrok me werkelijk te pletter. Was ik maar half zo dapper als dat kleine beessie! Door het harde remmen was er een steentje in mijn skate geraakt. Peter heeft in no time het remblok er af gehaald, steentje er uit, remblok er weer op. Klaar terwijl U wacht. Misschien een beetje raar gezicht, maar Peter heeft twee rechter handen, hoor ! Er rezen daar ook drie luchtballonnen op. Later kwam er zelfs nog een vierde bij. Vlakbij. Je zag die vlam. Dat vind ik maar niks, zo'n vlam vlak bij dat doek. Dat moet anders kunnen en dan hoeft het niet meteen kernenergie te zijn. Of desnoods een heel klein beetje eismckwadraat. Splitsing met een klein hamertje. Hamer-en beitel ballonnen ! Braak terrein voor een uitvinding.

We reden verder op de Diepsmeerweg die leidt naar "De Brug der Zichten"over de snelweg. Er zitten bij die brug een paar rare bobbels in de weg terwijl er geen boom of zo staat. Wat zit daar toch, zou je zeggen ?

Prachtig zomerweer; de zon nog lang niet onder maar hier en daar stond al een blauwe reiger te dutten. Staande slapen als je blauw bent ! Je kunt veel leren van dieren ! Behalve van apen; dat hebben we allemaal al, en nog erger!

Bij het Geestmerambacht namen we het tunneltje naar de Wagenweg en via de Veertweg tot de Nauertocht en naar de Zuiderdel. Vandaar richting Sint Pancras. Daar gebeurde het weer : we naderden uit een ongewone richting ! Gevolg was dat de bullebak sliep in die sloot naast de molen, dichtbij, dreigend, donker en diep ! Aan de veilige kant werd even halt gehouden. Peter wees op de wolk uit een schoorsteen in de verte waaraan te zien was dat het werkelijk windstil was. Als de rook van het offer van Abel, vond ik, want ik ken mijn klassiekers. Sonja wilde toen meteen doorrijden; mogelijk bang voor een preek zo kort na het weekend. Logisch. Edith was het wel met mij eens dat bijbelkennis wel helpt om een prijs te winnen met een puzzle. Zij dacht aan een koelkast of zo. Inderdaad zijn het vaak zulke prijzen; een koelkast of een zwart-wit TV, of een tomatenrasp, iets nieuws !
Overigens kwamen die wolken volgens mij uit de schoorsteen van Smith's Chips. Die zijn heel erg lekker. Zelfs bij harde wind zullen die wolken wel rechtstreeks ten hemel rijzen. Let op mijn woorden. Toch maken ze die chips gewoon van piepers, hoor ! Bintjes ! Een zo'n zakkie chips, daar word je heus niet dik van. Zucht, smak, knirrrp !

We reden door en roffelden over de roosters van de spoorbrug. (Je hebt ze ook met paprika ! Slik ! ) Daar liggen die boten ook nog altijd. De "Abel Tasman". Mooie boot, hoor, maar hoe komen ze op die naam !!? Zo zou ik mijn fiets wel de "Apollo 13"kunnen noemen ! Vandaar is het maar een stukkie nog naar de Fonkelsteen en daar kwamen we zonder kleerscheuren aan. Toen Peter wegreed heb ik nog, namens ons allemaal natuurlijk, de groeten voor Riek meegegeven. Dat ze heel gauw zonder pijn en weer helemaal heel terug mag komen. We houden van Riek, en dat is de gewone nuchtere waarheid.

28 km gereden en het was nog licht. De lucht kleurde mooi rood in het Westen en tegen tienen was ik thuis, gelijk met de zon. Maar die moet dan vannacht nog een half rondje.

Gegroet en bedankt voor de fijne rit.
Piet

6 juni

Ja, nu geen verhaal van onze schrijver Pepermunt Piet maar van mij,Tony. Met 9 man/vrouw heeft Ton een route uitgezet . Velen waren met vakantie.Ton had ingeschat dat we om 21.15 uur terug zouden zijn. Nou, dat heeft hij waargemaakt nl. om 21.14 uur met 23 km achter de rug waren we terug.

Onderweg kwamen we Tanja, mijn dochter die vorige keer voor het eerst mee deed, tegen op haar racefiets.

Ze moest op tijd thuis zijn vandaar dat ze niet mee skate, achteraf had ze makkelijk mee kunnen gaan.

De wind was hard en hebben weer een mooie ronde gereden. De tocht ging via het Park van Luna, langs de provinciale weg N242, Nieuwe Schermerbrug, Ouddorp, Beverkoog, Spoorbrug Zuid - en Noord zijde over, richting Sint Pancras, Industrie terrein Broek op Langedijk en terug naar onze honk. Riek Suiker heeft bij de val van vorige keer niets gebroken maar heeft behoorlijk veel pijn van de kneuzing.

Ondanks de medicijnen gaat de pijn door en haar kennende heeft ze dan ook behoorlijk pijn.

Dit was inmiddels bijna een week terug en ik wens haar heel veel sterkte.

Groetjes Tony

Maandag, 29 Juni

Het was broeierig warm maar er waren meer deelnemers dan ooit.

Je kunt wel begrijpen waar het gesprek over ging. Iedereen was onder de indruk dat Jan er niet meer bij zal zijn. Ik vond het wel erg goed van Hillie dat ze vroeg om een minuut stilte om hem te gedenken. Het weerspiegelt wat zo oud is als de mensheid; de hoop dat de dood niet het laatste is voor een mens. De trend is om, met de "wetenschap"van heden , die hoop te ontkennen, maar er is oneindig veel meer om te weten dan wij met z'n allen op deze wereld kunnen weten. En wat is er nu belangrijker voor een mens dan zijn geliefden weer te zien ? Het is niet eens reëel om te denken dat het allerbelangrijkste voor een mens niet zou meetellen in de schepping.Daarom zal de hoop daarop altijd blijven om tenslotte de zin van het leven te verklaren.

Ik zag weer nieuwe gezichten; de jongste, Tanja, maar lang niet de langzaamste. Jan, uit Sint Pancras, maar die komt nu 3 weken niet.Twee grote kerels uit Heerhugowaard, Rob en Michiel, de een voor het eerst dit jaar op de wieltjes en de ander nog maar voor de tweede keer. Toch reden ze de tocht uit, Rob niet helemaal moeiteloos, maar zelfs als je een goede conditie hebt, kunnen sommige spieren , lang niet gebruikt, gaan protesteren. Laten we hopen dat hij niet ontmoedigd is en er volgende week weer bij is. Vaak gebeurt het dat een "nieuweling" het na 1 keer al laat afweten, maar evenzo vaak is het een kwestie van conditie en dat krijg je alleen als je blijft komen. Je conditie kan goed genoeg zijn maar je spieren moeten ook wennen aan de nieuwe beweging.

Om er maar eens flink aan te trekken had Hillie een iets langere tocht gepland. Eerst naar Rustenburg. Niet gerust daar, maar verder naar Ursem. Lange wegen en dus meteen flink aanpoten. En zweten, natuurlijk, want hoewel mooi weer, toch behoorlijk warm en weinig wind.

In het mooie Avenhorn werd even gestopt en Jan ,uit Limmen, maakte van de gelegenheid gebruik om marsrepen uit te delen. Ja, Jan was er weer, voor 't eerst dit jaar.We hebben je gemist, Jan. We hadden alleen nog maar die eeuwige pepermuntjes !

We stonden met z'n allen mensen in de weg die auto's aan het laden waren. Ik herinner me dat Michiel zei dat een dame bijna iets liet vallen. Nee, vraag het hem zelf maar.

Jan en Ben volgden ons op de fiets. Ik, als achterste, hoorde ze voortdurend babbelen en het ging steeds over grond en groeiende dingen. Geen wonder, want we reden langs eindeloze velden met kool, tarwe en aardappelen. Mooiere dan velden met voedsel ken ik niet. Veel en veel mooier dan die bollen, hoe kleurig ook. Piepers bloeien ook. Ik vertelde David dat wij die piepers vroeger één voor één moesten rooien en dat een boer eens tegen me zei, wijzend op die schier eindeloze akker : "Koik, Piet, deuze piepers moet je rode, den ben je klaar voor vacantie !". "Ha !", riep Michiel, "Tegen mij zei die boer ..."as je klaar benne, hep ik nog zo'n akkertje voor je "". Ja, van zo'n grote vent win je het ook nooit !

Van Avenhorn ging het via de Middenweg naar de Schermerhornweg. Allemaal van die lange rechte stukken waar je lekker met het verstand op nul achter de sliert aan kunt rijden. Ik vind dat fijn, anderen kiezen misschien voor de slingerwegen of dorpen, maar deze keer was het blijkbaar mijn beurt. Aan de Middenweg was er een vriendelijk huis waar we water konden bunkeren. Dat is welkom met die warmte.

Na Schermerhorn kwamen we weer op de Rustenburgerweg maar nu aan de Zuidkant. Na een paar honderd meter lag daar opeens Riek op de weg. Ik heb geen idee hoe het gebeurde maar ze had wel veel pijn. Ze was heel hard op haar schouder gevallen. Nu heeft ze potdorie elleboog-beschermers en dan valt ze op haar schouder. Maar van Riek zal je niet gauw een klacht horen. Het leek er op dat de schouder niet uit de kom was en ook niets gebroken. Maar 't was erg pijnlijk. Toch reed ze nog mee tot Rustenburg, waar ze met Peter bij een restaurant ging wachten op vervoer naar huis. Riek, we hopen met z'n allen dat je weer gauw zonder pijn bent en alles nog heel is.

Omdat je bij Hillie nooit twee keer dezelfde weg krijgt te zien, gingen we via de Huijgendijk en de polderweg weer naar de Fonkelsteen terug.

Ja, dan is de koek weer op. Maar het mooie weer is er nog en de zomer is nog maar net begonnen. Kom allemaal de volgende keer weer, lekker zweten, kijken naar al dat moois in West Friesland, daarna slapen als een blok en Dinsdag een big smile voor je baas die sjachrijnig op de klok kijkt hoeveel seconden je dan weer te laat bent. Jouw week kan toch niet meer stuk !

Bedankt allemaal voor de gezelligheid, de zorg, de veiligheid en het goede gevoel.

Gegroet, Piet

Maandag, 15 Juni
Tijdens het verzamelen kwam Jan Smit op de fiets even langs. Blij dat het goed met hem gaat; al komt hij dan niet skaten, op de fiets geniet hij ook en blijft hij gezond. Maar leuk dat ie effe kwam. Robert vroeg mij beleefd doch dringend om dit verslag te maken omdat hij druk bezig was met allerlei zaken, onder andere een taak voor zijn familie. Wie ben ik om bij de familie van Robert roet in het eten te gooien? "Dat kan toch niet !", zou Tony zeggen.

Voor Tony, de deelnemers :Arne, Bart, Chiel, Christine, Cyril, David, Edith, Fred, Ger, Henk, Hillie, Maaike, Peter, Piet, Ramona, Richtje, Riek, Robert en Ton.

Zo, deze keer niemand vergeten. Blijkbaar kan ik nog net tot 19 tellen; bij 20 raak ik er een kwijt. Nu het verslag; er is helemaal niets "gebeurd"! Dus zou je denken, er is ook niets te vertellen. Maar het verslag is natuurlijk ook een beetje bedoeld om nieuwe deelnemers aan te trekken: zoals daar bijvoorbeeld zijn: de hangjongeren. Zouden hangjongeren lezen dat er "niets gebeurt", dan zeggen ze : "Zie je wel, daar is ook niks aan, laten we maar blijven hangen". Maar als je daar hangt, ga je je na je dertiende sigaret en het dertien keer aanhoren van dezelfde verhalen van de andere hangers, voelen als een zak piepers van vorig jaar. En het gevoel; daar gaat het om! Je verstand heb je ook wel nodig voor het verdienen van het dagelijks brood, maar het verstand is dus min of meer in dienst van je baas. Het gevoel is gewoon belangrijker. Met weinig verstand kan je lang mee. Met een naar gevoel is niet te leven. En dat onbeschrijfelijke fijne gevoel, als je op je wieltjes over de spiegel van het Park van Luna zeilt, is hoe deze sport een gelukkig mens van je maakt. Omdat je goed moet opletten, vergeet je al je zorgen even en omdat ieder van ons er van geniet, zit je opeens tussen een groep mensen die zich zeer goed voelen, en dat voel je. 't Is het proberen meer dan waard! Het voelt stukken beter dan hangen ! Kort Amerikaans : It sure beats knitting!

Uitkijken, ja, moet je zeker. Op deze route lagen er nogal veel paardendrollen. Ik noem het maar gewoon bij de naam in deze tijd van "vrijheid van meningsuiting". Peter noemt het zelfs "stront aan de knikker "! Dat was vroeger wel anders. Veel netter, allemaal. In een Indianenboek zei Old Shatterhand tegen Witte Veder : "Kijk, verse sporen !" Maar dat waren natuurlijk gewoon... Ja. De hoge brug in het park werd vermeden omdat de afdaling ons nog vers in het geheugen ligt en zal blijven liggen. Na een lange rit kwamen we uit "waar het gebeurde". Best wel een groot paradijs. Via de Jan Glijnisweg kwamen we op de Oostdijk en klauterden over het bruggetje. Er werd niet gestopt want Martin was er toch niet voor de foto's. Via de Kerkweg kwamen we in Hensbroek en verder naar Obdam. Het was mooi weer, de zon was er nog en hier en daar zaten mensen er nog van te genieten. Het is belangrijk om die mensen vriendelijk toe te wuiven want dat geeft de mannen dan een kans om snel hun glaasjes bij te vullen omdat Moeder even niet oplet. Voor ons kweekt dat "goodwill"!
Aan het eind was daar de Lutkedijk die ons weer naar de Berkmeerdijk en de Oostdijk voerde tot aan de van Veenweg.
Daar is het weer HeerHugowaard en komen we in de bomen-buurt. De Waard is groot! Met mooie wijken. Misschien geen stadsrechten, maar gelukkig ook geen "kak", dus niet zoveel klinkers maar wel mooi asfalt en goed onderhouden. Ook alweer een paradijs voor ons. De Amstel slingert naar de Middenweg en dan zijn we weer bij het begin. 28 km stond er op de meters. In 2 uurtjes gereden. En toch niet te hard, want op zulk asfalt als onze Hillie en de blockers opzoeken, is het gewoon lekker en gemakkelijk rijden. Dus, waarde lezer, kom er weer bij. Ik mis er nog een boel die wel op de lijst van Tony staan. Ook zijn er die vaak komen maar nog niet op de lijst staan. Zet ze er gauw op, voordat ze nog weg kunnen!

Allemaal, vooral de blockers die ons een veilig gevoel geven, bedankt. En zeker weer tot de volgende Maandagavond.

Piet

Maandag, 8 Juni

Robert, de andere verslaggever, was er niet, dus bent U aan mij overgeleverd en kunt U het verslag weer met een flinke korrel zout nemen. Niet helemaal mijn schuld, want de organisatie eist nu eenmaal dat ik min of meer als staartstuk fungeer en achteraan maak ik niet hetzelfde mee als de anderen.

Deze avond telde ik 20 koppen. Zowel bij het begin als het einde, maar, tot mijn ergernis, heb ik maar 19 namen. Geen idee wie ik vergeten ben ! Misschien leuk voor Tony, die op zijn toren de Westkust van ons Koninkrijk in de gaten houdt, om toch even de namen te noemen; om eerder genoemde redenen alphabetisch :Arne, Bart, Christine,David, Edith, Fred, Ger, Henk, Hillie,Jan, Linda, Maaike, Marcel, Peter, Piet, Ramona, Richtje, Tjisse en Ton. Als een naam verkeerd gespeld is, bij deze mijn excuses.

Er waren nieuwelingen die ons echt heel welkom zijn. Jan, die voorheen er ook was maar lang weg is geweest. Linda, mij onbekend maar ze staat goed op haar skates en rijdt zoals het hoort. Edith, mij ook onbekend maar rijdt ook heel goed. Achternamen noem ik hier niet. Daar zijn de foto's voor. Helaas, geen foto's. Martin was er niet en gaat verhuizen. Bij deze veel geluk gewenst, Martin, en hopelijk toch tot ziens.

Het was niet koud; dikke kleding overbodig. Van sportlui heb ik gehoord dat je het beter iets te koud kunt hebben dan zo warm dat je gaat zweten want met het zweet loopt de power weg uit je lijf. Wie dacht genoeg conditie te hebben en teleurgesteld is, heeft zich misschien gewoon te warm gekleed. Zelf droeg ik 2 dunne lagen. Op ouwe botten !
Overigens moet je, volgens diezelfde sportlui, wel 2 keer per week sporten tot je een beetje moe bent om je conditie op te bouwen. Te weinig en te veel is allebei niet goed.Wellicht heeft iemand wat aan deze wenken.

We vertrokken over de grote-panda-singel naar de Provinciale weg en gingen via de spoorbrug naar de molen van St.Pancras. Iedereen deed heel voorzichtig om niet in de sloot naast de molen te belanden, alleen Hillie, die ons altijd voor alle onheil en gevaar waarschuwt en beschermt, ons als het ware altijd in de veiligheidsgreep heeft, reed de helling af. Toegegeven, het ging vlekkeloos. Petje af, daar niet van. Maar behalve de Bullebak, zit daar vast paling, dus volgende keer een emmertje mee, want je wilt ze vast niet laten zitten !

Bij BOL gingen we over het bruggetje naar de Zuiderdel, het bedrijventerrein, en vandaar naar het Geestmer Ambacht, altijd fijn om daar te zijn, en langs restaurant "De Molengroet" (niet er in want dan schrikken de mensen zo ! ) naar "De Vork" , de weg naast de snelweg naar Schagen, tot de Bergmeerweg en vandaar de Diepsmeerweg op naar de brug over de snelweg. Wegens de lange helling heeft Ger die ooit "de brug der zuchten" gedoopt. Gelukkig wordt er op een hoge brug altijd even uitgerust of gewacht; dat is iets tussen ons en bruggen.

Na de brug een lekker lang stuk racen tot we aan het eind moesten kiezen, links of rechts. De hedendaagse trend is rechts dus deden we dat maar. In dit geval heel goed want zo kwamen we in Noord Scharwoude en daar is het goed skaten. Even langs de ringsloot en toen linksom, wat leidde naar de Noordscharwouderpolderweg. (Met zulke namen heb je zo een lang verslag!)

Met enige trots moet ik toch even kwijt dat ik deze keer de route wel degelijk nog in mijn knar heb ! Geen spoor van ouderdom, zover. Bij het binnenrijden van HeerHugowaard moet ik mij helaas weer laten leiden. Wel herinner ik me de Copernicusweg, omdat de voorrijders daar verkeerd gingen en ook Ramona moest omkeren.Ze had daarbij te veel vaart en kwam na een huiveringwekkende rit over gras en grind en keien en kiezels met diezelfde vaart weer vóór ons uit. Ja, diezelfde Ramona die vorig jaar nog moeite had om het bij te houden; over conditie gesproken !

Mooie wijk daar; Copernicus, Ampère, Newton, Snellius, Kepler, Doppler, allemaal vernoemd in straatnamen en goede kennissen van mijn schooltijd.

Bij aankomst bij de "Fonkelsteen" werden de technische gevens bekend gemaakt, en omdat dit verslag uiterst serieus en verantwoord is opgesteld, vermeld ik ook deze : de gemiddelde snelheid bleek 16 km/h ; totaal 24 km gereden. Uiteraard lang vóór donker terug, en hoewel de lucht nu heel erg begon te betrekken, viel er geen druppeltje. De zon ging rood onder, maar komt morgen oranje weer op. Hollandse lucht , ook in je longen na zo'n rit. En daar ben ik jullie ook dankbaar voor.

Piet.

Verslag van Maandag, 1 Juni

Een wonder dat het sinds 13 April elke Maandagavond mooi weer is geweest ! Deze avond heerste Boreas, de God van de Noordenwind.

We waren niet echt met z'n velen; 15 "man", en daarom noem ik ze deze keer even, alfabetisch, omdat ze allemaal van goud zijn : Christine, Cyril, Fred, Ger, Hillie, Jantine, Koen, Maarten, Marcel, Martin, Peter, Piet, Richtje, Robert en Ton. En Ben besloot op de fiets mee te rijden. Zijn been is wel goed genezen. Mooi lit'teken; mooi been wel, voor een man dan. Nog lang geen vrouwenbeen, maar toch...

Hillie kondigde aan dat we op de terugweg een ijsboer zouden aandoen, op de Middenweg. Maarten vroeg zich af welke ijsboer....

We vertrokken over de Middenweg, de Amstel, de Stellingmolen en ik zag een Sparrenlaan zonder een enkele spar maar dat geeft niks want het is daar allemaal mooi asfalt. Langs een mooi fietspad met wel veel boomwortelbobbels en oorverdovende muziek van een sportkantine of zo. Het leek mij een kampioenenfeest daar. Zo kwamen we op de Oostdijk, in de greep van Boreas.

Verder Noordwaarts over de Berkmeerdijk en steeds maar tegen de stevige wind. Door de inspanning raakte ik wel weer de weg kwijt en Maarten begon wat moe te worden van de wind, want hij gaat nog wel, meer dan wij, onder de wind door, maar heeft , zo licht als een veertje, ook weer minder kinetische energie. Ja, zoek dat maar even op.

Overigens heeft "Jan de Wind"onze schepen eeuwenlang naar verre landen geblazen, dus past het niet om nu over hem te zeuren. Bovendien was hij lekker fris, niet naar koud of zo, gewoon Hollands lekker fris. Maar wel krachtig !

De blockers reden ver vooruit op zoek naar kruispunten.
Maarten vroeg zich af welke ijsboer....
Gelukkig vonden we rust bij de molen. De kat van de molen kwam gezellig bij ons zitten, midden op de weg. De hond, niet onvriendelijk, was toch iets minder overtuigd van onze goede bedoelingen. Logisch; tenslotte zit hij in de beveiliging. De molenaar was net bezig de wieken te stellen en vertelde ons dat hij de molen op rouwstand zette omdat zijn buurman overleden was. Ik kan me moeilijk een mooier eerbewijs voor de overledene voorstellen dan de rouwstand van zo een molen! De mooie vriendelijke molenarin kwam ons ook nog gedag zeggen. Fijn dat we op het einde van Pinksteren toch iets van een Geest ondervonden. Er hangt iets in de "lucht", daar bij die molen. Gelukkig was Martin er om foto's te maken want dan heb je nog iets in handen, wat met een "geest" toch moeilijk blijft. Er is een foto van de oudste en de jongste en een tijdloze molen die ik zal bewaren.
Maarten vroeg zich af welke ijsboer....

Daarna ging het merendeels voor de wind en zonder moeite vonden we hem dan, de ijsboer. Volgens Hillie had Sonja er al langer op aangedrongen om bij een ijsboer langs te gaan, en nu we er voor gespaard hebben en eindelijk zo ver zijn, is zij er niet bij ! Voor straf gingen zij haar opbellen en haar plagen, zoals een "hijger", met smul- en smakgeluiden en "lekker"-kreten. Achteraf vind ik dat wel een beetje wreed. Sonja, als je dit leest; we gaan weer sparen en als het weer zo ver is krijg jij een grote ijs, een beker met drie bollen, drie kleuren en drie keer slagroom. Om 't goed te maken.

Ik hoorde Maarten even niet dus we hadden blijkbaar wel De ijsboer. Vond ik zelf wel; ik kreeg een ijkoude knoert en een warme glimlach van het ijsboerinnetje.

Volledig hersteld en weer opgeladen werd de rest van de 25,4 km afgelegd en ging ieder na vele zegenwensen weer huiswaarts. De zon ging ook net onder. De maan was er maar half en dat is ook wel genoeg op zo'n mooie zonnige avond. Niet alleen door Boreas, de Zon en de Maan verzorgd, maar vooral ook door Hillie, Ton en de andere blockers, en, natuurlijk, door de "geest"van ons allemaal samen ! Bedankt !

Piet

Verslag maandag 25 mei,

Na de proza van vorige week van Piet, valt het natuurlijk niet mee om een regulier verslag te schrijven, welke ook nog eens interessant is om te lezen. Welnu hier doen we dan toch maar een poging.

Het weer zat gelukkig mooi mee en we konden met 17 koppen sterk op pad. Via de Rustenburgerweg werden de koprijders even misleid want die reden natuurlijk door, waar Hillie linksaf had bedoeld. Dan dus toch maar via de Korteweg en de Oostdijk richting Rustenburg. En daar voltrok zich een scenario waar we allemaal wel eens aan denken, maar waarvan we hopen dat dit zo min mogelijk voorkomt: een valpartij.

Met z’n allen rollend de bocht om, waar je op korte afstand constateert dat er net een auto aan het omdraaien is. En dan is het gokken, wat gaat de auto doen, wat ga ik doen, wat gaat degene naast, voor en achter mij doen. Dit alles speelt zich in een fractie van een honderdste van een seconde af. En dan beslis je, remmen, linksom, rechtsom. Ook voor de automobilist was het een moeilijke keuze, gelukkig besloot deze wijs om maar stil te blijven staan. Voor vele rollende nightskaters was de keuze ook goed, maar voor Riek liep het verkeerd af, met een flinke diepe schaafwond op de elleboog als resultaat. Met wat eerste hulp vanuit de eigen harde kern, kon Riek gelukkig toch weer door, sjappoo!!!

De tocht werd met enkele bibbers in de benen vervolgd. We komen in de Goorn uit waar we de Zuid-Spierdijkerweg afrijden. Dan wordt het effe lekker doordouwen door Wormeer. Er wordt een lekker lang stuk flink geraced en Fred laat ons allemaal in de waan dat we dachten dat we hard konden rijden, hij zoeft ons allemaal op topsnelheid voorbij om zo ook nog bij de kopgroep te komen. Later blijkt bij rust, dat ook hij z’n grenzen kent want ook z’n hart ging op topsnelheid, kadoink, kadoink, kadoink………., gelukkig maar, want het zou toch eens blijken dat je er geen hebt, bijzonder lastig.

Uiteindelijk komen we via de Rustenburgerdijk weer terug in, juist ja, Rustenburg. Hier zien we de zojuist opgedroogde bloedspetters van Riek nog vers op het asfalt liggen. Via de Rustenburgerweg, Amstel en Middenweg komen we weer aan waar het deze avond allemaal begon, de Fonkelsteen. Ook hier mag weer geconstateerd worden dat, ondanks de valpartij, we met z´n allen een prachtige avond hadden, temeer omdat deze verassende tocht over fenomenaal mooi asfalt ging. Hillie, bedankt voor deze mooie route.

groeten,

Robert

Maandag 18 mei
Wil je graag skaten, maar liefst niet alleen, ,
kom dan naar de Middenweg bij de "Fonkelsteen"
in de stad, of dorp, HeerHugowaard.
Kijk desnoods op "Google", het staat op de kaart.
Er is daar een schooltje, vlak bij een rotonde
Ik heb het zelf ook zonder moeite gevonden.
Er is ook voldoende parkeerruimte daar.
Maandagavond komen we altijd bij elkaar.
De groep telt met mooi weer 25 personen
die allemaal in de omgeving wonen.
Wij verwelkomen vreemden niet met thee en gebak
maar stellen je wel meteen op je gemak.
Behalve mijzelf zijn wij aardige mensen;
je kunt je geen betere vrienden wensen.
Voor vertrek vertelt Hillie of Ton je haarfijn
wat je rechten en plichten en risico's zijn.
Van dat laatste is er eigenlijk geen sprake
omdat blockers als engelen over je waken.
Dan gaan we klokke half acht van start.
In het begin rijden we nooit erg hard.
Van tevoren is de route nauwkeurig verkend
zodat je van goed asfalt zeker bent.
In HeerHugowaardse straten en wegen
kom je maar zelden een hobbeltje tegen.
't Is geen Las Vegas , Parijs of Rome
maar wel mooie wijken met bloemen en bomen.
Buiten het dorp zal West Friesland je boeien
met haar slootjes, de weilanden en de koeien.
Ooit is een Amsterdammer met ons meegereden;
die kwam normaliter niet buiten de steden.
Het bleef bij hem bij die ene dag
hij schrok omdat hij haast geen huizen meer zag !
Maar ik, hier geboren en getogen
hou in dit land geen droge ogen.
Bedenk dat hier vroeger helemaal niemand woonde
omdat het twee keer per dag overstroomde.
Dank zij de mensen uit vervlogen tijden
kunnen we droog op de dijken rijden.
Vandaag, omdat Hillie meelij met mij had,
heeft ze gezorgd voor een zeer beschut pad.
De wind was Zuid-West, zo fris uit Straat Dover
maar helemaal hier is zijn kracht nog niet over.
't Ging door Sint Pancras en Alkmaar Noord
op weggetjes door geen auto gestoord.
Bij het huis van Cyril werd halt gehouwen
om koffie te drinken; vers gebrouwen.
Ook kwamen we vlak bij de Friese Brug;
daar zat ooit een schip vast, jaaaaren terug.
Daar werden we plots een "Zwart Gat"in gesleurd.
Ik schrok wel, maar er is niets ernstigs gebeurd.
Aan de andere kant kan je ook gewoon skaten.
Wel fijn dat we dat nu eindelijk weten.
En terwijl je met de groep zo lekker rijdt,
is iedereen tot een babbel bereid.
Daarvoor is Peter misschien het best van allemaal
voor een kort gesprek of een lang verhaal.
Ook Hillie kan je nauwelijks ontwijken
omdat ze bij iedereen wel even komt kijken
en vraagt dan of je het wel bij kunt sloffen.
Met haar als gids vind ik dat we boffen.
Kies bijvoorbeeld Marcel voor 'n serieus gesprek;
Piet niet, want die houdt je voor de gek !
Als je vandaag met ons mee was gegaan
had je skatend en wel in gesprek kunnen gaan
met Richtje, met Ger, met Riek of met Chiel
of Maaike, Martin, Sonja of Cyril.
En met een beetje geluk ook misschien
met Ton of Sjaak of onze Christine.
Wie weg bleef heeft wel heel veel gemist.
Ook een ding die ik zelf ook niet wist :
Peter was Jarig ! en trakteerde op koek.
Zomaar buiten; niet eens op bezoek.
Waarde Skater, als je dit hebt gelezen,
weet je dat je er ook bij moet wezen.
Vind je 't gek dat ik tot de conclusie kom:
wie niet komt skaten is "een beetje dom !"


Piet

Maandag, 11 Mei

Wat weer een skate-evenement ! Niet zomaar een skate-avondje, nee, een evenement ! Bedacht door Ton en Hillie ? Maar eerst even wat anders. Het bleek dat de "spam"van Maurice wel positief was ontvangen. Alleen zijn aanhoudende beloften dat hij weer komt skaten doet wenkbrauwen fronsen. Als dat zo doorgaat, moeten wij zelf maar een "solution" zoeken. "Let 's put the sheriff on his trail !"of zoiets. Hopelijk leest hij dit en trekt zijn conclusions. ;-) Hoewel ik het al aan sommigen heb verteld, belde Jan uit Hoorn me die avond nog met de mededeling dat zijn blessure goed geneest en dat hij waarschijnlijk 25 Mei weer van de partij is. (Zal tijd worden; we missen hem, vooral met de harde wind)

En die wind speelde ons parten, vooral op de lange Marconistraat, in het bedrijven-terrein, ging het er pal tegenin op onze rit richting Waarland. Maar de ware aard van de Hollander komt dan boven en, bij voorbeeld, die kleine Fiona gaf geen krimp en gaf alles om er bij te blijven. Later zag ze in dat het voorin in de ploeg toch wat meer luwte geeft en heb ik haar achter niet meer gezien. Het valt me trouwens op dat de achterblijvers van weleer nu wel voorin blijven zitten. Er is definitief vooruitgang geboekt met de condities.

Behalve met die van mij. Toch ga ik door. Dat boek, waarin Albert Einstein mij haarfijn heeft uitgelegd wat "tijd" is, waardoor ik het nu helemaal niet meer begrijp, heeft me wel geleerd dat "tijd" iets onbegrijpelijks en relatiefs is, waardoor ik er geen rekening meer mee hoef te houden. "Leef-tijd", ouder worden, allemaal relatief en niks mee te maken.

Na Waarland kwamen we weer op de vlakte en kwam een grote brand in zicht die daar woedde. Op strategische plekken stonden auto's van politie en brandweer. Ik dacht om ramptoeristen tegen te houden maar van Ger hoorde ik dat er voor asbest gewaarschuwd was. Omdat ik achteraan rijd, krijg ik niet altijd alles mee. Het is zelfs mogelijk dat de anderen, als ze mijn verslagen lezen, denken dat ze een heel andere tocht gemaakt hebben. Meerdere verslaggevers zijn broodnodig. Maar goed, Ger waarschuwde me op tijd om een zakdoek voor mijn neus te kunnen houden. Was anders ook niet erg, hoor, de oudjes moeten eerst op.

Alles hiervoor geeft nog niet aan waarom de rit zo mooi was; we hebben nog nooit een rit gemaakt waarbij het asfalt tot op de laatste meters super was. De wind ? Ik vind het wel lekker om, leunend op de wind , blik op oneindig, handjes op de rug en regelmatige slagen als de wieken van een molen, lange afstand te vreten. Heerlijk. Koud was 't ook, en je kon jezelf lekker warm rijden. En "maar "zes blockers op deze 20 deelnemers ! Veilig als in je bed, toch !

Bedankt allemaal; ik voel dat ik nog jáááááren mee kan als het zo gaat. Op weg naar huis zag ik dat de lucht helemaal was opgeschoond en helder als kristal. En de radio in mijn auto sloot, geheel in stijl, de avond af met zo'n melancholieke viool en een stemmige piano. Alleen jammer van die brand. Hopelijk dekt de verzekering de schade.

Groeten, Piet

4 mei “dodenherdenkingstocht 2009”

Om deze tocht dan maar eens een officiële naam te geven, daar deze avond natuurlijk voor een ieder wellicht een speciale betekenis heeft. Gezien de gemiddelde leeftijd van alle (16) aanwezigen (wel 10 keer door Hillie opnieuw geteld) hebben we allemaal wel een ouder of opa (gekend) die je iets kon vertellen over de verschrikkelijke periode 40-45. Of misschien wel een naaste die in een recentere oorlog (of vredesmissie) heeft deelgenomen. Maar degene die ons, uit eigen ervaring, deze avond ons iets kon bijbrengen uit het oorlogsverleden was helaas vanwege blessureleed niet aanwezig. Piet wat hebben we je juist vooral deze avond gemist. Al was het alleen maar om de pepermunt, tsja waren we toch een beetje op rantsoen. We hopen dat je knie het snel weer doet en dat je er de volgende keer weer bij bent.

We vertrokken dus met 16 personen (jawel Hillie 16 personen) richting Oterleek, via een mooi polderweggetje kwamen we bij de Huijgendijk uit alwaar we richting de Rustenburgerweg reden. Aangezien het bijna 20.00 uur was passeerden we nog net op tijd de brug waar bij het monument een herdenking zou plaatsvinden. 1 kilometer verderop besloten we om even te stoppen om 2 minuten stil te zijn voor alle oorlogsslachtoffers. En dat lukte heel goed, nou ja, boer Harms ging verderop gewoon door op z’n trekker, dus helemaal stil was het nou ook weer niet. Over respect gesproken!!!! Maar ja misschien stond z’n klokje nog wel op de wintertijd, dus veroordelen is o zo makkelijk, maar niet altijd gerechtvaardigd.

Lekker tegen de wind in gingen we weer verder om aan het eind van de Rustenburgerweg Richting Stompetoren te rijden. En daar werd natuurlijk even een mooie sprint ingezet door Ton. Hijg, hijg, puf, puf, lekker hard met de kop in de wind. In Stompetoren kwamen een paar muzikanten vanuit de kerk met, juist ja de stompetoren, en passeerden ons met enigszins verbaasde blik. (sporten op dit tijdstip, je zag ze denken,…. wat respectloos). Toch nog maar even verteld dat we om 20.00 uur even gestopt waren. (de blikken zag je veranderen in , mooi toch wel o.k. die sporters). Na deze consternatie en kleine tussenstop reden we door naar Alkmaar. Bij Ranzijn aangekomen reden we met volle vaart (35 km/pu) richting Heerhugowaard. Lekker even uitzwieren door het park van Luna en met een zucht arriveerden we om 21.00 uur nog net voor de regen bij de Fonkelsteen.

Een mooie gedenkwaardige tocht waarvan een ieder die heeft meegereden jaren en jaren later mooi kan zeggen: “Weet je nog die mooie rit in 2009 op 4 mei, ik was erbij”.

Gegroet allemaal

Robert

Maandag 27 April

Menigeen zal Maandagmorgen met lood in de schoenen naar het werk sloffen. Werken is leuk, maar niet zo vlak na het weekend. Eigenlijk zou er een brugdag tussen het weekend en de Maandag moeten worden ingelast. De naam er voor heb ik hier al : Zondag, Brugdag, Maandag, Dinsdag, enzovoort. Je krijgt dan wel een dag te veel in de week, maar dan schrappen we gewoon de Vrijdag; kan er ook geen "Vrijdag de dertiende "meer komen! Twee klappen op één vlieg!!
Echter, de Heerhugowaardse skater kent dit probleem helemaal niet. Die zwaait op Maandagmorgen fluitend beide benen tegelijk uit de bedstee en springt jubelend onder de nog koude douche. Hij groet zijn chagrijnige baas met een vrolijk "hallooo", neemt met een schalkse buiging zijn hoed af voor de secretaresse en mikt die feilloos op de kapstok. Niet de secretaresse natuurlijk, maar zijn hoed. En waarom is de HHwaardse skater zelfs op Maandagmorgen zo opgewekt? Omdat hij/zij meteen bij het opstaan denkt aan de avond met een heerlijke skate-tocht en daarna een warme douche! Hij/zij ziet niet het licht aan het eind van de tunnel; nee, hij/zij steekt het licht aan, in die tunnel!! (Lastig, dat hij-en en zij-en en hemmen en haaren; moet weggeëmancipeerd worden. Maar ik vrees dat ook jongeren het verschil zullen blijven zien)

Bij het verzamelen zie je allemaal vrolijke en verwachtingsvolle gezichten. Het schooltje daar heet ook niet voor niets "Fonkelsteen"! Deze avond waren er denkelijk wel 25 "man" ; Fred met zoon en Wim met dochter; dat brengt balans in de groep, en balans, daar draait het met skaten toch om. Herman weer, voor het eerst. Maaike, wier naam ik niet meer zal vergeten. Ger en Richtje, om de boel bij mekaar te houden. En Ton natuurlijk, die de route bepaalt en de veiligheid verzekert.

We vertrokken richting Rustenburg. De juiste route raakte ik kwijt omdat ik het niet erg goed bij kon houden. Als een jongen van elf het bij kan houden, dan moet een jochie van 72 dat ook gemakkelijk kunnen. Jazeker. Maar die jongen van elf is er niet zomaar eentje, dat is een atleet! Afijn, ik moet skaten of verdwalen want pas in Wogmeer wist ik weer waar we waren. Daar is het mooi en we waren er al lang niet meer geweest. De honden blaften weer en dat betekent "vreemd volk".

Aan het eind van de "Uitgang"had Erik panne aan de rechter skate en loste dat tenslotte op door op één skate en één sok bij de woning van vrienden van Hillie aan te kloppen voor een schroevendraaier. Zelf hoef ik 's avonds laat op zo'n manier nergens aan te bellen, maar Erik had ook zijn gezicht meegebracht.

Als ik hier kon laten zien op welk geweldig asfalt we bleven rijden en hoe mooi de omgeving is, zouden er veel meer skaters komen. Wie dit leest, vertouw mij op mijn woord!
Waarschijnlijk had Ton ook de juiste weergod op de kop getikt. Hoe kan het anders dat het de hele dag gemiezerd had en dat het 's avonds prachtig droog weer bleef?!

In De Waard teruggekeerd geef ik het op om de route te onthouden. Geboren in een gehucht met maar 1 weg, is een stad voor mij altijd een doolhof gebleven. Wel weet ik dat we langs de gevangenis kwamen ; mensen, blijf daar toch uit! Ik weet het, misdaad loont en de gevangenis is best comfortabel, maar dan komt er een krediet-crisis en weg zijn je niet verdiende centjes en van op je luie reet zitten word je snel oud. Ga toch mee skeeleren, kost haast niks, grotere rijkdom dan gezondheid is er niet, en je proeft de vrijheid.

Volgende week is Maandag op 4 Mei. Richtje zei dat we dan rekening gaan houden met 2 minuten stilte ter ere van al die mensen, aan wie we deze heerlijke Vrijheid te danken hebben. Even nadenken hoe het moet zijn om je leven te geven voor de toekomst van anderen.

Ton, blockers, medeskaters, bedankt en houdt moed, 't is zó weer Maandag.

Piet

Verslag maandag 20 april

Dat de lente is begonnen is overduidelijk: tulpen, narcissen, hyacinten, jonge blaadjes aan de bomen, en natuurlijk de dartelende lammetjes in de wei. Het weer draagt hierbij natuurlijk z’n steentje, zo niet z’n rots aan bij. Daarbij is er ook nog eens een Fred die z’n jonge zoon Maarten meeneemt met het skeeleren en alle facetten van het rollen op de maandagavond wil overdragen van vader op zoon. Een supergoed initiatief natuurlijk temeer omdat de jeugd de toekomst heeft en onze club weer verzekerd is van aanwas en dat geeft weer hoop voor het voortbestaan van alles wat met skeeleren te maken heeft. Deze maandagavond ging dus met enige verjonging en dus fris van start, wat natuurlijk niet wil zeggen dat we alle voorgaande avonden niet fris van start gingen. Sterker nog, de oudere medeskeeleraar verjongt juist door het skeeleren. Hoe ouder het lichaam, hoe sterker de geest!!!!

Maar goed , in ieder geval gingen we met ongeveer 20 koppen en 40 benen sterk op pad richting de Jan Glijnisweg. Aan het eind van deze weg komen we uit op de Oostdijk, waar we een prachtig uitzicht hebben op de kippenbrug en de molen. Getuige de mooie foto die Martin maakte zeg ik hier in het geheel niets teveel.

Na een kort oponthoud vanwege een bijna verloren schoen die nog even aangedraaid moest worden gaan we weer verder. Via het Oudelandsdijkje komen we op de Molendijksweg. Hier kan dan weer voor de liefhebbers even ouderwets geraced worden, alhoewel dit bijna abrupt verstoord wordt door een achteruitrijdende malloot.
Via de Dorpsstraat komen we dan uiteindelijk in Obdam terecht alwaar de plaatselijke Chinees nog even wat Kantonese kreten van ons om de oren krijgt. Misschien hebben ze het wel verstaan en krijgen we de volgende keer glatis biel, of als het even tegenzit een wokpan naar ons hoofd.

Via het Lutkedijk komen we uiteindelijk weer terecht bij het water en passeren een bruggetje alwaar we even wachten, dan weer links, dan weer rechts, dan weer links, tja die stomme auto´s ook. Maar ja de heerlijke pepermunt van Piet maakt natuurlijk weer een hoop goed. De route wordt iets ingekort vanwege onze nieuwkomer Maarten die het tot dan toe prima doet. Via de Berkmeerdijk en de Oostdijk komen we op de van Veenweg uit om zo dwars door Heerhugowaard uit te komen op ons eindpunt, tevens ons beginpunt, de Fonkelsteen, alwaar aan Maarten ons handjeklap wordt voorgedaan.

Prima gedaan voor een jonge jongen van 11 jaar. Maar ja, met het talent van je vader hadden we eerlijk gezegd ook niet anders verwacht. We hopen dat je de volgende keer weer meedoet.

Deze geweldige tocht werd natuurlijk mede mogelijk gemaakt door ons allemaal, maar bovenal door Ton die deze route van tevoren wel 2x geïnspecteerd had. Eerst op de skeelers en later ook nog eens op de fiets. Deze jongen houdt duidelijk niet van half werk, Sjappoo!!!! Mensen, allemaal weer bedankt voor de gezelligheid en graag tot volgende keer.

Groeten,

Robert

Maandag 13 april, eerste toch van het seizoen!

Vertel mij nooit dat 13 een ongeluksgetal is want 13 April, 2de Paasdag, was een pure feestdag. Omdat ik bang was dat het me niet meer zou lukken, was ik heel vroeg ter plekke om even te kunnen oefenen, en direct na mij kwamen Riek en Christine die me zo hartelijk begroetten dat de temperatuur rap steeg. Op het ijs zou het meteen gedooid hebben maar bij de Fonkelsteen is de bestrating er tegen bestand.

Iedereen was vroeg en het was meteen alsof we nooit weggeweest waren. Roos kwam en leverde drie professionals af maar kon zelf niet mee. Jammer, volgende keer wel ! Ja, ik mag Roos zeggen omdat ik haar mooie moeilijke naam niet kan onthouden. Niet dat ik dom ben, want Cyril, die er ook was, kan ik wel onthouden, maar er zijn natuurlijk grenzen ! Ger en Richtje waren er natuurlijk, Richtje om de colonne te sturen, Ger Co-pilot. Hillie, zo hoorde ik, zit "nu waarschijnlijk ergens boven de Atlantische Oceaan". Haar taak werd overgenomen door Ton. Hij "heette ons hartelijk welkom" zoals dat hoort, telkens in de rede gevallen door de belhamel van de groep. Ja, dat kan ik nu wel zeggen want iedereen heeft het gehoord.

Zonder verdere plichtplegingen vertrokken we via de Grotepandasingel richting spoorbrug. De groep was niet groot maar toch soms te groot voor één groen licht. Volgende keer een grotere pot groene verf meebrengen, of de achterhoede moet groene brillen dragen. In mijn herinnering tel ik 17 "man".

Na de spoorbrug naar de molen, waar het smalle pad zoveel griezelige herinneringen oproept. Niet dat er ooit een ongeluk gebeurd is, maar "de mens lijdt het meest...." We lieten de zegen van Sint Pancras links liggen omdat we al rijk gezegend waren met het prachtige weer van deze Paasdag en kozen het landweggetje met de trotse naam "Spanjaardsdam".

Aan het eind van die smalle weg stond een auto keurig te wachten om ons vóór te laten gaan. Wat heerlijk als mensen eens een keer niet zo'n wanhopige haast hebben. We gingen rechtdoor langs "de Geus", welbekend omdat je daar ook kunt leren skaten. 't Kost een paar centen maar succes verzekerd. (Mogelijk nu een sponsor ?)

Uit het Noorden kwam een doodstil hangende reusachtige luchtballon muisstil dichterbij. Heel indrukwekkend ! Als mensen niet zo'n radeloze haast hadden, zou alle luchtverkeer per ballon kunnen. Op Schiphol zou het dan elke dag feest lijken en geen gedonder meer in de glazen. Wie weet wat de oliecrisis, die er nu even niet is, nog voor ons in petto heeft. Misschien zouden we ze kunnen gebruiken in plaats van die dure JSF-vliegtuigen. Als je ze van lichtblauw plastic maakt, zijn ze gewoon onzichtbaar. Kan je de vijand geruisloos benaderen en hem een zak zand op z'n kop gooien. Of, de manier van minister Donner, dan heel hard BOE ! roepen...schrikt ie zich toch ook te pletter! En alle krijgsgevangenen naar Guantanamo Bay en verplicht leren skeeleren; heb je er geen kind meer aan. Oorlog moet gewoon veel vriendelijker kunnen!

Rechtsom richting B.o.l. Ik kort Broek op Langedijk maar even af want anders wordt mijn verhaal te lang. Martin kan eventueel deze zinnen er uit laten. Ja, Martin was er gelukkig want bij zo'n eerste dag horen wat foto's.

Uiteraard was de hele route tot nu toe en daarna ook over super vlak asfalt en de voorspelling dat we het rustig aan zouden doen, zo'n eerste keer, ging volledig op. Op twee bedrijven-terreinen mocht de rem er even af en kon vooral de jeugd zich even uitleven. De jeugd heeft de toekomst, maar, voor zover ik het nu kon bekijken, was Ton ze nog de baas. Maar hoe lang zal dat nog duren ?

Bij aankomst in De Waard deden we voor de show onze lichtjes aan en menig automobilist zal daardoor geschrokken zijn en gedacht hebben : "gertverderrie, daar hép je ze weer...!" maar de aardige mensen vinden het natuurlijk een mooi gezicht.

Iedereen riep Riek nog na dat ze Peter beterschap wensten. En we rekenen weer op hem volgende week. Misschien Jan uit Hoorn ook weer? "Juni", zei hij !! Kom, kom, niet zo pessimistisch !

Marcel had zijn arm gebroken en was er toch ook al weer! Sterker dan ervóór ! Als we het nu over "de sterke arm "hebben, dan is dat even niet de politie!

Voor iedereen die denkt dat het nu nog te vroeg is : we waren echt vóór donker al weer terug. Ton heeft de route wellicht dubbel gereden want hij was overal tegelijk en zorgde voor de veiligheid. Super.

Bedankt allemaal voor de organisatie, de gezelligheid en de gezondheid die het met zich brengt.

Piet.

Maandag 22 september: Red Bull / Babylontocht

De dagen worden korter, de nachten worden langer en het verlangen naar ijs wordt groter. Een der laatste tochten, zoniet misschien wel de laatste tocht van dit seizoen was er een met verrassingen. Met 17 skaters sterk en hekkensluiter Ben op de fiets vertrok het peloton richting Westtangent . Gelukkig was Ben er weer bij, weliswaar op iets grotere wielen, maar hopelijk volgend jaar voor hem en voor ons weer op skates.

(voor Fred nog net op tijd, wat moet die gozer stressen zeg;18.30 uur thuis / eten / kids naar bed / pakkie aantrekken en dan nog proberen op tijd te zijn, knap hoor!!)

Op de Westerweg richting Shell station trekt een prachtig Red Bull reclame-autootje de aandacht. Deze aandacht blijkt wederzijds te zijn, temeer omdat dit autootje de afslag neemt en ons achter het tankstation opwacht. Twee lieftallige jonge dames delen heerlijke drankjes aan ons uit en dat is geen Bull-shit. Ook gaan we nog met z’n allen op de foto en er worden gegevens uitgewisseld. Al was het alleen al om de adressen van de dames te achterh… oh nee , ze waren toch nog wel erg jong en klein en, ach ja op die wieltjes ben je natuurlijk al snel weer een stuk groter: toch nog even voor de formaliteit gevraagd of ze wel een rijbewijs hadden, ten slotte zijn we toch ook nog een beetje skeelerpolitie. Ook werd er nog een boekje uitgedeeld waarin het een en ander wordt verteld over de energie die dit “geweldige drankje” levert. Nou dat heb ik geweten hoor: Dit drankje geeft je zo veel energie, dat je ’s nachts nog na ligt te stuiteren in je bed met als gevolg dat je geen oog meer dicht doet en dus geen energie meer over hebt de volgende dag!!! Over energie drank gesproken!!

Na grote woorden van dank en waardering aan de dames van Red Bull reden we weer verder richting de Nollenweg, onderaan: de tunnel door om zo richting de Zes Wielen te rijden. Door het Vroonermeer rijden we de “nachtelijke” polder in richting Langedijk Het hobbelt onder onze voeten en wanneer ons een auto tegemoet rijdt, blijkt waarom. Door het schijnsel van de lampen zien we dat de weg bezaaid ligt met klei. Opgepast dus!! Hieruit blijkt maar weer eens waarom ons skeeleravondje zijn einde nabij / voorbij is. Het wordt te gevaarlijk om met velen tegelijk in de schemer op elkaars lip/kont/achterwerk te rijden. Als er 1tje valt… domino- day is er niets bij. Desondanks beleven we deze avond een prachtige tocht in het schouwspel van de invallende avond. Er wordt door de durfals zelfs nog even een sprintje getrokken, daar waar de straatverlichting dat toelaat.

We naderen ons hoofddoel van vanavond en er wordt dan door sommigen al luidkeels gezongen: “by the rivers of Babylon, where we …..” .
De hele club rolt naar binnen en wordt er enigszins verbaasd door de aanwezige gasten naar ons gekeken. Tja, zit je daar gezellig rustig met je buurvrouw te eten, wordt je romantische avondje toch mooi even verstoord, maar ja dan moet je ook niet op maandagavond 22 september naar Babylon gaan, want dan komt Heerhugowaard Nightskate langs, dus! De club wordt versterkt door deze avond 5 niet rollende leden Bart & Ramona, Peter & Riek en Martin, zo komt de teller der gezelligheid uit op 23. En gezellig was het absoluut, deze afsluiter is bij deze tot traditie verheven, we reserveren alvast voor volgend jaar. Na 2 rondes wordt er door iedereen afgerekend en er wordt dan ook letterlijk gerekend. Als dan ook alles tot op de eurocent nauwkeurig klopt vervolgen wij onze tocht richting de Fonkelsteen.

Daar aangekomen wordt er nog een heus “Hillie Bedankt” ingezet. En met recht kwam er zelfs nog een fles wijn aan te pas. Hillie bedankte iedereen voor het afgelopen seizoen en deelde mee dat zij de nog komende 2 ritten niet meer meegaat i.v.m. met haar andere hobby: dansen.

Nou Hillie: Nogmaals bedankt voor de mooie ritten van het afgelopen seizoen en vooral voor je vrijwillige niet te stuiten inzet en enthousiasme voor de club. SUPER!!!

Afgesproken werd dat we elkaar in ieder geval nog op een zondag in januari op de Meent zullen treffen. Datum volgt nog, hou de site in de gaten.

Voor de echte die-hards: de komende twee weken zullen er nog ritten zijn, deze beginnen iets eerder n.l. 19.00 uur, vanaf het bekende vertrekpunt.

Verder wil ik een ieder nog bedanken voor zijn of haar aanwezigheid het afgelopen seizoen , het was weer supergezellig.

Graag tot volgend jaar

Groeten,

Robert

Maandag, 15 Sept.

De dagen korten. Maar 18 "man"niet bang in het donker ! Of misschien weten ze dat Hillie ze wel vóór donker onder de lantaarns weet te loodsen. Bovendien was Jan uit Limmen er weer als begeleider en om eventuele bijzonderheden op foto's vast te leggen. Een steun in de rug, als het ware. En Ramona was er weer, één-meter-vijf-en-zestig wilskracht op wielen. Met haar onverstoorbaar opgewekte Bart. Herman was er, helemaal uit Barsingerhorn gekomen om te vertellen dat hij naar huis ging om een boek te lezen. Tenslotte is een goed boek je beste vriend. Herman, neem alsjeblieft de volgende keer je skeelers mee ! Natuurlijk waren Ger en Richtje en Peter en Riek er ook; hoekstenen van de groep. Erik, eerst kwam hij op de motor, toen met een auto en nu met een grote elektrotechnische bak. Mogelijk komt hij straks met de trein! Gelukkig was hij wel weer op zijn ouwe schoenen zodat hij weer als een pijl uit de boog kon blocken. Jan uit Hoorn, eigenlijk niet nodig want er was geen wind, maar gelukkig voor de gezelligheid. Tony, die waakt over ons wel en wee, zelfs vanaf zijn toren in zee, kwam ook om zijn werkbatterij op te laden voor zijn vertrek. En Chiel (hopelijk goed gespeld; ik denk aan Michiel natuurlijk) altijd bescheiden op de achtergrond maar niet alleen vanwege zijn naam een sterke vertegenwoordiger van Holland op sterke benen. En Henk, die gevaren trotseert op zijn boot en hier komt relaxen. En Fred, onmisbaar als blocker; welke automobilist stopt nou niet graag voor zo'n man. Misschien een jaloerse niet ? In dat geval zouden we gewoon Christine , ja, zij was er natuurlijk gelukkig ook, naast hem moeten laten blocken, dan stopt zelfs een hele file. En de andere Peter, die zegt dat hij zijn woorden soms op een schaaltje moet wegen, maar ik weet dat hij ze als een poëet kan verpakken. En ik-zelf, zei de gek, als altijd achterlijk.

We togen richting Oterleek en bereikten het dorp deze keer via een sluipweg; een enkele bewoner heeft deze rood knipperende sliert wel voorbij zien komen maar viel waarschijnlijk meteen weer in slaap. Stilte. We stootten door naar Stompetoren, waar ze niet meer met goed fatsoen een spits op de kerk kunnen zetten.

Na de stompe klinkertjes ging het verder vóór de Oostenwind over super asfalt en door de nieuwe tunnels, tot we in het park van Luna kwamen. Nu zijn de bomen nog klein, en toch is het al een paradijs, vooral voor skaters.

Volgens mij waren we er allemaal nog bij aankomst ; zijn we niemand in de schemering kwijt geraakt en ben ik niemand vergeten.

Lees even het laatste nieuws op de site : nog één keer dit seizoen, zal Hillie ons leiden , op 22 September. Naar Babylon. Laat de naam van het pand U niet afschrikken, vertrouw als altijd op Onze Generalissima die ons altijd veilig langs kloven en klippen heeft geloodst. Niet dronken thuis!

Gegroet en bedankt voor de fijne tocht.

Piet

Maandag , 8 September
Normaal is Jan er al als ik kom en nu stond zijn auto er wel, maar Jan was weg. Het bleek dat hij kievietseieren was gaan zoeken in de struiken. De politie kijkt ook nérgens meer naar ! Je weet toch dat dat niet mag, buiten het seizoen! Na ons kwamen nog 15 "man". Het wil niet lukken meer dan 20 skaters te krijgen nu de dagen korten, maar misschien volgend jaar..? Het was een heldere avond; wel met maar een half maantje, maar we skaten niet voor de romantiek. Mannen of vrouwen, kort of lang haar, geeft niks, we houden alles onder de pet, de helm eigenlijk.

We mochten kiezen, 20 of 23 km. Niemand koos voor 20. Je kon aan het gezicht van onze Generalissima wel zien dat onze instemming haar wel beviel. Tenslotte wil je wel een stukje rijden om de Maandagmorgen, en het gezicht van je baas vanmorgen, te vergeten. Ik niet, hoor. Ik ben Gepensioneerd ! Mijn baas is nu altijd lief.

We waren al gauw buiten de stad en reden richtig Ursem of Obdam, die gooi ik altijd door elkaar.Niet leuk voor de mensen daar, maar ik ga voortaan beter opletten. Ron begon al gauw af te zakken. Als goed staartstuk bleef ik wel bij hem, want tenslotte is Ron goed gezelschap.Hij verontschuldigde zich steeds en vertelde dat hij er ook al een stevig rondje op had zitten. Bij een kruising zwaaide Ron af. Nog geen minuut later werden we ingehaald door een groep skeeleraars die ons luchtig voorbij zoefde......Misschien kijk ik te veel naar Baantjer, dat ik zo achterdochtig ben als er iets toevalligs gebeurt , maarre.....heeft iemand gezien of Ron in die groep zat ?

Eerlijk, als ik skate, heb ik moeite om bij te blijven wat de positie betreft. Meestal denk ik halverwege "O, ja, ik moet het verslag doen"en deze keer zou Robert het eigenlijk doen maar die was er nu niet. We kwamen aan de grens van Spierdoik, dat wel. En het moet nu eenieder wel bekend zijn dat we hier toch skaten in misschien wel het mooiste stukje Nederland. Daar kan ik niet voldoende over schrijven, maar ik ben de weg kwijt. Ik geef het toe . Ok ! .

Bij een rustplaats pakte ik mijn pepermuntjes maar tegelijk kwam Arne, (zo heet hij toch ? ) met pepermunt/drop-ballen en als Fabrikant "King" zich nu niet gauw als sponsor meldt, zoals Robert hen bescheiden doch dringend, voor hun eigen welzijn, heeft aangeraden, dan ga ik toch echt zeggen dat de snoep van Arne lekkerder is, hoor, en dat meen ik. Mogelijk rijdt je er ook harder op dan op pepermunt, want die twee jonkies kunnen er wat van !!

Bij aankomst bij het begin, vertelde Hillie dat op Maandag, 22 September, de rit eindigt (of begint als het regent) met een borrel in een gelegenheid waarvan ik de naam vergeten ben, maar het nieuws komt op de website heerhugowaardnightskate.nl en waar het skaten eindigt, begint het schaatsen, zodat je tenslotte niet meer weet wat nou de voorkant of de achterkant van alles is. Dus eindig ik maar want het begint weer, dat rare skate-gevoel !!

Bedankt, blockers en bedenkers en andere wilden, het was weer geweldig,

Piet.

Maandag 1 September

De Weergoden zijn in de war; is het nog zomer of al herfst ? De hele dag kon je de regen haast pakken maar 's avonds werd het helder. Laat ze het daarboven maar samen uitvechten, als wij het maar even droog houden.

Ik geloof dat we met z'n 17-nen waren. Waarschijnlijk moeten we nog even wachten voor onze "dream"van meer dan 30 skaters uitkomt.

Ik weet het : ik moet beter "verslaan"; geen geintjes, maar verslaan wat er gebeurt, dus meld ik hierbij dat we de Reuzenpandasingel op gingen, daarna de Westtangent, de Provinciale weg, de spoorbrug, de Oosterdijk tot de molen, Ho ! Daar gebeurde iets. Ik riep drie keer : "Niet doen, Erik" en na de derde roep deed hij het natuurlijk toch : het molenpaadje afrollen met een ijzingwekkende draai de tegels op en met een vaart op Ger af die bijna met hem de kikkersloot in zeilde. Ik zag de lange grijparm van de Bullebak al boven water komen maar gelukkig ging de prooi hem voorbij.

Daarna de Twuijverweg naar BOL. Wacht; even iets over die weg: of je die nu fietst of skate of met de auto rijdt, je wordt er altijd zeeziek van de ligging. Zo te zien is dat stuk weg tot de brug al honderd keer gerepareerd maar nog niet één keer goed. We passeerden de Broeckerhoek en kwamen op de Westelijke randweg, zodat ik dacht de hele route misschien in mijn bolletje te krijgen, maar na BOL gingen we rechtsaf op een weg met het allermooiste asfalt van de wereld en daar genoot ik zo van dat de rest van de route voor mij verloren is gegaan. Wel kwamen we nog over 500 meter klinkers, zoals Hillie voorspeld had, maar die lagen er netjes in en we roffelden er rapido overheen. Er zijn wegenbouwers en wegenbouwers.

Er waren deze keer weer stukken asfalt bij waar je als skater van droomt; zo vlekkeloos glad dat je van die lange slagen kunt maken, zoals bijvoorbeeld Jan altijd doet. Ik probeer die vaak te imiteren maar dat lukt alleen op zulk asfalt. Misschien moet je er toch lange benen voor hebben. Als ik wedergeboren word, vraag ik ook om lange benen. Niet dat ik in reïncarnatie geloof, maar het kan geen kwaad om je op allerlei mogelijkheden voor te bereiden, zodat je niet met je mond vol tanden staat als je dood bent. Misschien kun je om lange benen vragen als je goed geleefd hebt. Ja, ik denk dat je wel braaf moet leven. Maar daar moet je natuurlijk ook weer niet te vroeg mee beginnen. Het wordt nu al wat vroeger donker. Hillie zorgt heus wel dat we vóór donker weer op de verlichte wegen van HeerHugowaard zijn, maar in de schaduw van bomen op die dijk langs de provinciale weg , die ook zo knullig wordt onderhouden ,reed Wim in een scheur in het midden van de weg en viel hard op zijn zij. Zelf kon ik hem wel ontwijken en dook in de brandnetels. Wim stond op en kon gewoon weer verder maar zal volgende week even de broek uit moeten om de blauwe plek te laten zien want die wordt waarschijnlijk het bekijken waard. Zelf had ik niks, want, als zijnde "Klaver", heb ik geen ruzie met brandnetels. Ik heb er zelfs een bossie van mee naar huis genomen.

"Thuis"bleek dat we 28,6 km hebben afgelegd; iets óver de norm van de website, maar het waren weer zoef-kilometers die met de frisse wind ,de waakzame blockers en de lieve mensen weer voor een super-avond zorgden.

Heel erg bedankt allemaal en hopelijk komen alle leden nog een keer voor het te laat is en de herfst echt komt met storm en regen.

Groeten, Piet

Verslag 25 augustus,

Er wordt de laatste tijd erg veel door velen getwijfeld: “Zal ik wel of zal ik niet gaan”, “het lijkt wel te gaan regenen”, “het waait wel erg hard”,” het wordt steeds vroeger donker”, “er komt vast niemand met dit twijfelachtige weer”. Er is natuurlijk altijd wel een reden te bedenken om niet te gaan. Excuses, excuses, excuses. Maar er is natuurlijk ook altijd wel een reden te bedenken om wel te gaan. Kortom twijfel niet en kom gewoon, zo’n onwijs gezellig avondje met z’n allen skaten laat jij je toch niet afnemen? Zullen we afspreken dat we de volgende keer massaal aantreden? Ook graag weer wat foto`s Martin!

Afgelopen maandag waren er 17 liefhebbende skaters die zich noch door wind of regen lieten trotseren. Een niet al te lange route was ingepland vanwege de korter wordende avonden. Aldus gingen we met z´n allen rollend richting Beveland, waarbij we het spoor overklommen om zo via de Zandhorst op de Westerweg of terwijl de N 242 te komen. En daar merkte je meteen wat ons deze avond te wachten stond veel wind en vooral tegenwind. Een molenaar is hier verzot op, laat maar lekker draaien, maar ja dan de skater, die heeft em liever in de rug. Alhoewel er wel een enkeling bij was die van tegen de wind in beuken hield, maar ja dat zijn natuurlijk uitzonderingen en , o.k. die bevestigen over het algemeen dan ook weer de regel. Kortom het was toch wel even werken geblazen!!!

Bij de Omval aangekomen vielen we bijna letterlijk om van de wind, nog eventjes doorrijden tot de tunnel onder de N242 en we konden even uitpuffen van deze hachelijke onderneming. En daar was natuurlijk weer de pepermunt die onze hoofden weer deed afkoelen.

Tja, wind tegen betekent natuurlijk daarna ook een stuk mee. Aan de andere kant van de N 242, weer richting Heerhugowaard, werden de lagers getest. Er werd ( met GPS, jawel echt waar ) 36 km per uur geklokt. En dat is niet niks hoor. De lagers zoemen heftig onder je voeten, ze beginnen bijna te stuiteren en voor je het weet moet je al weer in de remmen op het volgende verzamelpunt. Heerlijk om je zo even te kunnen laten gaan. Blik op oneindig en verstand hebben we niet.

Via de Huygendijk en Jan Glijnisweg duiken we het park van Luna in om boven op de heuvel door Hillie de prachtige mededeling te ontvangen dat hier een heel mooi moutainbike parcours ligt. En volgens kenners is dat ook zo, dus ik zou zeggen, fiets em een keer.

De enkele spetters die dan uit de lucht vallen gooien een beetje het roet in het eten. De meerderheid besluit dat we beter rechtstreeks naar de Fonkelsteen kunnen gaan.

Nog geen vijf minuten later zijn we weer waar we vertrokken waren. Het eindpunt, of is het nou het beginpunt? Nou ja in ieder geval is dit a.s. maandag weer het vertrekpunt.

Allen weer bedankt voor jullie aanwezigheid,

groeten, Robert

Maandag 18 Augustus 2008

Het allerlaatste regenbui'tje ging over HeerHugowaard en daarmee was het probleem geboren. Gaan we wel, of gaan we niet. Hillie twijfelde en ik besloot toch maar even naar de Fonkelsteen te gaan, tenslotte ben ik er in een half uurtje. Elf personen kwamen opdagen. Het gekkengetal, dus konden we gaan rijden ondanks de natte wegen. Maar om daar nou een verslag over te schrijven !!? Het was geen "representatieve" tocht; wel lekker gereden maar anders dan anders.... Laat ik het hebben over de "normale gang van zaken", zoals het "gewoonlijk "gaat.

Elke keer als we verzamelen op het vertrekpunt bij "De Fonkelsteen" hangt er een roze wolk boven de groep. Onzichtbaar, natuurlijk , niet iets echts als van Gandalf of Harry Potter, maar je voelt hem wel, die wolk. Het lijkt op de wolk die om de mensen hangt als ze voor een vliegvacantie op Schiphol in de rij staan om in te checken. Zo van, "Hè, hè, we gaan eindelijk, nu krijgt niemand me boos". Zo'n wolk. En als we taxien, staat onze stewardes nog met de armen zwaaiend het een en ander uit te leggen over veligheid,stoppen, paaltjes en eigen risico. De mannen kijken dan wel, maar luisteren niet. Je ziet de mannen denken.Ik weet wat mannen denken.Wat de vrouwen denken; geen idee. Ik weet zelfs niet of vrouwen denken. Van "horen zeggen "heb ik dat vrouwen navigeren op intuïtie. Dat is een soort spiekbriefje. Geen probleem, hoor, daar kan je het ook heel ver mee schoppen. Minstens tot de Tweede Kamer.

Vóór vertrek wordt een voor-rijder of -rijdster aangewezen. Een soort piloot, als 't ware. Meestal is dat Richtje want die doet het goed. Haar mogen we niet voorbij, zij , de pilote, blijft vóór om de groep bij elkaar te houden. Dat is goed en logisch, toch ! En veilig. Vind U het ook zo erg als "de Gezagvoerder komt kennismaken". "Man ! ", denk ik dan, "blijf in gggotsnaam voorin zitten, bij je stuur ! " Knuppel !! We vertrekken, meestal snel en in het begin meestal hobbelig. Maar dat schijnt te moeten. Later stabiliseert zich dat wel. De blockers schieten alle kanten op en bewaken de cooridors als communicatie uit de cockpit. Zelf ben ik meestal het staartstuk. Ik probeer er aan te blijven, maar menig vliegtuig is toch veilig geland zonder staartstuk. Hillie zegt, dat, als ze me missen, ze terugkomt om me op te halen..... Dat geloof ik zonder meer, maar in dit aspect, als staartstuk, lijkt het me sterk dat ze terugkomt om me te halen.

Meestal cirkelen we rond in de naaste omgeving van HeerHugowaard. Mooi, hoor. De weilanden, de akkers, de huizen en de beestjes. En de mensen die naar ons zwaaien. De omgeving is prachtig. Ik hoef eigenlijk geen verre vlucht, zoals de Fridaynightskate van Parijs of zo. Soms lijkt het even uit de hand te lopen als de ruimte er is om privé op topsnelheid te gaan. Daar eindigt de vergelijking met vliegen een beetje, tenzij je het ziet als wandelen in het gangpad. Maar tenslotte komen we altijd weer samen. Er is geen stewardess voor hapjes, en de versnaperingen zijn dan ook zeer sober. Zelf drankjes meenemen mag hier wel, op Schiphol niet meer ! Het is altijd veel te gauw weer voorbij.

Er is wel een probleem : als er te weinig passagiers zijn, gaat de zaak failliet. Minimaal 20 moeten er komen! Dus, lieve lezers, bij twijfel svp toch komen. Kom de zaak redden ! Tony, kom van je toren; laat dat gas maar even zitten; dat brandt niet. Jan, kom uit je hunnebed ! Andere Jan: vergeet je marsrepen niet ! Juist nu dat de groep zo is gegroeid dat er twee verslaggevers nodig zijn, is het belangrijk dat de fundamenten op hun plaats blijven.

Bij deze is de link gelegd met de luchtvaart, waarmee weer een dimensie van het edele skeeleren is blootgelegd. Een ding klopt niet helemaal; je moet nooit, ook niet tijdens de vlucht, je landingsgestel intrekken!

Alles is er klaar voor, de politie gewaarschuwd, batterijen in de lichtjes, helmen gepoetst, weergoden afgesmeekt : volgende week een super-opkomst ; ik zie het voor me. I have a dream !!

Groeten, Piet

De tocht van 11 augustus
Wegens succes wederom een verslag door mij ( Robert ) geschreven. De avond begon al erg mooi met de mededeling dat Martin een baan heeft, nou gefeliciteerd jongen, succes met je job en het begin van een succesvolle carrière. * dankjewel * Hopelijk ben je er volgende week weer bij, want dan kunnen we na afloop weer zeggen: Gelukkig hebben we de foto’s nog.

20 koppen sterk vertrok het peloton via de Amstel richting Oosttangent om zo over het fietspad langs het bos bij de Krusemanlaan uit te komen. Het kippenbruggetje bij de Oostdijk werd de herenigingplaats met Ton. Tja als Martin er niet is voor de foto’s moet toch iemand deze taak op zich nemen. Door Ton werd dus eerst de camera thuis opgehaald. En gelukkig maar, anders hadden we het alleen met dit verhaal moeten doen. Nadat we allen veilig als kippen de brug waren overgestoken vervolgden we onze tocht over de Opdammerdijk. Prachtig asfalt met op een gegeven moment een wegblokkade. Volgens Hillie geen probleem dus wij allen in volle vaart verder om vervolgens verderop in een grindbak te belanden. Voorzichtig verder via hink-stap-sprong over de kiezels de Molendijksweg op om zo via de Dorpsstraat in Opdam aan te komen.

Het blijft toch iedere keer weer prachtig om door dit soort dorpjes te rijden, temeer omdat volgens velen en een officiële verkiezing hier de mooiste kerk van Noord-Holland staat. Uiteraard valt er veel meer te zien dan dit, maar dat verklap ik natuurlijk niet voor diegenen die niet hebben meegereden. Moet je de volgende keer gewoon maar weer meedoen. Hoe meer zielen, hoe meer… juist ja.

De tocht voert ons verder om zo aan de grens van Spanbroek en Opmeer te ruiken. Hier stoppen we dan ook even, zodat een ieder wat kan drinken en Piet de pepermunt kan verdelen. En hier ontstaat dan enige discussie: Waar komt de pepermunt vandaan? Is dat Heerenveen, of is het toch Sneek? Nee het blijkt Oosterhout te zijn. Wat ooit Fries was is niet meer. Toch blijft ie lekker hoor en ondanks het feit dat dit pepermuntje niet meer uit Friesland komt, gewoon blijven uitdelen, we knappen er allemaal van op. Misschien moeten we eens vragen of we door King gesponsord kunnen worden, allemaal verkleed als rol pepermunt!!!!!

Deze verfrissende oppepper was hard nodig ook, want er werd hard aangetrokken door Ton om een stuk te racen, dit tot groot genoegen van een aantal, wel 2,5 km, yes! Via de Langereis komen we bij een boerderij aan waar we even bij mogen tanken. Helaas alleen maar water, want de inhoud van tank met melk is zojuist opgehaald. Bij navraag blijkt de tank om de 2,5 dag geleegd te worden, hoezo verse melk? Waarschijnlijk komt de karnemelk dus hier vandaan.

Dan duiken en racen we de Lagehoek in, waar we een hardloper maar langzaam inhalen. Dit blijkt een marathonloper te zijn en hoe!
Via de Berkmeerdijk komen we dan uit op de Oostdijk waar we uiteindelijk de van Veenweg bereiken. En hier gaan we dan in een rustig tempo richting de Fonkelsteen. En met recht rustig, want er is deze avond door een ieder pittig doorgereden. Ook begon het al aardig snel donker te worden, dus de volgende keer lichtjes, lampjes en alles wat verder rooksignalen geeft meenemen, want we willen zowel als groep als individu graag zichtbaar blijven in het verkeer.

Met 31 km op de teller kan een ieder weer trots op zichzelf zijn en zijn de nodige calorieën weer verbrand.

Hillie wederom bedankt voor deze prachtige mooie lange route, blockers bedankt voor de nodige veilige begeleiding en natuurlijk verder iedereen die hierbij aanwezig was.

Graag tot volgende week ( met verlichting ).

Groeten Robert

Maandag , 4 Augustus

Het waaide nogal en echt niet zo mooi, het weer, maar toch kwamen er veel skaters opdagen. Zoveel dat ik ze lang niet allemaal ken. Ik zag Jan uit Hoorn, ja, logisch, die steekt boven alles uit. Jan uit Limmen met zijn vrouw ook weer op de fiets, Fred, Ton, Hillie, Jisse, Anja, Nienke , Henk, Eric, Christine, Herman, Robert, Marcel,.... en vele anderen. Anja en Nienke waren zo lang niet geweest dat ze zich opnieuw kwamen voorstellen. Ik zie nu dat ze niet op de lijst voorkomen, maar Tony moet ze dus onmiddellijk weer op de lijst zetten. Er waren er veel niet, maar die komen vast weer na de vakantie, dus hoop ik dat Tony nog niet gaat schrappen.

De e-mail van Tony over de vrijwillige geringe bijdrage aan de website werd door Hillie ietwat verlegen naar voren gebracht. Hoewel geld ook voor een deel uit wieltjes bestaat, wordt er in onze sport niet graag over gepraat. Heel vroeger had je ook nog een vierkant wiel, de stuiver, maar die is afgeschat, want geld, nietwaar, moet rollen !

We vertrokken via de Middenweg en wachtten op de hoek van de Amstel op Hillie die even naar huis moest. Daar bleek alweer dat er mensen zijn die in een ongeduldig beest veranderen zodra ze in een auto stappen. We moeten maar eens beginnen met kentekens te noteren.

Via de Amstel kwamen we in de goot terecht, pardon, de Geul, in de rivierenbuurt. Toen kwamen de Diamant en de Smaragd, dus de edelstenenbuurt en nog weer later een weg genoemd naar ene meneer G. Rietveld, en tenslotte het bedrijventerrein. Tjonge, de wegen van vrouwen zijn ondoorgrondelijk, aannemend dat Hillie deze route weer heeft gepland.

Op dit terrein is het Maandagavond rustig en het asfalt is door het zware verkeer perfect plat, zodat je de echte skaters daar niet meer tegenhoudt. Zelf was ik al buiten adem want het ging behoorlijk hard. Via BOL, ons welbekend, kwamen we weer door het onvolprezen vlakke land met velden vol voedsel, waarvoor ik God en de Agrariërs dankbaar ben. Daar trakteerde Jan op Marsrepen; daarbij verbleken pepermuntjes ! Deze opkikker kwam behoorlijk goed van pas, want daarna moesten we pal tegen de wind in. We kwamen aan de Z-kant van het Geestmerambacht. Daar sloeg voor Nienke het noodlot toe in de vorm van een blaar, waar Ton zijn best op deed maar het mocht niet baten. Ze ging toch nog gewoon met ons door en hard rijden, dus pas op, hoor, Nienke is een lieve naam en ze ziet er lief uit, maar ze is een harde!

Via een fietspad kwamen we door Koedijk en tenslotte bij het NH Kanaal. Er kwam juist een spectaculair transport in zicht; een bak met vier torenhoge silo's, door twee sleepboten met een pittig vaartje richting Alkmaar gejaagd. De brugwachters wisten niet hoe gauw ze de bruggen moesten openen, want het zag er naar uit dat ze niet van plan waren te stoppen. Vakwerk, daar, vlak voor onze neus. De camera's zoemden!

De Koedijker vlotbrug staken we over; ik dacht al "Nee, hè,", maar die brug gaat in het G. Book of R. als meest skatevriendelijke vlotbrug van de wereld! De volgende brug stond open voor de sleepboten, en aan de andere kant stonden warempel Ger en Richtje, op de fiets !

De volgende plek die me weer bekend voorkwam was de Hoornse Vaart met de mooie molens en bij Sint Pancras volgden we daar het bedrijventerrein, de Beverkoog, waar het sterke deel van de ploeg weer op hol sloeg, natuurlijk. Waarschijnlijk met de harde wind ook de max. snelheid wel overschreden, maar gelukkig was er geen politie. Misschien wel camera's ? We zien de gevreesde envelopes gelaten tegemoet!

Hoe we weer in de Waard kwamen; alleen had ik het niet gered. De bebouwde kom is voor mij, geboren op het platte land, altijd een probleem en gezien mijn leeftijd zal dat niet meer verbeteren. Mijn skaten hopelijk wel, want ik kon het maar nét bijhouden.

Bij aankomst bleek dat we in 2 uurtjes, ondanks de pauzes, toch nog 28 km hadden afgelegd. Het leken er zelfs nog meer. Ik had echt mijn stinkende best gedaan om er bij te blijven en dat geeft een super lekker gevoel. Half tien, was het, en lichtjes eigenlijk nog niet nodig.

Dit was een bijzondere route en vooral de organisator en de blockers bedankt. Jullie komen in de hemel!

Groeten, Piet

Note van de webredactie: Piet ook bedankt voor het verslag, ze moeten maar nog een plekje vrij houden in de hemel :-)

Maandag 28 juli
Deze keer heb ik de grote eer om een verslag te schrijven van maandag 28 Juli. Gezien de poëtische status van Piet met al zijn prachtige verhalen tot nu toe, moet ik maar zien of het komende schrijven ook maar een klein beetje in de buurt komt, waarschijnlijk niet. Ik doe in ieder geval een poging. Om maar meteen met de deur in huis te vallen, Piet was er dus helaas niet bij, had zich netjes afgemeld met de mededeling: “erg veel gedaan die dag, dus te moe om mee te rijden”. Het toont natuurlijk erg veel lef, openheid en karakter om gewoon toe te geven dat het er even niet in zit. Piet, heel erg goed dat je naar je lichaam luistert. Maar de volgende keer hopen we natuurlijk wel dat je er weer bij bent, we missen je al een paar keer. Gelukkig heeft Christine de verdeling van de “dope” in de vorm van pepermunt op zich genomen en konden we onderweg toch nog genieten van deze oh zo heerlijke versnapering. Hartelijke dank hiervoor.

De groep was gelukkig alweer wat groter dan vorige week toen we het met 7 vrouw/man cq man/vrouw moesten doen. Als ik de telling goed heb bijgehouden zo’n 15 skeeleraars.
Via de Jan Glijnisweg touren we over de Rustenburgerweg richting Ursem. Wanneer we voorbij de Gouden Karper de ophaalbrug naderen, zijn er een aantal lieden bang voor de “zachte brug” dit i.v.m. het boterzachte asfalt vanwege de extreem hoge temperaturen. Gelukkig zakte niemand door “het ijs” en kon de tocht weer veilig verder over de Walingsdijk richting Avenhorn. In Avenhorn aangekomen werkte de TOMTOM van Hillie niet helemaal correct, maar na een klein ommetje bracht ze ons weer op het juiste spoor. Rijdende op de N243 gingen we op zoek naar nr. 11a alwaar we onze volle, half lege cq volledig lege bidons konden vullen met dat overheerlijke koele spul dat water heet.

Na deze verkwikkende stop werd het tempo aardig opgevoerd en ontsnapte de kopgroep een aantal keer op het prachtige asfalt van de Schermerhornerweg. Natuurlijk werd er steeds weer gewacht door de fanatiekelingen, want nog steeds geldt: samen uit samen thuis. Er dreigde toch nog wat roet in het eten te worden gegooid, want er vielen enkele druppel uit de lucht. De route werd daarom iets aangepast om zo wat eerder thuis te zijn via de Rustenburgerweg. Gelukkig bleef het bij de enkele druppel en konden de lagers weer opgelucht ademhalen en door blijven draaien.

Al met al stond er 31,7 km op de teller en gezien de tijd dat we weer terug waren ( 21.20 uur) kan worden geconcludeerd dat er ondanks de hoge temperaturen deze avond pittig is doorgereden. Hillie, bedankt voor deze mooie route en het prachtige asfalt (vooral het laatste stuk). Piet graag tot volgende week.

Groeten,

Robert

Maandag, 14 Juli

Bij aankomst bij de Fonkelsteen waren er al heel wat enthousiastelingen. Het was dan ook prima skate-weer. Ik had , eindelijk, Maurice weer mee. Iedereen kwam hem natuurlijk bekijken. Ze vonden dat hij dikker was geworden. Nee, zo zeggen vrouwen dat niet, hoor. Ze zeggen : "je bent voller in je gezicht...."! Klinkt een stuk leuker ! Het zijn schatten, die vrouwen!!

Ondanks zijn "vollere gezicht"reed Maurice ongetraind de 29 km. moeiteloos mee. We gingen richting bedrijventerrein. Onderweg kwam een auto, bestuurd door een dame, tussen ons in rijden omdat zij blijkbaar niet kon wachten. We waren met z'n 22-gen dus dat is dan lang wachten ......! Hillie, en Ton, geloof ik, gingen haar vragen of het misschien iets minder kon. Er is, naar mijn mening, niemand die dat vriendelijker vraagt dan Hillie, maar de dame vond van niet, bleef zuur kijken en zei dat ze naar haar werk moest. Kijk ! , dat vind ik nou de ware Hollandse spirit, Maandagavond om acht uur naar je werk, desnoods over lijken !!

Op het bedrijventerrein strekte een lange brede mooie asfaltweg zich voor ons uit wat aanleiding was voor de zeer sterken onder ons om op hol te slaan. Al gauw waren de blockers en de andere atleten achter de verre kim verdwenen, maar aan het eind wachtten ze, al weer uitgerust natuurlijk. Wij, slakken, moesten meteen weer verder.

De Weergoden waren ons gunstig. Wie zijn eigenlijk de Weergoden ? De God van de Zee is Neptunus, dat weet ik zeker. Ik heb Hem met Zijn Vrouw, "Neptunia" zelf ontmoet, en dat kan ik bewijzen met de foto, s. De Grieken noemen Hem "Poseidon". Maar wie kent nu eigenlijk de God van de wind, of de regen ? En is er een God van de Skaters ? Zo niet, dan wordt het tijd dat wij Hem bedenken, want dat mag in Nederland. Daar ligt dan meteen de link van de Skate met de religie. Zo simpel is dat !! Een nieuwe schijnwerper op het fenomeen "skeeleren"!

De route ging door het vlakke land met klei, kool en koeien. De klei lag hier en daar ook op de weg en je kunt er lekker over struikelen. De kool en de koeien staarden ons gelijkelijk intelligent na. Op een stille landweg was een jongeman luidruchtig bezig zijn opgevoerde karretje te testen. Het voertuig was voorzien van een groot rond bord met rode rand en het getal 25. Het getal sloeg duidelijk niet op zijn snelheid, dus mogelijk op zijn leeftijd , of IQ , of de som van beiden?

Er stond een straf windje maar Onze Planner heeft het zo geregeld dat wij altijd voor de wind lijken te hebben. Misschien dat de voor-rijder het niet met mij eens is maar zelf, als bezemwagen op 8 wielen, voel ik dat zo. We bezochten Sint Pancras met vooropgezet doel , maar daar was de ijssalon gesloten en werd er binnensmonds achteruit gebeden tot die onbekende Heilige.

Terug in HeerHugowaard wisten de snoepers de ijssalon daar wel te vinden zodat het helemaal goed kwam.

Toen ik naar huis reed had ik pas in de gaten dat het bijna een uur later was dan gewoonlijk. Skaten, vooral in zo'n gezellige ploeg, waar je ook nog eens veilig op de grote weg met het super-asfalt kunt rijden, is wel een van de beste methoden om je beslommeringen even te vergeten. En het is nog goed voor je body ook. Wat wil je nog meer ? Niks meer.

Bedankt en gegroet !

Piet

Maandag 30 Juni

Mooier weer was niet denkbaar en ondanks de vakantietijd kwamen nog heel wat skaters opdagen. Schat het op 25 "man". Zelfs Ben kwam, maar ondanks de grote wielen ging hij niet met ons mee. Met hem komt het weer helemaal goed; dat was wel duidelijk. Een man van roestvrij staal! Jan uit Limmen en een dame die volgens mij de vrouw van Henk is, reden als begeleiding en bewaking van de achterhoede mee en mogelijk maakte Jan ook foto's ?

Bij het oversteken van de provinciale weg was er weer zo'n stakker die ons er luid toeterend en hard rijdend op moest wijzen dat hij eerst moest ! Ik noem dat "anti-sporters". Dat zijn heel zielige mensen, want een lang leven zal ze niet beschoren zijn met zo'n mentaliteit. Laten we met z'n allen wat medelijden met die figuren hebben.

We gingen over de spoorbrug; als je nu denkt dat je goed kunt skaten, en je denkt dat nóg als je over die roosters van de spoorbrug en de klinkers van Sint Pancras hebt gereden, ja, dan kan je goed skaten. Ik kan dus nog niet goed skaten.

Maar genoeg over "skaten"; de sport is nu van alle kanten belicht en toch is het nog een groot geheim waarom mensen zich op die wieltjes wagen, zich te pletter zweten en toch het grootste plezier van de wereld hebben. Mijn mensenkennis schiet tekort en het wachten is op meer verlichting.

We reden via Broek op Langedijk richting ‘t Geestmerambacht, maar gingen bij de rotonde rechtsom, langs de akkers met rode, groene, savoye, witte en weet-ik-veel kool. Prachtig , geen "bollen" maar Voedsel ! En voedsel wat niet gemakkelijk omgezet kan worden tot benzine. Ik wil er wel meer over vertellen, maar achter mij op de fiets reed Jan en die weet letterlijk alles van kool, dus daar zal ik mijn vingers maar niet aan branden!

We kwamen toch zomaar terecht in Noord Scharwoude en stopten voor het huis van Peter en Riek. Daar stond nogal veel informatie omtrent Riek, die 50 jaar zou zijn, morgen. Je komt niet vaak vrouwen tegen die zomaar een jaar of tien vooruit jokken, meestal trekken ze er een paar jaar af. Maar we slikten het maar, met de frisdrank en de koek.

Helaas ging het vandaar alweer richting De Waard, wel over het mooiste asfalt van de wereld. Alleen Ron haakte af om een korte weg naar huis te nemen, waardoor hij het pak slaag bij aankomst misliep. De avond leek nog jong, de zon was nog niet eens onder. Dus konden we nog iets meer van de dag maken, maar deze rit was toch echt wel weer het zoet na het zuur van de harde werkdag.

Organisatoren en ook vooral de blockers, bedankt voor de soepele rit en de veiligheid.

Groeten,
Piet

Maandag 24 Juni
Eigenlijk wilde ik van deze tocht eerst geen verslag maken omdat het geen reclame voor het skaten leek te worden. Maar het hoort er bij; er is een erg ongeluk gebeurd. We reden in het park van Luna met een vaartje van het witte viaduct af. Hillie had uitgelegd dat aan het eind, als je nog veel vaart hebt, er een bocht naar links en dan meteen weer naar rechts is en hoe je dat het beste kunt "nemen". Maar er was een valpartij en Ben stond niet meer op. Na enige aarzeling besloot Hillie toch maar 112 te bellen; je weet tenslotte niet direct of het echt ernstig is. Later bleek dat hij zijn been of enkel heeft gebroken. Ik heb bewondering voor hem omdat hij zo uiterst kalm bleef. Ook later, toen de pijn echt begon door te komen. Een agent op een motor was er haast meteen en toen een politie-auto. Iemand zei : "Ja, het is misschien niet zo'n erg ongeluk...", maar de politieman zei meteen : "Nee, hoor, helemaal terecht. Er zijn zoveel telefoontjes om niks; dit is echt wél wat." Nou, dat vond ik al een heel positief antwoord. Je been breken is een ramp! Je been, je voet, waar je nooit op let, als je dat breekt... een ramp!

De agent stelde Ben eerst wat vragen, wellicht om te zien of hij bij de tijd was, en Ben antwoordde niet zonder humor hoeveel hij woog, op tienden nauwkeurig. Humor als je been in de kreukels ligt en je je vacantie, je werk en wat al niet ligt te overwegen en de pijn toeneemt. De ambulance kwam ook al omdat de agent die meteen belde. Toen vertelde hij Ben dat hij eerst wat tegen de pijn zou geven; zijn koffertje ging open en zo kalm, en handig, professioneel als dat ging. Toen Ben op de brancard van de ambulance werd getild zag ik ook dat ze dat meer gedaan hadden en op Ben 's gezicht zag ik dat het geen pijn deed.

Ik ben echt onder de indruk; ik vind het ontroerend om te zien hoe mensen kalm, professioneel, hun werk goed doen. Ik ben in één klap al mijn vooroordelen over de politie kwijt en vergeef ze al mijn bekeuringen voor parkeren en te hard rijden en dat meen ik.

Hillie voelde zich al meteen weer schuldig en vroeg zich af of ze misschien beter eerst dit of dat gedaan moest hebben. Wel een natuurlijke reactie van Hillie maar helemaal on-terecht. Risico is er, altijd en overal en zeker bij skaten. Wij weten dat van tevoren. Daar hebben we nog wel over gepraat. Maar eigenlijk is een van de levensreddende eigenschappen van een mens de zorgeloosheid. Wat is een leven als je geen risico neemt ? Denk eens aan het gevoel van iemand die de Himalaya wil beklimmen, met bijna de zekerheid dat het hem z'n leven kan kosten. Iemand die voor het eerst over de Atlantische Oceaan vliegt in een zelfgemaakt vliegtuigje. Onverantwoorde zorgeloosheid ! Maar zonder een gezonde portie van die eigenschap heeft het leven weinig waarde. Dan moet je altijd achter de geraniums blijven zitten of , zoals ook wel wordt geprobeerd, enorme rijkdommen vergaren in de waan dat je dan alle gevaren kunt afkopen. Dat is levensangst en dan leef je niet.

Toen de ambulance weg reed, gingen wij gewoon weer verder. Ook natuurlijk. Het was prachtig skate-weer. Jan was speciaal met zijn vrouw helemaal op de fiets uit Limmen gekomen om met ons mee te rijden en foto's te maken. Dat er nu juist een ongeluk moest gebeuren vond hij wel naar, maar "so be it" zeggen we dan in goed Nederlands. Volgende keer beter. En als Ben weer beter is gaan we het nog een keer overdoen van dat viaduct af. En dan mag Jan dat filmen.

Bij de Fonkelsteen was het heel druk want de Fonkelsteen-Vaders en Moeders waren er allemaal met de auto. Tijdens het napraten mochten we allemaal op de rug van Ramona onze namen zetten op een kaart voor Ben in het ziekenhuis en dat scheelt misschien weer een week in de genezing. En je kunt er kort of lang over praten, het is gebeurd, we blijven volgen hoe het met Ben gaat en natuurlijk komt hij sterker terug.

Groeten,

Piet

Note: Inmiddels is Ben (inclusief gips) donderdagmiddag ontslagen uit het ziekenhuis en gaat alles naar omstandigheden goed met hem.

Maandag 16 Juni 2008
"....met kans op een bui" Zo eindigde het weerbericht. Ja, die kans is er natuurlijk altijd. Er is zelfs een kans dat je de jackpot van de Staatsloterij wint, of een kans dat er een aardbeving komt. Je zou zelfs kunnen zeggen dat er een kans is op een vulkaanuitbarsting in Tjallewal! Maar die bui, die kwam vanavond niet want het was echt fantastisch skate-weer. Op weg naar De Waard hoorde ik mijn autoradio zeggen dat er nachtvorst komt. Nóg zo een ! Mijn auto wordt oud en die radio ook. Ik dacht ook dat er een kans was dat ik de eerste zou zijn, maar Jan uit Hoorn stond er al, wat mijn theorie dat "wie ver woont, nooit te laat komt" weer eens bewees. Daarna kwamen Ger en Richtje en toen Erik op de motor en toen Peter en Riek en toen een heleboel, nou ja, 20 in totaal. Waar blijven de anderen?! Zelfs Jisse was er na lang weggeweest. En Tony helemaal van de Noordzee. En Edwin. En Robert, die niet in het verslag genoemd wil worden en dan doe ik dat ook niet. Niet iedereen hoeft te weten dat hij niet alleen supersnel op de skates, maar ook op de schaats is, en ook nog een van die koppige Westfriezen. Ik hou mijn mond wel, hoor Robert. En een meisje die ik niet van naam ken, nog. En Fred , en Ron , en ik ken ze nog steeds niet allemaal. Hillie zei al : "Voor minder dan 20 doe ik het niet"! En zonder Hillie doen wij het natuurlijk niet.

Gelukkig was Ton er, ook voor de foto's. Henk was niet eens jarig, alleen maar jarig gewéést, en kreeg toch dikke zoenen van Hillie. Die kans is er voor mij niet; ik ben jarig in oktober en dan skaten we niet.

De aankondiging dat we "ver" zouden gaan werd waargemaakt. Na kriskras door De Waard leidde de van Veenweg naar de Oostdijk en het ging behoorlijk hard. Met zoveel blockers kan dat ook, maar Ron liet het afweten. Ik probeerde hem nog mee te praten, maar als Ron een besluit neemt, staat dat vast. Hij ging linksaf, bij de "Plemdijk", geloof ik. Mogelijk wel goed want we bleven hard rijden. Er stond weinig wind maar dan heb je ook je eigen tegenwind. Het asfalt is picobello op die dijk en het zwarte water van de ringsloot lag rimpelloos en geheimzinnig op ons te wachten. Jan kwam in de buurt en holde door het gras van de berm , een demonstratie die er mocht wezen, en toch zo maar weer terug op de weg. Knap, hoor. De bullebak lachte al maar Jan lachte het laatst. Bij de wipbrug van Opmeer kwam de stoet tot stilstand en kon ik eindelijk mijn pepermuntjes kwijt. Ook een maatregel om voor mijzelf wat rust te krijgen. Niet verder vertellen!

Weer met de neus op de weg via de "Lage Hoek" tot aan de mooie molen "De Vier Winden" en daarna ben ik min of meer, meer denk ik, de route een beetje helemaal kwijt. Een lange weg, herinner ik me, en het "Verlaat". Bij Noord Scharwoude begon ik het weer te herkennen. Tot zover was het allemaal goed gegaan, maar toen was er opeens een valpartij. Hoe het ging, weet ik niet want opeens zag ik er drie op het fietspad liggen. Richtje had zich behoorlijk bezeerd. Ik probeerde het nog met een grapje, maar daar was het de tijd niet voor; sorry. Één van de mannen had gelukkig sterilon en pleisters bij zich, sorry weer, ben even zijn naam kwijt, maar hij gaat in mijn "Boek van de Reuzen". Ton zal hem wel op de foto hebben. En morgen, dacht ik, ga ik meteen ook verbandmateriaal kopen en nooit meer zonder rijden. We leven echt allemaal mee met Richtje want zij is zonder twijfel de liefste en natuurlijk wens je het niemand toe maar haar helemaal niet. De anderen hadden niks. Riek had geen engeltje op haar schouder maar wel vier beroemde voetballers op haar helm en dat werkt natuurlijk ook.

Toch reden we daarna nog een heel eind en bij aankomst stond Richtje ook dapper met haar gewonde hand "af te klappen"; het Friese bloed verloochent zich niet ! Richtje zou langs de dokterspost gaan; dat was een goed idee. En ik hoop, met de anderen, dat de pijn gauw weg is.

Groeten,

Piet

Maandag, 2 Juni 2008
Het mooie weer deze avond was bijzonder welkom want velen hadden er weer heel veel zin in. Wel was er weer regen en zelfs onweer voorspeld maar de Weergoden leken ons wel gezind. Over religie wil ik het niet hebben maar iedereen mag wel weten dat ik deze Goden , met alle respect, op vier streken houd. Met een blik op de hemel, waar ze waarschijnlijk ergens zitten, mompel ik Maandagmorgen al een soortement gebedje en ik heb de indruk dat het helpt.

Voor Tony op de offshore noem ik even wie er waren: Hillie, Ton, Jan, een nieuwe Jan, Christine, Peter en Riek, Ger, maar zonder Richtje, Fred, Ron, Marcel, Bart en Ramona, Erik en ik zei de gek, maar ik zag veel nogal nieuwe gezichten waar ik geen naam bij heb. Een paar zeer nieuwe jonge gezichten met hun Moeder allemaal op 100 milimeters en kampioenen in de dop, maar die waren er al vaker. De nieuwe Jan stelde zich voor maar twijfelde of hij wel mee kon komen,en natuurlijk bleek dat hij veel te bescheiden is. Van de anderen zal ik een volgende keer maar eens de namen verzamelen. De lijst moet bijgewerkt worden !

De rit begon met een toeristische toer door HeerHugowaard, waar het allerbeste asfalt werd opgezocht. Mensen die altijd maar op het fietspad moeten blijven, missen toch wel veel! Onze blockers zorgen voor een veilige doortocht en de vaart zat er behoorlijk in. Voor mij is het afzien en er bij blijven want anders kom ik dit doolhof niet meer uit.

Toen we opeens het park van Luna indraaiden, kreeg ik weer een beetje grip op de positie. Daar is het overzichtelijker, lijkt me, hoewel het wel heel groot is. Het is een skate-paradijs. Op de top van een heuvel bliezen we even uit; er kwam een echtpaar op de fiets naar boven, hij gaf haar heel galant een duwtje in de rug en wij maakten ruim baan en klapten toen ze boven waren. Zij kon er wel om lachen maar hij kon al die aandacht voor zijn vrouw van knappe mannen, waaronder ikzelf, blijkbaar niet zo waarderen. Afijn, je kunt niet alles weten. 't Was goed bedoeld.

Bij de afdaling á la Moeder Eend met jonkies is het makkelijk tellen, we waren met z'n 28-en. Dat is twee keer 14 en dat is weer twee keer 7, en dat is het geluksgetal. Niet dat ik bijgelovig ben, maar sommige dingen staan vast op losse schroeven. En het geluk moet je niet negeren. Wel geloof ik in boze geesten. Zoals daar zijn de uitvinders van hoge hakken, die de vooruitgang belemmeren, de stropdas, die de ademhaling en de bloedsomloop tegen gaan, en deze keer denk ik vooral aan de uitvinder van het "paaltje ".!! Duidelijk een boze geest die dit met een grijnslach als "veiligheidsmiddel" midden op de fietspaden heeft geïntroduceerd. Hoeveel ongelukken hebben die kruisenkrakers al veroorzaakt ! Ze schieten overal als brandnetels uit de grond en zijn hardnekkig als het kwartje van Kok. Iemand met een werkstrafje van een jaar zou met een kleine bulldozer alle fietspaden goedkoop kunnen klaren, maar er liggen natuurlijk al een miljoen van die wanproducten in de fabriek klaar. En dat heeft geld gekost !

We gingen het park uit en kwamen er op een andere manier weer in en het was puur genieten van glad asfalt, zo hard mogelijk skaten eventjes, en op het eind kwamen we weer bij elkaar. Wat een fijn park.

Tenslotte moesten we het padje inkorten omdat de lucht toch donker begon te worden. Martin was er niet om foto's te nemen maar toen we door de J.P.Oudstraat reden zag je de sliert skaters in de spiegelende ramen. Onderweg had ik al veel kinderen zien kijken met een blik in de ogen van "dat ga ik ook doen"en hier zag ik duidelijk waarom.

Net bij de Fonkelsteen kwam de eerste bliksemflits gevolgd door een zwaar gerommel waar we voor juichten en klapten als eerbetoon aan Donar. Heel goed. Het kan geen kwaad om zo'n oude Germaanse God te vriend te houden, zelfs in deze moderne tijd. Hillie heeft het weer perfect getimed. Ze moet een zesde zintuig hebben voor regen. Maar van een vrouw is dat natuurlijk al een zevende zintuig.

De eerste avond was weer een booster voor de hele week. Bedankt allemaal, ook zij die ik nog niet van naam ken. Aan jullie ga ik het de volgende keer vragen. Mogelijk zien we elkaar al in Hoorn, a.s. Zondag.

Gegroet,
Piet

Maandag 19 Mei, 2008

Na warmte, weer een koel begin van de week, wat het weer betreft. Verder was het verre van "koel" want "Onze Generalissima" was jarig en naar aanleiding van dit heuglijke feit wisselden veel dikke zoenen van eigenaar. Zij stelde een versnapering in het vooruitzicht maar die moest eerst verdiend worden. Daarom rolden we meteen de hoek om, richting Rustenburg. Dit stille dorp wordt hedendaags wel vaak opgeschrikt door skaters, maar er leiden nu eenmaal vele wegen daarheen en allemaal mooi asfalt. Vandaar, richting Spierdoik, is het asfalt nog veel mooier en het is gewoon een feit dat de wegenbouwers hier hun stinkende best hebben gedaan. Ik ruik dat de koeien hier ook hun stinkende best doen, wat goed is om de melk betaalbaar te houden. Niet dat ik vind dat koeien stinken; integendeel. Het "parfum de la vache" herinnert me aan de warme koeienstal in de winter en aan het gesnuif en gekwijl van die nieuwsgierige beesten in mijn nek als ik zat te vissen. Boze tongen beweren dat koeien slecht zijn voor het milieu omdat ze windjes laten. De regering buigt zich over deze lucht en bestookt de boer met A-viertjes. Nu weten we al nooit hoe een koe een haas vangt, maar hoe leer je een koe om z'n reet af te vegen met een A-viertje ??

Om op het skaten terug te komen; de tocht voerde langs vele dorpen, Noorddoik, Spierdoik.... met opzet in het Westfries geschreven want hoewel men hier niet ABN spreekt, zijn de mensen er wel Algemeen Beschaafd. Je ziet er veel mensen in de late avond nog klussen want de zomer is maar kort en wat gedaan moet worden, wordt hier ook gedaan. We passeren "De Goorn", geen mooie naam maar het ziet er schoon uit en een stoere kerk staat waar hij hoort te staan, dus dat zit wel goed. We raken even Avenhorn en komen tenslotte natuurlijk toch weer in Rustenburg uit. Dan kiezen we een andere weg terug want variatie moet er in blijven.

De wind komt uit het Noorden en is koud, maar dat heb ik van "horen zeggen",want in de achterhoede heb ik steeds vóór de wind. Martin klaagt niet over tegenwind maar wel over "tegenlicht" waardoor de foto"s "wellicht" er wat vreemd uit gaan zien, maar laten we ook dat licht opnemen en er niet zwaar aan tillen.

Het gras staat hoog in de berm, miljarden boterbloemen, de zon belicht nog even de bloeiende kastanjes; kortom: een land van melk en honing.Koeien, paarden, vogels, allemaal genieten ze er van en wij ook.

Het aantal personen en het aantal kilometers is mij ontschoten maar er is zelfs een nieuweling bij; Henk, en die hadden we nog niet. Eenmaal ingepakt in de HeerHugowaardse charme zal hij moeilijk weer kunnen ontsnappen. Overigens mis ik er nog wel een paar, hoor : Jan, Theo, Esther, Willie, Jeroen, Wim, Maurice, Remy, en veel anderen van wie ik alleen de gezichten ken; kom gauw weer eens meedoen want het asfalt in de omgeving wordt steeds beter, de groep steeds groter en het weer steeds mooier.Het skaten groeit ! Stap in de trein vóór hij te hard rijdt !!

Terug bij de Fonkelsteen, kwam eindelijk het "lang zal ze leven... " en de tractatie waardoor we gesterkt naar huis gingen. Ook de zon was net van plan om onder de kim te gaan en liet nog even wat moois zien, als een soort "welterusten".

Bedankt allemaal voor de mooie avond,

Piet

Maandag 5 Mei, 2008

Bevrijdingsdag. Dus had ik mezelf feestelijk uitgedost met vlag en wimpel en de Nederlandse Leeuw, maar ik bleek de enige. De anderen deden "gewoon". Het zij hen vergeven want mogelijk ben ik de enige die nog stenen heeft gegooid naar de Duitse soldaten. (Dat mocht van mijn vader). Overigens zijn de blockers en gidsen sowieso al in het oranje zodat de stoet er al feestelijk uitziet. Weer een heleboel deelnemers, hoewel ik een paar oude vrienden nog steeds mis.

Hillie voorspelt dat wij "de Omval" zullen bereiken. Ik twijfel er niet aan. Ook deze keer zal ik weer helemaal in de war raken omdat nooit een rit precies hetzelfde is als een ervóór. Steeds als ik denk "O, ja, dan gaan we straks daar linksom", jawel, ze gaan rechtsom en ik sta op het verkeerde wiel.

Eerst komen we op de provinciale weg; ook al niet op de "normale" manier en daarna klauteren we over het witte bruggetje van Sint Pancras, een krachtproef, om er aan de andere kant weer af te stormen, een snelheidsproef, vastgelegd door Martin die er gelukkig weer is en foto's neemt van de wanhopige uitdrukkingen op de gezichten bij de afdaling. Dan volgen allerlei kronkelende fietspaden, met veel tunneltjes, zodat we ons meermalen op het hellende vlak begeven. De vaart zit er goed in en opletten is de boodschap, zodat ik toch even verrast ben als we opeens aan de "goede"kant van de Omval staan.

Het is daar alsof de oorlog pas voorbij is. Door de bouw van wegen, viaducten en tunnels ziet het landschap er ontluisterd en maanlanderig uit. Het hele gebied tussen Alkmaar en HeerHugowaard is "ontwikkeld" zodat je je begint af te vragen of er nog wel een stukje land over blijft om van te houden en voor te vechten. Wel is het asfalt overal om te zoenen, zodat het wel een heerlijke skate-avond is. Een Moeder-eend heeft zich van het geweld niets aangetrokken en heeft de traditie van jaarlijkse gezinsuitbreiding voortgezet. Een moedige daad, gezien het geweld van wegenbouwmachines naast de breekbare eieren. Zullen wij dan ook maar gewoon met ons leven doorgaan?

Elders zijn er eilandjes gemaakt met kronkelende slootjes, wat misschien iets gaat worden als de paardebloemen en het riet hun kans weer krijgen, maar even verder staan weer rijtjes lelijke nieuwe huizen klaar om met hoge hypotheken belast te worden. Misschien zie ik het te somber in? Ooit moet het ook weer allemaal gesloopt worden en misschien beleef ik dat nog.

Om op skaten terug te komen; in het verleden hebben we al eens getracht het skate-plezier psychologisch te analyseren, en mogelijk kunnen we, speciaal vandaag, in ons denkraam toevoegen dat het beslist iets met een gevoel van Vrijheid heeft te maken. Bewegen en hogere snelheid bereiken zonder geremd te worden door de alsmaar stijgende olieprijs. De energie komt louter uit aardappelen met groente en een gehaktbal, waarbij de link met de agrarische sector ook weer is gelegd. Al skatend in de achterhoede kom ik weer tot de conclusie dat nader onderzoek geboden doch niet dringend is.

Het was korte-broeken-weer en ik had beslist te veel kleren aan. Bij binnenkomst in De Waard volgen we wegen die mij noodzaken de ploeg nauwgezet te volgen omdat alle windstreken door elkaar gegooid worden. Bij de fonkelsteen gaan we weer even in slagorde en er wordt heel veel nagepraat. Zelf ben ik nog confuus maar uiterst tevreden over de avond. Kon niet beter! Kom naar HeerHugowaard en leer het perfecte organiseren en blocken van experts!

Gegroet,

Uw (voorlopige) verslaggever.

Maandag, 28 April 2008

Deze was de derde keer dat "onze"ploeg ging rijden. Voor mij de eerste keer en ik was verrast dat er, vergeleken met vorig jaar, zoveel bijgekomen waren; bij 30 ben ik gestopt met tellen. Naar al gauw bleek, was niet alleen de kwantiteit toegenomen, maar ook de kwaliteit. We hebben nu een paar natuurtalenten waar we ons aan kunnen spiegelen. Ook in verticale zin is er groei : Jan, je weet wel, met die leuke achternaam, en helegaar uit Hoorn, had zijn vriend meegenomen, nog langer dan hijzelf. Een garantie dat Jan de Wind zal worden gebroken.

De jongste deelnemer is 12 jaar ! De oudste 71 ! En ik kan U vertellen dat daar een gigantisch stuk tijd tussen zit. En ruimte ook; ruimte voor nog veel meer verschillende leeftijden.

Hillie legde sterk de nadruk op het "eigen risico"van de voorgenomen tocht. In feite is het risico van "niet sporten"een stuk ernstiger. Toch loop je wel het risico dat je na deelname aan de HeerHugowaardse tochten, nooit meer opstaat met de gedachte "O, Maandag, getverderrie" maar "Ha, Maandag, vanavond weer gezellig !"

Laat ik na deze bespiegelingen aan het verslag van de tocht beginnen: Aldus gingen wij in alle vier bekende dimensies op weg, richting Rustenburg.De snelheid leek mij ook al hoger te liggen, maar, lieve lezer, laat U niet afschrikken, U bent nooit de laatste, daar is voor gezorgd. En op diverse plaatsen komen we weer samen als even de teugels gevierd zijn.

Rustenburg was na enkele minuten gepasserd. Geen kip te zien daar ! Allemaal al op stok ? Daar ga ik wonen als ik oud ben. Verder langs mooie weggetjes naar Wogmeer. Wat is West Friesland mooi. Geboren en getogen ben ik hier maar ik blijf het mooi vinden. Zoals je kan overkomen als je toevallig met de juiste vrouw getrouwd bent. En het is ook nog eens een prachtige, zonnige , stille lenteavond met precies de juiste temperatuur. De zon blijft nog lang naar ons kijken. Hoe Hillie het doet ? Nergens vind je zulk smetteloos asfalt als op de routes die zij uitzet. Één keer waarschuwt zij voor "400 meter barbaars slechte weg", maar waar ik woon is het nooit beter.

Tenslotte komen we bij de Oostdijk waar we over het bruggetje moeten. Jammer dat Martin er niet is om een foto te maken nu er zovelen over de brug klauteren.

Té gauw zijn we al weer in De Waard. We komen langs een "hangplek"waar Halfpipes staan en bankjes en waar de jeugd het echt goed heeft. "Springen , Opa !" hoor ik ze roepen. Er ligt namelijk een fiets over de weg, maar ik pas er voor. Een van onze jongeren springt er wel over en dat gaat goed maar mijn petje gaat er voor af !

Terug bij de Fonkelsteen-school zie ik dat het nog maar kwart over negen is . 't Is nog volop licht. Wat zijn we vroeg terug! Maar mogelijk heeft de tijd even stil gestaan. Dat is een heel gewoon verschijnsel in West Friese dorpjes. Ik vond al dat de zon zo langzaam zakte.

Volgende Maandag is Bevrijdingsdag. Laten we onze oranje kleren uit de kast halen. Wie voor de republiek is, kan rood-wit-blauw dragen. Ik hoop dat het weer zo'n prachtige avond wordt en bij deze bedankt, organisatoren en blockers en vriendelijke skaters.

Groeten, Piet.

Zondag 6 Januari 2008
Met voorbedachte rade kwam “onze “skate-groep op de ijsbaan de Meent in Alkmaar bij elkaar om elkaar een gelukkig jaar te wensen en om samen een treintje te vormen zoals dat te doen gebruikelijk is op een ijsbaan. Wegens de grote niveau-verschillen kwam er van het treintje niet veel terecht maar bankzitters waren er ook niet !

Voor degenen die niet konden komen geef ik hier een kort verslag van het gebeuren. Even melden wie er wél waren , in de hoop niemand te vergeten, en niet op alfabetische volgorde of andere bijbedoeling : Ik zag Ger en Richtje natuurlijk. Vaste bezoekers. Richtje gaat met sprongen vooruit. Figuurlijk dan, want sprongen mogen op skates wel mogelijk zijn, op de schaats is het sterk af te raden. Peter en natuurlijk Riek, die nog kans zag wat les te geven in “ vallen zonder bezeren”. Volgens mij zou Riek heel goed kunnen schaatsen als ze vaker komt; en ik heb er kijk op, al zeg ik het zelf. Er waren wel meer valpartijen maar niet bloederig. Als je maar zorgt dat je niet op je hoofd valt en handschoenen draagt, dan hou je het bloed meestal binnen.

Omdat het Zondag was, was het behoorlijk druk, maar hier kun je weer zien dat Nederland niet “vol “ hoeft te zijn als iedereen maar wat leuks te doen heeft en alle neuzen dezelfde kant op wijzen. Jan, helegaar uit Hoorn, was er, hoewel hij natuurlijk een super-ijsbaan vlak bij huis heeft. Hij schaatst standaard in de binnenring.Ook Fred en Robert en Ton zie je daar; zouden zó profs kunnen zijn. En Theo was er al vroeg; hij traint blijkbaar want ik ben hem ook al een paar keer eerder tegengekomen, dus zal hij er in April toch ook weer zijn !Verder waren van de partij Wim en Marcel en Tony. Allemaal sneller dan ikzelf, maar ik troost me met de gedachte dat een half rondje achter hetzelfde is als een half rondje vóór.

Na half twaalf , toen die dweil weg was, kwam ook Jan ; ik was blij hem weer te zien na zijn operaties en hij hoort natuurlijk bij de ijsbaan ; stond toch op de folder van een paar jaar geleden ! Tijdens de dweilpauze gingen we even officieel in de kantine zitten om een bakkie dweilendrek te nuttigen, maar bij het eerste gemompel van “zullen we maar weer...” stoof ieder weer de baan op. Zitten keuvelen is duidelijk niet “ons ding”, zoals dat in het hedendaags spraakgebruik wortel heeft geschoten.

Al met al was de bijeenkomst behoorlijk ongeregeld, wat bij ons past als muizen op tafel, maar wel beregezellig. Dat belooft wel weer wat voor het komende voorjaar. Zal 2008 de geschiedenis in gaan van de eindeloze skate-tochten, zoals daar altijd zijn : de Waterlandtocht, de Radboudtocht van Medemblik, de Eilandpoldertocht !!? Even wachten nog; eerst nog even een paar weken natuurijs zonder wakken. Het zit er nog steeds in.

Ik denk dat ik Tony moet bedanken voor het initiatief en mocht dat niet zo zijn, gelieve het dan door te geven. Ik kan me geen betere omgeving wensen om het Nieuwe Jaar te vieren.

Alle Lezers een Gelukkig Nieuw Jaar gewenst, en tot ziens op de ijsbaan en anders wel op de wieltjes,

Piet

Maandag 27 Aug.2007

Bij aankomst bij de Fonkelsteen bleek Jan er al te zijn. Ik herken dat van school van vroeger, waar de kinderen van veraf altijd op tijd waren, maar het meisje dat naast de school woonde, zat altijd klem tussen de sluitende deuren. Zij is nóg heel slank.

Geen grapjes, deze keer !Het verslag moet eindelijk eens een keer over skaten gaan. OK. We waren met z'n 18-nen en we hebben 24 km gereden. Bijna standaard, dus daar hoeven we het ook niet meer over te hebben.

Over skaten : Wát maakt skaten nou zo leuk ? Het is niet gemakkelijk om daar een psychologisch en agrarisch goed onderbouwd antwoord op te geven. Misschien komen we er op als ik eerst even vertel waarom deze tocht weer zo gezellig was. Ik was meteen al op achter omdat ik nog op het “ieder voor eigen risico” stond te wachten , maar het risico werd deze keer verzwegen en later bleek waarom.....

We reden weer over de Middenweg, de Smaragd en het bedrijventerrein. In het spiegelend glas van de Gamma zag ik de hele ploeg gaan; mooi gezicht ! O, daar zag ik mijzelf, dat is even schrikken!

Toen we over de spoorbrug reden begon ik alweer te vrezen voor de klinkertjes van St. Pancras hoewel ik behoorlijk klinkerbestendig ben geworden op de tochten van de afgelopen zondagen. Maar onze Generalissima, vandaag in vol uniform, had weer een listige route bedacht. Niks klinkers; alles gepolijst asfalt ! Langs de Hoornse Vaart met die mooie molens en daarna een pad door vele tunnels, over bruggetjes en kronkelende paden waar zelfs een postduif niet meer uit zou komen. Volledig overgeleverd aan “Hillie's Risico “ volgde ik op de voet in de hoop ooit weer thuis te komen.

Op een rustpunt ontmoetten we een heel lieve dame met een heel lieve hond (boxer) en zij vertelde enthousiast over een tocht die zij gereden had toen ze al 50 was ! Waarop Riek (ook heel lief) opmerkte dat Piet, hier, al 78 is, maar er nog jong uitziet. Dat zag ik net ook bij de Gamma !

Een ander en bijzonder rustpunt vonden we op een zeer degelijke brug over een zeer donkere vijver, omringd door steen en huizen en geen sprietje groen. Een soort “angsteiland”en ik bleef waakzaam. Ik zag hoe Marcel mij uit een ooghoek bekeek, waarschijnlijk vermoedend dat ik weer een verhaal stond te verzinnen.

Geen verzinsels deze keer, ik blijf bij het skaten. Kort na de stad waren we alweer buiten en reden langs akkers met rode kool. Nee, gniffelende vrienden, het was geen literaire uitglijder, deze rode kool is wel degelijk agrarisch. In Japan zijn bloemen en planten van plastic en voor de export, maar we zijn hier in West Friesland en wij eten die kool lekker zelf op. En dat kan ook gewoon.

Psychologisch komt aan bod als wij de bebouwde kom weer naderen en de lichtjes aansteken. We voelen de bewonderende blikken van de bewoners toch in onze rug prikken !? Overigens moet het skaten nog vanuit andere hoeken worden belicht zodat we ooit eens zullen weten waar we eigenlijk mee bezig zijn.

Bij de Fonkelsteen waren de ouders weer naar school geweest. Je ziet er vaker ouders dan kinderen ! Een Fonkelsteen-Moeder zei dat we er gezellig uitzagen. Nu hoor je het dus ook eens van een ander !

Bij het napraten meldde onze Reus dat hij naar Turkije gaat om het skaten te promoten. Het wordt inderdaad tijd dat onze Turkse medelanders gaan meedoen. Dat wordt voor hen aantrekkelijker als ze denken dat het in Istanbul is uitgevonden. En waarom niet; de tulp is oorspronkelijk ook van Turkije. Van alleen maar halal met suiker wordt je maar dik. Omdat het verslag serieus over sport ging, is het misschien niet overgekomen dat dit weer een spetterende tocht was, hoewel het wel droog bleef. 't Was bijna donker bij aankomst maar men had zich goed aan de Wet Voerman gehouden; dit om Tony, op afstand, gerust te stellen.

Bedankt en gegroet,

Piet , (Geschrokken en toch blij)

Maandag, 20 Aug. '07

Tijdens deze tocht werd ik een soort gehuldigd vanwege de stukkies die ik hier schrijf. Moet je niet doen ! Je kunt zo'n ouwe man er gemakkelijk mee van de wijs brengen. En het heeft een averechts effect. Dat zullen jullie wel merken, straks; ik waarschuw alvast maar ! Afijn, averechts wordt ook een sok, zei mijn Oma altijd. En die kon het weten. Die sokken reikten tot ver over de knie, in het begin. En later werden ze wel korter maar ook sterker, vanwege de stoppen.

Maar nu over skaten. Omdat er deze tocht he-le-maal niks gebeurde, geen losse lagers, geen brekende botten, geen bloed en geen blaren, kan ik niet veel anders dan maar de nuchtere feiten opnoemen. We waren met z'n 18-nen, dat gaat dan nog wel, maar ik mis er zo veel. Theo, Jan , nog een keer Jan, Willie, die dame uit Warmenhuizen met die menagerie op de auto, Ger en Richtje, Maurice, dat Franse grietje, Eshter, Ron........ Waar blijven ze ? Op vakantie ? Vakantie is vakantie, ok, maar geen reces !

Er bleken wel (minstens ?) twee nieuwe gezichten er bij; Gerda en Tjis, en dat zal ik ook wel weer verkeerd schrijven. Ze hadden getwijfeld, hoorde ik, of ze 't wel bij konden houden. Dat viel ze reuze mee. Een gezegde : “Als je doet waar je bang voor bent, sterft je angst een zekere dood”. Niet van mijzelf, maar van m'n zoon. Maar onthoud dat maar.

We vertrokken op tijd; denk ik, want mijn horloge is weg. Geen ramp, want het ging, net als Einstein, nogal relatief met de tijd om. Het laat nu zelfs een relatief lege ruimte achter.

Peter ging weer aan kop, want daar hebben we goeie ervaring mee.We trokken als Hannibal over de heuvelen van het Lunapark. Het was ook al weer lang niet zo gevaarlijk als waar Hillie ons voor waarschuwde. Ik vond het zelfs leuk. En je kunt veel van me zeggen maar niet dat ik dapper ben. Overigens geen kwaad woord over Hillie. De hele tocht ging over asfalt wat door haar een dag tevoren was geschuurd en gelakt. Als ik maar 3 centimetertjes breder was, nam ik haar op de schouders.

Tony bleef steeds ver achter; ik moest hem in de gaten houden met mijn spiegeltje. Als ik gewoon omkijk, lig ik meteen in de brandnetels. Maar met hem was ook niks aan de hand.

Vandaar over dat zoef-fietspad langs Oterleek, waar we laatst onze vlag al hebben geplant, en verder naar Ursem, geloof ik. Eerlijk gezegd raakte ik een beetje in trance vanwege het bijzonder mooie weer. Terwijl het 's middags nog gehóóst had. Zo'n stille lucht met hoge torenwolken en de rode zon over dat mooie land; een beetje heiïg...... Wat een prachtig land. Wie ben ik dat ik hier woon. Zo'n avond maakt het schilders en dichters wel heel gemakkelijk. Je zou maar in zo'n hete zandbak geboren worden, zwaar in de olie. Of tussen de wilde beesten en elke dag melkpoeder krijgen van de missionaris, terwijl er geen water is ! Vroeger moesten we zelfs zilverpapier voor die arme mensen sparen. Getver ! Nee, ik ben dankbaar voor het land. En ook voor jullie, vriendelijke mensen, van wie ik nog nooit een kwaad woord heb gehoord. Maar ik hoor natuurlijk niet alles dus hou ik een slag om mijn arm. Er werd wel veel gebabbeld, deze keer.

Tenslotte kwamen we uit bij het bruggetje over de ringsloot bij de Oostdijk. Dat vind ik nou zo'n primitieve manier om aan de overkant te komen, zo'n bruggetje. Als Hollander zeg ik : Over water ga je met een boot. Of anders moet er een tunnel komen. De slimste manier is natuurlijk zoals de Joden deden bij de Roode Zee; Mozes ging daar aan kop en hij had zo'n stok, weet je, een staf...Maar Peter heeft dat niet. Ook geen ramp, want toen Mozes die staf een keer liet vallen, werd het een slang! Het werd dus klauteren over die brug. Nog wit geschilderd ook ! In India zou je er niet eens óp mógen ! Kreeg je een stip op je voorhoofd !

Weer in de Waard, wist Hillie een lekkere ijsboer. Nou, dat was ie ! Daar kan zo'n gladde Italiaan niet tegenop. En Wim betaalde voor mij. Dat maakt een hoop goed op zo'n tocht. Hier vond ook de voornoemde huldiging grotendeels plaats waarbij de moet mij wel in de schoenen zonk. Maar och, iemand moet het doen, zoals er ook één de oudste moet zijn dus doe ik dat wel.

Later kwamen we langs de wijk waar Gerda en Tjis wonen en zij zwaaiden af. Jammer voor ze want bij de Fonkelsteen wachtte ons de Burgemeester met het voltallige gemeentebestuur en we kregen allemaal een lintje en een lot van de Staatsloterij met prijs-garantie.

Volgende keer beter.Volgende keer treedt de Wet Voerman weer in werking en is verlichting verplicht. Helemaal donker zal het dan wel niet zijn, maar de opgeschoten lummels rijden nu al 's avonds zonder licht en voor ons is mét lichtjes juist cool !

Ik stop, want als er niks gebeurt over 24 kilometer, is er ook niks te vertellen, nietwaar.

Groeten,

Piet, van slag.

Maandag, 13 Augustus 2007
Maandag, van oudsher de wasdag. Nu algemeen bekend als De skate-dag voor Heerhugowaard. Het lijkt er echter op dat het “Boven” nog steeds wasdag is, gezien het vele water wat er de laatste tijd naar beneden komt. Hemelwater, voor sommigen zelfs Maagdenwater, maar evenzeer slecht voor je lagertjes. Daarom is Woensdag , zoals Sonja heeft voorgesteld, ook een goed alternatief. Woensdag, gehaktdag. Wetenschappelijk is het verband tussen het skaten en de gehaktbal nog niet aangetoond, hoewel het onderzoek dienaangaande is hervat toen bleek dat in Medemblik een medewerker van de Radbout / 10 dorpentocht een dik uur voor het einde van de tocht de richtingwijzers al had weggehaald.

Afijn, vandaag was het Maandag en droog en we gaan lekker weer skaten.Hillie delegeert de leiding naar Peter die de tocht heeft voorbereid. De aanval is gericht op Oterleek, maar we zullen naderen langs een skatevriendelijke omweg. Die voert langs de Middenweg, natuurlijk, en de Smaragd en het bedrijventerrein naar de Provinciale weg en de Spoorbrug met de lekkere matten en we komen uit bij de molen van St. Pancras. Het smalle pad naast de molen maant tot voorzichtigheid en de sloot ziet er uit alsof hij op ons wacht... Twee Moeders met kleuters achter op de fiets rollen naar beneden alsof de Bullebak niet bestaat!

Daarna skaten we het hele St. Pancras in de volle lengte door. Die weg is eindelijk klaar; wel nog veel klinkers maar die liggen horizontaal. Het is druk met auto's vandaag en maar goed dat we met 18 “man” zijn; dat houdt de sport-haters in toom.

Martin is er weer om foto's te nemen en als hij in de buurt is ga ik stijlskaten en cheeeese zeggen.

Via het tunneltje en Oudorp komen we bij het hoge houten witte bruggetje over de ringsloot. Ik lees kranten en weet dat bijna alles in de wereld verkeerd gaat, maar hier is iets goed gegaan; het nieuwe wegdek van de brug is skate-vriendelijk en antislip. Super.

Boven op de brug moet natuurlijk gerust worden en het doel, Oterleek, geobserveerd. Toch voelt het bruggetje ietwat zwik-zwak aan. Ik weeg 72 kg. Hoeveel is 18 x 72 + 10 procent...? De zucht die ik hoor... ; is dat het geluid als van de paddestoel van kabouter Eigenwijs ? Of is het pure veerkracht ? Zal deze aanval op Oterleek eindigen als de Spaanse Armada bij de strijd om Engeland ? De batterijen van Martin begeven het al !!

Nu er toch geen compromitterende foto's meer genomen kunnen worden, zoeven we een voor een roekeloos naar beneden. Alles gaat goed; wat ook wel eens genoemd mag worden ! Bij de omval is het wegdek al jaaaaren vol drempels en ribbels en kuilen maar we vallen niet om. Daarna steken we illegaal over en komen op het mooie fietspad naar Stompetoren. Daar mag ieder zich even uitsloven tot we in het dorp weer verzamelen en gezamenlijk Oterleek in de rug gaan aanvallen. Aldaar blijkt ieder en alles in diepe rust en niet tot enige tegenstand bereid , zodat we zonder bloedvergieten weer in HeerHugowaard arriveren. Omdat ons kruit niet is verschoten, gaan we onderling nog even hardhandig tekeer bij de Fonkelsteen waar de ouders van de Fonkelsteenkinderen nog aan het ouderdagen zijn. Wij gaan snel naar huis want het is helder weer en om 5 voor tien komt de ISS met de space-shuttle over volgens Wim en dat is ook zo; als een heldere ster varen ze van West naar Oost en dat is de klap op de vuurpijl !

Eigenlijk zou je voor zo'n fijne tocht moeten betalen !!

Groeten,

De Laatste Man in de aanval!

Maandag, 30 Juli 2007
Sixteen men.... Joho, and no bottle of rum. Maar rum had de stemming niet kunnen verbeteren want ik zag allemaal blijde gezichten. Het was natuurlijk eindelijk weer eens droog en omdat het hard waaide en de wolken toch wel dreigden, waren we blij dat er nog 16 ! kwamen opdagen. Ik ben nog langs Maurice geweest en gezegd dat dit de laatste waarschuwing is, maar hij gaat op vakantie. Wel belooft hij beterschap na de vakantie. Gelukkig ging Wim wel mee. Eigenlijk heeft Wim mij meegenomen want ik had zo lang niet geskate dat ik niet eens erg veel zin had. Dat is het gevaar van "laten zakken "; je verliest HET gevoel. Maar het is weer helemaal terug, dank zij jullie allemaal.

We gaan de middenweg af...je gaat in HeerHugowaard altijd over de middenweg en dat is goed, het is in alle opzichten een gulden middenweg. We racen, ja, te snel, door de berkenlaan, de sparrenlaan en de beukenlaan , de bomen schieten voorbij als zat je in de trein, en komen via een stukje Jan Glijnisweg weer op de oude vertrouwde Oostdijk. Bij het viaduct laat Ron het afweten (Zie je nou wel !) Jammer, en voor hem zelfs ook geen pepermunt.

De Oostdijk wordt Berkmeerdijk. Wat een geweldige voorouders hebben we toch gehad, al die dijken, hier en in Zuid Holland en Zeeland. Petje af, hoor, en niks "weg met ons". Trots als een Westfriese Hollander mogen we hier lekker in de koude wind skaten en zweten zoals die voorouders van ons gezweet hebben achter hun kruiwagentjes.

Bij een heel lief huis met een rieten dak staan we even uit de wind en is er tijd voor een pepe.... nee, Willie heeft snoepjes ! Ik bewaar hem want tegelijk met pepermunt smaakt niet. En nu ik dit type, herinner ik 't me en zoek in mijn tas; lekker,Willie !!

Er wordt af en toe hard gereden en dan weer gewacht op de achterblijvers, bij de Wipbruglaan en bij de volgende brug. Maar daarna ben ik het een beetje kwijt, misschien "high" geworden van het lekkere skaten, de wind, het weer. Wel valt er af en toe een druppel maar eerst als we in De Waard terug komen, zien we dat het daar flink geregend heeft. Dat is niet best voor de lagertjes ! De meesten van ons hebben geen zin om te lopen en gaan door; mogelijk zitten morgen je wieltjes vast en moet je toch lopen. De verstandigen worden ook nog eens met de auto opgehaald dor Peter en Riek. Schrijf maar 23,8 km bij in je boekje. En wat heeft de rest van de wereld toch weer veel gemist !!!!

Groetjes,
Last man rolling !

Maandag, 2 Juli

Dank zij Buienradar.nl waren er eindelijk weer eens een ruim aantal skaters met vertrouwen in het weer. En terecht, want het bleef droog precies tot ik weer thuis was. Met z'n 17-nen vertrokken we met als doel Spierdijk, wel bekend vanwege Sonja. Niet dat Sonja te hulp werd geroepen want sommigen hadden niet eens tijd gehad om te eten, wat het ultieme middel is om mager te blijven.

Het eerste stuk ging voor de wind en eigenlijk bleven we maar lekker voor de wind gaan, zodat ik lichtelijk aan de goede afloop begon te twijfelen. Ik herinner me namelijk iemand die ook vertrok en lang voor de wind bleef gaan, ene Berend Botje ....!?

We kwamen weer door Rustenburg en langs Ursem, maar vergeef me dat ik af en toe de positie kwijt ben want ik heb moeite genoeg om het bij te houden, op de takjes en kuilen letten, niet botsen, luisteren naar het fluitje als er auto's komen, me als laatste afmelden, eigenlijk heb ik het hartstikke druk ! Maar o, wat gaat dat lekker, zo voor de wind. Avenhorn was nabij ; bijna alweer in Hoorn, waar onze nieuwste deelnemer, Jan, vandaan komt. Eerst dacht ik dat Jan op de pepermuntjes af kwam, maar later bleek dat hij door Hillie was aangelokt en hij kwam bij de terugtocht tegen wind uitstekend van pas met zijn Anton Geesink postuur. Hillie heeft een vooruitziende blik en Jan zei later dat hij het gezellig heeft gevonden, dus laat de wind maar waaien !

Even oponthoud omdat onze jongste de internationaal als grootste kwelgeest bekend staande "pebble in my shoe "meende te voelen. Het bleek reeds te laat. Allemaal blaren. Ton besteedde er een rol pleister aan maar het bleef pijnlijk en het lachen verging haar tot zij door Bart goed verzorgd werd achtergelaten en zij lachend met een bankbiljet zwaaiend de kroeg in dook. (Die jeugd van tegenwoordig !)

Deze tocht was weer een echte ouderwetse Noord-Holland tocht om te genieten van buiten zijn; en wat is ons Noord Holland mooi, met nog veel koeien en vogels en leuke bruggetjes en af en toe die leuke weggetjes met namen zoals "de kolk" en "de Leet" en "de uitgang "; dat laatste heet aan de andere kant echter niet "de ingang"; Ik hou van Holland, niet alleen voor de wind. Eigenlijk moet dit verslag over skaten gaan; het zij bekend dat deze tocht van 26,4 km skatend werd afgelegd zodat bij al het moois van weer en wind en landschap ook nog van die grandioos fijne sport wordt genoten. Terug in de Waard was ieder vlug weg want de lucht betrok en ik neem aan dat Bart nog zo snel mogelijk ergens heen moest ...!

Allemaal bedankt voor de gezelligheid en mogelijk tot ziens, Vrijdagavond, 20.00 uur precies, in Alkmaar, bij de stienen bankies!

Piet P.

Maandag, 26 Juni - de tocht van de koppige West-Friezen.
Lieve Weergoden, laat het als-t-u-blieft Maandag mooi weer zijn.Alvast bedankt !.... Amen. P.S. Het mag ook elke Maandag..... Amen.

De pastoor heeft ons geleerd dat je moet bidden met "vertrouwen en volharding ". Volharding is een soort koppigheid waar vroeger de West-Friezen ruimschoots over konden beschikken. Ondanks het slechte weerbericht en, dus, tegen beter weten in, ging ik naar HeerHugowaard. We vertrokken gewoon met een flinke ploeg, meewarig nagestaard door Hillie die voor de zekerheid toch even op de fiets kwam kijken, met een blik in haar ogen van "Achgod, als dat maar goed gaat !" Een tocht zonder pepermuntjes zal best bar geweest zijn, maar wat ons te wachten stond...!

Dat "flink"van de ploeg slaat niet op het aantal, maar alleen op de manier waarop de dreigende donderkoppen genegeerd werden. We waren namelijk met z'n viertjes. Robert ging voorop, als windbreker, want het waaide al stevig. Zijn lengte is daarvoor al wel voldoende maar, wat mij betreft, mag hij nog wel wat in de breedte groeien; de wind leek wel door hem heen te gaan en waar ik moest ploegen, leek hij constant te moeten remmen. Op de vlakte van het Lunapark probeerde Jan ons nog tot beterschap te dwingen maar we haalden de overkant. Jan de Wind, je weet wel, die man die je nooit ziet maar volgens kinderen een bolle kop heeft en altijd hard blaast.

De nieuwe tunnel ter hoogte van Sint Pancras wordt binnenkort gebruikt als windtunnel voor de space-shuttle om het hitteschild te verbeteren. Het asfalt is er al gedeeltelijk door de wrijving van de dampkring verdwenen. We kropen er door en aan de andere kant troostte Robert dat we er bijna waren; bij het punt waar we voor de wind zouden gaan. Dat was bij de Omval, waar we richting Stompetoren kozen. Dat ging lekker, maar ik wees Peter op de grijze wolk die zwart begon te worden en als een dreigende demon naderde. Peter zei :"Gewoon de ander kant op kijken !" Volharding is een soort blinde koppigheid, en 't zit er nog in !

Nu en dan ving ik een paar verwaaide klanken op van Riek, die vrolijk doorbabbelde en blijkbaar ook de andere kant op keek.En toen begon het te regenen. De eerste paar druppels gaven aan dat de emmer gauw vol moest. Op aanwijzing van Robert schoten we snel onder een boom. Wie zegt er nou dat je met zulk weer nooit onder een boom moet gaan staan ? We bleven lekker droog ! Omdat de Weergoden nu toch vlakbij waren, bad ik nog om een bliksemstraaltje en twee hagelstenen als eieren zo groot, om het verslag wat te kunnen opleuken zonder te jokken,maar 't is natuurlijk het een of het ander. Zoals bij de maatschappij waar ik ooit werkte het menu voorschrift was: "Worst of kaas, doch niet beiden !" Na de bui glibberden we door Stompetoren waar de mensen ons met de zelfde blik van "Achgod.." nakeken, en reden slalomsgewijs, om de plassen, naar Rustenburg, en vandaar was 't maar weer een stukkie naar De Waard.

Ik kan niet anders zeggen dan dat ik het een gezellige hartstikke leuke skate-tocht vond. Zo zie je maar : bidden helpt wel. Het pakt alleen wat anders uit dan je besteld hebt.

Groeten,
Piet, met een kort lijntje met de Weergoden.

Maandag, 11 Juni
In het geschiedenisboek wat ik hier lees staat dat de Aarde zes miljard jaar oud is ! Miljard ! Jazeker, een Zes met 9 nullen! Wat heeft het dan verschrikkelijk lang geduurd voor de skate werd uitgevonden. Het wiel was er al lang. Het grote. Maar waarom denkt dan niemand aan een kleintje ? Het doet me denken aan dat verhaal van het witte en het zwarte garen. Als je nu toch het witte garen al hebt !.. Nee, zelf had ik het ook altijd te druk met andere dingen. Bovendien ben ik er wel te dom voor. Wie legt nou de sleutel in zijn auto en laat hem dan in het slot vallen ! Het is dat Ger zo vriendelijk was om mij zo laat nog , in de mist, heen en weer naar huis te rijden, anders stond ik nu nog als een bedremmeld fonkelsteenkind in HeerHugodinges.

Genoeg, de skate is er nu en we gaan rijden. Met een grote boog om de hobbels van de Grote Panda heen, helemaal over de J.P.Oudweg komen we tenslotte weer bij de spoorbrug. Er liggen matten, maar slechts gedeeltelijk. Zouden er misschien een aantal matten gejat zijn? Of heet dat anders bij dieven?

Vandaar kronkelt de route kriskras waar een kompas dol van zou worden, maar vergis je niet, ik weet nog precies waar we reden. Ik heb nu Google Earth, remember ! Hillie zal daar behoorlijk veel tijd in gestopt hebben. Dat meisje moet op de schouders ! Niet dat ik er aan begin, met die rug van mij !

En plotseling komen we dan uit bij de vlotbrug van Koedijk en ligt het superasfalt voor ons uitgestrekt. Er zit een levensles hierin! “Hoe je levensweg zich ook kronkelt en wendt, er is altijd kans op een mooie toekomst !”

We vatten de koe bij de horens en zoeven de dijk in zijn volle lengte over. De koedijkers genieten nog van de ondergaande zon en zien ons als een welkome afleiding. De zon zakt tenslotte erg langzaam, dan krijg je zin in iets vluggers. Bovendien gaat de zon elke dag onder. Niet dan? Zelf vind ik een groep skaters ook altijd een bijzonder leuk gezicht.

Aan het eind van Koedijk wacht vooral mij een verrassing : een wonderbare pepermunt vermenigvuldiging ! Ik was het al een tijdje kwijt, maar mijn geloof in wonderen is weer helemaal terug. Heel origineel; wie bedenkt zoiets ?!

We rijden naar het Geestmer Ambacht. Daar wacht weer een verrassing : er zijn nu wildroosters ! Dat vind ik nou de walgelijkste uitvinding van de eeuw ! En welke idioot legt nu een wildrooster precies na een onoverzichtelijke bocht ? Dat noem ik nou een Zak met negen nullen! Een lelijke valpartij is het gevolg maar de dame in kwestie geeft geen krimp !

Even later stopt Ron vanwege een zwabberend wieltje. De technici constateren “ruimte in de lagers”. Laat ik nou altijd gevreesd hebben voor water of zand ! Maar ruimte ! Dat is pas gevaarlijk ! Ron gaat van schrik rechtstreeks naar huis.

Het restaurant aan de zuidkant is dicht, dus rijden we naar de Molengroet en strijken neer op het terras, nu met z'n 23-tigen !Daar zal men wel geschrokken zijn van die kudde Wild-West-Friezen zo laat nog, maar de ober, een jonge jongen, verbleekt niet en neemt de bestelling op, kalm als een veteraan ! Leuke goser ! En we hoeven niet eens te betalen ! Alleen Tony natuurlijk wel. Nogmaals, leuke goser !

Er is nog veel meer te vertellen maar dan wordt het verhaal te lang. Bij aankomst bij de Fonkelsteen volgt weer het gebruikelijke handgemeen, wat wellicht door omstanders als een vechtpartij is opgevat want de politie arriveert kort daarop. Veiligheidshalve blijven ze in hun auto. Hillie vertoont zich in haar Generalissima-uitrusting voor hun raampje, waarna zij snel wegrijden om versterking op te halen. Het is tijd voor inpakken en wegwezen ! We zijn met 28,48 km toch ook al over de schreef gegaan !

Groeten en dank aan allemaal,

van Uw Hekkensluiter.

Maandag, 4 juni '07
Deze avond begon helemaal niet goed. Christine had een aanrijding gehad en was er natuurlijk behoorlijk niet goed van. Wij gingen gewoon skaten maar Tony bleef bij haar en zo zie je maar dat niet elke reus erg groot van postuur hoeft te zijn. Later struikelde Richtje nog over iets en liet zich heel professioneel in het gras vallen maar bezeerde zich toch aan de rand van het fietspad.Het was ook weer zo'n GKK-weg.
Wegenbouwers laten de kanten gewoon een decimeter boven de berm zodat je meteen op je gezicht ligt als je de berm even in rijdt en weer terug wilt. Gevaarlijk voor fietsers en levensgevaarlijk voor brommers maar voor ons ook niet lekker.(GKK staat voor Gauw Klaar Kassa) Omdat haar helm gedeukt was, werd er ook nog weer even op gewezen dat je beter een helm kunt dragen, ook als je weinig hersenen hebt, want die heb je dan echt allemaal nodig !

We begonnen bij de Smaragd en eindigden daar ook, maar er gebeurde natuurlijk weer veel er tussen. De wind was NO en behoorlijk aangewakkerd. Zelf moest ik me behoorlijk inspannen af en toe en ik was wel verbaasd dat onze jongste er geen moeite mee leek te hebben. Haar conditie is met sprongen vooruit gegaan. Voor wie toevallig deze website bekijkt, of desnoods tengevolge van een computervirus er beland is, wil ik op het hart drukken dat we echt niet te hard rijden, dat we altijd op de achterste wachten en dat je jezelf tekort doet als je niet een keer meerijdt. Zie website: de gezelligheid staat hoog in het vaandel ! Blockers rijden alleen vooruit om verkeer te regelen en soms doen we wel eens een stukje "zo hard als je kunt" maar aan het eind van die strek wachten we weer.

Ondanks de wind kwamen toch de kerktorens van Tuitje- en Dirkshorn en Waarland nog in zicht en haalden we de Speketersweg. Aan die namen kan je zien dat we behoorlijk verdwaald waren. Vandaar ging het voor de wind, die meteen leek af te nemen............

Ieder wordt geacht achter Richtje te blijven en dat lukt nu vast want ze rijdt nu ook op 100-milineters ! Daar komen we niet meer voorbij ! Zelf ben ik nu door Hillie aangewezen als hekkensluiter en moet de blocker melden als ik als laatste voorbij kom,want de blocker moet op het verkeer letten. Bij de eerste bocht was ik het al weer vergeten. Oude mensen zijn snel........ met vergeten. Volgende keer moet dat beter.

Al met al heb ik heerlijk gereden en het voordeel dat je met een groep lekker op de grote weg kunt rijden waar het asfalt altijd super is, noem ik hier ook nog even omdat meer zielen, meer vreugd betekent. De meters wezen uit dat we 28 km hadden gereden; 3 km boven de websitegrens maar er volgde geen boete. Lichtjes waren nog niet nodig; na Juni treedt de "Wet Voerman"pas weer in werking. Bedankt allemaal ( 15 "man"??) voor de gezelligheid.

Uw hekkensluiter.

Maandag, 21 Mei '07
Wat heb ik weer lekker geskate ! Bijna 2 x zoveel skaters als vorige week, 23 “man” en enkele superskaters, lang weg geweest, kwamen weer terug. Een man van wie ik de naam even kwijt ben, met littekens op beide knieën waar een oorlogsveteraan trots op zou zijn, en wij trots op hem omdat hij weer terug is, sterker dan ooit. Ook Theo eindelijk weer, met nog dezelfde easy going stijl maar nog niet met de vereiste conditie, maar dat is een kwestie van tijd. Ook meer vrouwen, gelukkig.(Percentage onberekenbaar) En Ramona, niet te verslaan wat wilskracht betreft.

Deze keer heb ik de route precies kunnen volgen omdat ik Google.maps er tegenaan gegooid heb. Ik ga dat niet helemaal vertellen, maar 't was natuurlijk weer een mooie tocht door deze verdraaid fijne skate-stad. Fijn vanwege het mooie plaveidsel en verdraaid ook wel omdat de Westtangent niet precies West ligt en ook de Oost- en Zuidtangenten zijn verdraaid. Kompas meenemen, volgende keer.

Thuis heb ik de Westerweg, die gewoon aan de Westkant ligt, maar dat is natuurlijk ook wel wat al te simpel. Van de Fonkelsteen dwars door parkachtige omgeving tot aan de beukenlaan, waar, verdraaid, weinig beuken staan, maar die komen nog want de stad is nieuw. En kort daarna natuurlijk weer dat bruggetje over de ringsloot. De nachtmerrie dat je in dat donkere water valt vanwege houtrot of overbelasting en je lagertjes vast gaan zitten is erger dan de vrees voor piranas of krokodillen. Martin staat klaar om deze mogelijke ramp op de camera vast te leggen; dan hebben we tenminste de foto's nog. Maar 't gaat weer goed. Nog enig protest van Hillie die vindt dat iedereen maar zijn plas moet ophouden en dan “einde gezei....” en weer verder, helegaar naar Opmeer. Wel opmerkelijk, zo'n lang eind rechtuit van Hensbroek tot Opmeer, en lekkere koele wind, echt “buiten”.

Via de Wipbrugweg en de Nieuwe weg komen we op de dijk die altijd de Berkmeer droog heeft gehouden en dan komt de Oostdijk weer tot de van Veenweg. Zie je wel dat ik het wel weet ! Ook de daarop volgende route heb ik in kaart, maar er moet ook een eind aan het verslag komen. We kwamen op de thuisbasis aan met 21 skaters, omdat Tony, met verlof van Neptunus, even met Theo meeging want hij laat niets aan het toeval over. 26 km kunnen bijgeschreven worden, ook nog effe die 18 km van vorige week voor de statistieken.

Iedereen bedankt voor de fijne skatetocht.Hopelijk tot Vrijdagavond om 20.00 uur uiterlijk, in Alkmaar, overstad.

Groeten, Piet

Jouw foto's of verslag op de site?
Dat kan! Mail je verslag en/of foto's naar site@heerhugowaardnightskate.nl!

Maandag, 14 Mei - Van onze verslaggever: Piet
We waren al van huis gegaan met een wantrouwend oogje richting weergoden en bij aankomst bij de Fonkelsteen bleek dat bijna iedereen allerlei www.watvoorweer bronnen op internet had geraadpleegd. Ondanks de grijze wolken was ieder positief en Hillie had nog net tijd om “iedereen rijdt op eigen risi...” te roepen voor de eersten al de hoek om waren.

Slechts met z'n 13-nen. Omdat we begonnen met tegels en klinkers, waren we al op de weg naar Oterleek voor ik ook maar aan de richting had gedacht. En na Oterleek moest er even tegen de harde wind opgetornd worden. Niks mis met die wind, niet te koud, niet te warm, precies goed. Maar voor Ramona was het snelle begin op tegels en hobbels en die harde wind te veel. Misschien ook nog niet gewend aan haar nieuwe rolschaatsen. Ze moest stoppen en ging terug, begeleid door galante Ridder Bart. Jammer. Misschien kunnen we een volgende keer wat rustiger en op glad asfalt starten en niet “á la TGV á Oterleeke“. Dat is niet als kritiek bedoeld, maar als een voorstel, om het begin wat gemakkelijker te maken voor degenen die wat langzaam op gang komen.

Toen waren we nog maar met z'n 11-en! Van de schrik ben ik de route kwijt geraakt. We kwamen door Hensbroek, dat wel, en nadat Bart en Ramona weg waren, hadden we steeds prachtig asfalt en gunstige wind. Zonde, hoor. Naderhand bleek dat bij Martin ook de batterij leeg was, maar dat was van zijn camera; dus heeft hij “maar” 5 foto's kunnen maken.

Één fietspad lag vol met takjes, maar daar werden meteen de meest rigoureuse oplossingen voor bedacht, van bezemwagens tot gemotoriseerde bladeren-blazers. Dat zal dus een volgende keer geen probleem meer zijn.

Na Hensbroek waren we opeens weer in HeerHugowaard; dat is zó groot! En kris kras door deze skate-vriendelijke stad, met als gevolg dat iemand de stal rook en naar huis ging. Toen waren er nog maar 10 !

Met z'n tienen is het wel makkelijker rekenen; Je zag bijvoorbeeld dat 40 % in korte broek reed, 30 procent op 100 mm wielen en dat er 10 % vrouwen waren! Héé, waar blijven die Dolle Mina's nou ?? Dat moet beter kunnen! We bleven nog lang napraten hoewel er onderweg al ruim voldoende gekakeld was, maar toen begon het te regenen, niet te vroeg, niet te laat, precies goed. Eind en alles goed!

Maandag, 30 April (een verslag van Piet, bedankt Piet!).
Mooier weer was niet denkbaar. Een eenzame bijna-volle maan aan een strakblauwe hemel.Er kwamen maar weinig skaters opdagen. Misschien omdat het Koninginnedag was. Sommige dingen merk je pas als je gaat staan en daar is Oranjebitter er één van. Gaan skaten is dan een afrader.

Mogelijk waaide het ook te hard maar men had kunnen weten dat Hillie de route daarop zou aanpassen. De wind heb ik trouwens alleen als zeer aangenaam ervaren; met wind in de rug voel je je een volleerde skater en hoor je de wieltjes ronken.

De Oranje-gezinden onder ons hadden de feestkledij nog aan en wie dat vergeten was zag er zó al mooi uit.

We waren dus maar met elf personen. We vertrokken; eerst op z’n elf-en-dertigst, maar allengs met wat meer vaart en rolden kriskras door HeerHúgowaard waar het asfalt om te zoenen is. Niemand die dat trouwens ook deed.Er was weinig auto-verkeer. Omdat ik de achterhoede bewaak om te voorkomen dat iemand afzwenkt naar een kroeg (je weet ’t nooit bij die jongelui) weet ik niet hoe het voorin was, maar telkens als we samenkwamen merkte ik dat de stemming perfect was. Kan dus ook met weinig deelnemers.

Onderweg toeterde een politie-auto naar ons. Was er wellicht een “bekende van de politie” onder ons ? Dit werd naderhand door Hillie naar tevredenheid uitgelegd.

Er is nog veel meer te vertellen maar ik weet niet of de website berekend is op ellenlange verhalen. Dus als besluit de technische informatie : 22 km op de micrometer van Ger en vóór donker weer thuis.

Maandag 16 april, Met 6 afmeldingen en warm weer had ik verwacht dat het relatief rustig zou blijven, maar met 25 man (en vrouw) aan de start was het een mooi groepje. De toch voerde via de Rustenburger weg naar (hoe origineel) Rustenburg. Daarna via de mooie Noord Hollandse dijkjes dwars door de bollenvelden heen naar Wogmeer waar we vanwege de hele lieve honden toch maar aan de overkant pauze zijn gaan houden.

Toen met een snelheid van bijna 30 km per uur (de kopgroep dan) richting Obdam en via de ringvaart van Heerhugowaard, De Jan Glijnisweg en Oostertoch weer richting thuisbasis. Ook dit keer geen gewonden gevallen, chronische ziektes of andere enge dingen ontstaan. Het enige waar iedereen (hopelijk) last van heeft na deze 21 kilometer is een "skateverslaving" en zin in volgende week!

Tot volgende week iedereen en de foto's staan online onder het knopje foto's!

Maandag 9 april, tweede paasdag was het weer zover. Er kon weer geskate worden. Gelijk +/- 24 mensen aan de start die allemaal paaseitjes wilden verbranden en een lekker stukje skaten. En hoe, de snelheid zat er meteen goed in!

De tocht voerde via de Reuzepandasingel, de spoorbrug, Broek op Langedijk naar het Duizeneilandenreik. Tussen de eilanden en villa's werd de snelheid opgevoerd en kon iedereen het luie zweet er uit racen. Helaas bleven de onvermijdelijk blaren voor sommige mensen niet achterwege, maar dat kon de pret deze eerste keer natuurlijk niet drukken!

Via de Langebalk brug, alwaar de eerste pauze was en iedereen kon genieten van het uitzicht, de nodige rust en het meegebrachte water ging de tocht via het industrein van Heerhugowaard weer richting startpunt. Vlak voor het einde was er nog even materiaal pech, maar gelukkig kon er na een korte pittstop gewoon doorgereden worden.

Aangekomen bij het startpunt natuurlijk ons befaamde handjeklapslot. Het ging nog niet helemaal soepel, maar dat zullen we maar aan de ontstane blaren, de vermoeidheid en opstartproblemen wijten. Dus dat gaat volgende week vast perfect!

Tot volgende week iedereen en de foto's staan online onder het knopje foto's!

.

Voorwaarden & Regels:
* Elke deelnemer doet mee op eigen risico.

* Voldoende bescherming is verplicht (minimaal pols-, kniebescherming en helm).

* Bij donker weer is tevens voldoende verlichting verplicht.

Allemaal voor uw en onze veiligheid, Dank u!